Deze maand bij Rock Tribune

Zes jaar na hun vorige studioalbum keert ARMORED SAINT terug met nieuw materiaal dat ‘Emotion Factory Reset’ heet, een best intrigerende titel. Bassist Joey Vera: “Voor mij staat die titel symbool voor het feit dat elk album dat we maken, zijn eigen vibe heeft. Ik heb nooit het gevoel dat we telkens dezelfde plaat maken. Muzikaal gezien was het doel om de nummers meer ‘to-the-point’ en compacter te maken. Op albums als ‘Win Hands Down’ en ‘Punching The Sky’ waren sommige tracks vrij lang en episch. Ik stelde me de vraag: kun je diezelfde epische sfeer bereiken in vier minuten in plaats van zeven of acht? Dat was een echte uitdaging voor mij. Daardoor zijn sommige nummers korter en we hebben ook dingen geprobeerd die we niet eerder deden. Het album is zeker avontuurlijker dan de vorige twee …”

De Zweedse metalband EVERGREY timmert al jaren aan de weg, maar staat nu voor een cruciale fase in haar muzikale carrière. Met een bijzonder toegankelijk nieuw album, ‘Architects Of A New Weave’, in aantocht, lijken de sterren gunstig te staan. De vraag is echter of de fans deze nieuwe, iets commerciëlere en meer melodieuze richting zullen omarmen. “We zijn er bijzonder goed in geworden om zeer toegankelijke coupletten en refreinen te verwerken in een behoorlijk complex geheel”, vertelt Tom Englund. “We voelen ons thuis in die creatieve ruimte tussen donkere, zware metal en de meer hoopvolle, toegankelijke hardrock. Overigens hebben we onze muziek nooit echt als progressieve metal bestempeld. Je zou het eerder kunnen omschrijven als melodieuze metal, waarin invloeden van zowel prog als black metal zijn verwerkt.”

In de Belgische undergroundscene heeft KLUDDE zich altijd onderscheiden met een eigenzinnige mix van rauwe black metal, lokale folklore en het karaktervolle Aalsterse dialect. Met de demo ‘Langs Scheld- En Denderland’ legde de band begin jaren 2000 een fundament dat, een kwarteeuw later, nog altijd verrassend standhoudt. Ter gelegenheid van 25 jaar Kludde krijgt die cultrelease nu een welverdiende heruitgave. “We krijgen nog vaak complimenten over die demo - sommigen vinden het zelfs ons beste werk”, geeft Snoodaard aan. “Voor mij waren het toen vooral nummers van beginners, maar er zit wel een bepaalde magie in die je ook hoort bij veel black metal uit de jaren 90. Destijds waren we de songs echter snel beu toen we met een echte drummer en zonder synths verdergingen. Nu we ze na al die jaren opnieuw spelen, ben ik ze wel opnieuw gaan waarderen. Hoewel alle muziek op gitaar geschreven is, zijn die synths essentieel voor de sfeer - zonder mis je de helft.”

De hardcore scene is een community die zeer geëngageerd en gepassioneerd broederlijk keet schopt. Boegbeelden van die passie en positieve woede zijn TERROR. Op hun tiende langspeler ‘Still Suffer’ laten de Amerikanen horen hoe ze door alle pijn heen trappen. “Ik zit zelf meer dan twintig jaar in deze groep en heb alle ups en downs meegemaakt. Momenteel zit de hardcorescene op een heel aangename plaats. Er is meer aandacht dan ooit, grotere massa’s komen naar de shows en coole magazines als deze willen met ons spreken! Dat was niet altijd zo vanzelfsprekend. Er zijn donkere periodes geweest. Ik ben ervan overtuigd dat we momenteel de golden age van beleven. Toch, wie Terror kent, weet dat we het nooit voor de aandacht of de spotlight hebben gedaan. We hebben zeer veel tijd, moeite en emotie geïnvesteerd uit liefde voor hardcore.”

Op ‘Kop en Schouders’ klinkt de Nederlandse punk-’n-rollband DIKKE DENNIS & DE RØCKERS rauwer, persoonlijker en verrassend songgericht, zonder hun beruchte cafétooghumor overboord te gooien. ‘Ik deed 25 jaar lang twee nummertjes bij Peter Pan en dat vond ik eigenlijk wel prima,’ lacht Dennis. ‘Totdat Peter Pan ermee kapte en ik ineens thuiszat. Toen dacht ik: dit kan niet de bedoeling zijn.” Verslaving, verlies, gezondheid, ouder worden – op de plaat klinkt het allemaal luchtig, maar de thema’s zijn allesbehalve licht. ‘Op zich zijn de nummers allemaal serieus bedoeld, maar ik maak weleens een grap tussendoor, live zeker. En ja, een natte kut of een stijve pik passeert nog altijd. Dat hoort er een beetje bij, maar in de basis moet het nu ook weer niet te plat worden. We nemen die band en die muziek verdomd serieus.”