Sommige gitaristen kleuren een band; Phil Campbell ís een band. Van 1984 tot aan de dood van frontman Lemmy was hij het onverwoestbare hart van Motörhead, de man die Lemmy’s unieke basgeluid en Mikkey Dee’s stormram-drumwerk omlijstte met messcherpe riffs, heerlijk smerige blueslicks en onverwacht melodieuze solo’s. Hij stond altijd op het podium zonder veel woorden, zonder pose, maar altijd met zijn gitaar iets te laag om de schouder hing en met die onmiskenbare glimlach die boekdelen sprak en achter hem de versterkers die hij het werk liet afmaken.
Na het stopzetten van Motörhead schreef hij een prachtig vervolgverhaal met Phil Campbell And The Bastard Sons. Hij zette samen met zijn drie zonen Todd, Dane en Tyla de erfenis van Motörhead op het podium voort, maar bewees tegelijk dat hij veel meer was dan “alleen de gitarist van Lemmy”. Phil was een steengoede songschrijver met gevoel voor hooks, een bandleider die jonge stemmen ruimte gaf en een vader die zijn familie letterlijk naast zich op het podium wilde. Achter de schermen bleef hij zichzelf: een minzame man die altijd en overal zijn vriendelijke zelf bleef.
PHIL CAMPBELL waar hij thuis was ... op het podium - Foto: Rudy De Doncker
Essentieel deel van de Motörhead‑familie
Voor velen van ons is Phil verweven met herinneringen: overhitte zalen, volle festivalweides waar de lucht zalig trilde bij de eerste akkoorden van ‘Ace Of Spades’, ‘Overkill’ of ‘Killed By Death’, hét moment waarop voor veel hardrockfans de rest van de wereld even niet meer bestond. Zijn toon – ruw, warm en herkenbaar uit duizenden – was de soundtrack bij veel vriendschappen, feestmomenten en gewoon pintjes drinken aan de toog na afloop van een show.
Nu hij er niet meer is, is opnieuw een essentieel deel van de Motörhead‑familie weggevallen. Maar laten we ons vooral focussen op wat achterlaat en nooit zal sterven: de studioplaten, de live‑opnames en vooral al die mooie herinneringen waar generaties gitaristen en fans zich aan kunnen (en zullen) optrekken.
Rust zacht, Phil, dankjewel voor elke riff, voor elke no‑nonsense show, voor de essentie van waar rock-’n-roll voor staat: eerlijkheid, respect, doorzettingsvermogen en altijd spelen alsof het je laatste avond is. Onze gedachten gaan uit naar je familie, vrienden, bandleden en iedereen die je ooit van dichtbij of veraf heeft horen spelen.
