Dat het nieuws inslaat als een bom, hoeft niet te verbazen. Na het aangekondigde vertrek van Alissa eind 2025 – sinds 2014 het gezicht en de stem van Arch Enemy – speculeerde de scene wekenlang over wie haar zou opvolgen. Een reeks teaservideo’s, cryptische posts en een Instagram-wipe van de band wakkerden de geruchten alleen maar verder aan, met vooral één hardnekkige vraag: keert Angela Gossow, van november 2000 tot begin 2014 de frontdame, terug? Gossow zelf trok echter vrij snel de stekker uit dat scenario door publiekelijk te bevestigen dat ze níet opnieuw zou gaan zingen, maar als manager “heel enthousiast” is over dit nieuwe hoofdstuk.
ARCH ENEMY 2026 met Lauren Hart - Foto: Patric Ullaeus
Logisch én gedurfd
Met Lauren Hart kiest Arch Enemy voor iemand die het melodieuze, maar messcherpe DNA van de band van nature lijkt aan te voelen. Haar werk met Once Human liet al horen dat ze moeiteloos schakelt tussen diepe growls en meer melodieuze accenten, precies het palet dat Arch Enemy sinds de Gossow-jaren definieert. Tegelijk is de stap gedurfd: Hart stapt in een erelijst die teruggaat tot Johan Liiva, via Angela Gossow naar Alissa White-Gluz – drie stemmen die elk een eigen generatie fans hebben gevormd. In deze band ben je niet zomaar “de zangeres”, maar een belangrijk deel van het merk ‘Arch Enemy’: van artwork en video’s tot merch en podiumreputatie.
Gitarist en bandleider Michael Amott spaart dan ook de superlatieven niet wanneer hij het over de samenwerking met Hart heeft. Hij roemt haar “remarkable voice”, haar toewijding en haar professionaliteit, en noemt haar komst “een belangrijke stap” in zijn eigen creatieve traject. Tussen de lijnen lees je dat Arch Enemy hier bewust niet voor een tijdelijke oplossing of nostalgische crowdpleaser heeft gekozen, maar voor iemand in wie ze een langetermijnfrontvrouw zien.
'To The Last Breath' als visitekaartje
De introductie van Hart verloopt allesbehalve voorzichtig. Geen gastbijdrage, geen live-debuut in de luwte, maar meteen een nieuwe single waarin de nieuwe stem van begin tot einde centraal staat. ‘To The Last Breath’ klinkt als klassiek Arch Enemy-materiaal: chugging riffs, melodieuze twinleads, een meebrulrefrein en vocale uithalen die zonder moeite naast het werk van de voorbije tien jaar kunnen staan. Die keuze is strategisch slim: door Hart meteen in een herkenbare song te plaatsen, kan de fan zich focussen op wat er écht toe doet, met name hoe haar stem zich verhoudt tot het repertoire dat de band groot maakte.
De eerste reacties zijn alvast positief en focussen op hoe comfortabel Hart in dat sjabloon past: haar growls klinken rauw maar gecontroleerd, met een agressie die doet denken aan de vroege Gossow-platen, terwijl haar timing en frasering modern blijven. Wie vreesde voor een stijlbreuk à la “nieuwe band onder oude naam”, lijkt dus voorlopig gerustgesteld: dit voelt eerder als een accentverschuiving binnen een vertrouwde formule.
Clubtour als vuurdoop
Arch Enemy stuurt Hart in 2026 meteen de Europese clubs in, met een tour die veelzeggend “Back to the Root of All Evil” gedoopt werd. Een gedurfde zet, want voor een band als Arch Enemy, die al twee succesvolle, maar zeer verschillende zangereswissels overleefde, is deze derde overgang een lakmoesproef. Lukt het om met Lauren Hart zowel de oude garde als een nieuwe generatie luisteraars aan boord te houden, dan kan ‘To The Last Breath’ gezien worden als het startschot van een nieuw, zelfverzekerd tijdperk, niet als het noodingreep na een pijnlijk afscheid.
Naast clubshows gooit de band Hart ook meteen voor de voeten van het festivalpubliek, met onder meer een concert als headliner op zaterdag 8 augustus 2026 op Alcatraz in Kortrijk.
