Als medeoprichter van zowel THE DICTATORS als MANOWAR drukte Ross The Boss zijn stempel op twee compleet verschillende werelden: de opstandige energie van de New Yorkse punk(rock) en de majestueuze kracht van klassieke heavy metal. Hij was een kind van The Bronx, waar hij zijn eerste muzikale stappen zette in de rockscene van de jaren zeventig. Met THE DICTATORS leverde hij ruwe, humorvolle en compromisloze rock die de punkbeweging mee aanwakkerde. Maar het was pas aan het begin van de jaren tachtig, toen hij samen met bassist Joey DeMaio MANOWAR oprichtte, dat zijn naam voorgoed in edelmetaal werd gegrift. Albums als ‘Battle Hymns’, ‘Into Glory Ride’ en ‘Hail To England’ behoren nog steeds tot de canon van epische metal. Ross’ furieuze, maar melodieuze gitaarwerk staat als een burcht in de geschiedenis van punk en metal.
Ross ‘The Boss’ - Foto: Rudy De Doncker
Vaarwel ... krijger
Na zijn vertrek uit Manowar bleef Ross trouw aan zijn idealen. Hij bracht platen uit met Shakin’ Street, The Brain Surgeons, en later zijn eigen Ross The Boss Band en Death Dealer — telkens met dezelfde bezieling die hem tot het einde typeerde. Achter de schermen was hij een minzame man, op het podium ontpopte hij zich tot een ware krijger: geen sterallures, wel pure toewijding aan het vak en zijn publiek. Zijn muziek was alles voor hem, zijn gitaar was zijn levensadem.
Ross ‘The Boss’ belichaamde de ware geest van heavy metal — eer, kracht, en nooit opgeven. Zijn nalatenschap leeft voort in elke band die vandaag kiest voor eerlijke, compromisloze muziek.
Hail and farewell, Brother of Metal!
