Tekst: Wim Vander Haegen – Foto’s: Tania Foré
Het recent gerestaureerde voormalige drankendepot dateert uit 1925 en herbergt vandaag een tiental duurzaam gerunde bedrijfjes rond een heuse skatepiste. Eén daarvan is La Source, een combinatie van microbrouwerij en bar (met zaal en podium) met een twintigtal eigen seizoensgebonden bieren, hoofdzakelijk IPA en ‘wilde’ tapbieren, waarvan er vijf rechtstreeks uit de tanks worden geschonken. Voor ons al reden genoeg om naar Brussel te sporen, maar we zijn hier natuurlijk voor deel 4 van de BASH.
Hoewel de ‘brewpub’ bij aanvang maar goed half gevuld is, weet het Brusselse SAWARO daar snel verandering in te brengen. In een pennentrek omschrijven waar het trio (met een prima invaller op drums) voor staat, lukt ons niet; daarvoor schieten de muzikale invloeden en vreemde krijtlijnen, inclusief didgeridoo, te veel kanten op. Niettemin weten ze een beklemmende sfeer te scheppen met een set die het midden houdt tussen post-grunge, moderne (alt)metal, experimentele hiphop en opvallend Nirvana-achtige zanglijnen, vaak in duo gebracht. De band grossiert in songs die ingetogen loungegetokkel afwisselen met snoeiharde uithalen, al kunnen we ons niet van de indruk ontdoen dat het soms iets te eentonig wordt. Het slotakkoord maakt dan weer véél goed en laat ons achter met de gedachte dat Sawaro (mits iets meer afwisseling) een band is met een mooie toekomst.
HOPE AS A WEAPON is een al even jonge Belgische alt‑metalband die afgelopen maanden behoorlijk wat bekendheid verwierf in de Waals-Brusselse scene. Gerezen uit de as van Beyond Horizons verrassen ze meteen positief met een gelaagde mix van moderne metal, nu‑metalhooks en emotioneel geladen melodieën, gelardeerd met uitstekende zang die nu eens lieflijk en dan weer bijtend gevaarlijk uitpakt. Zelf halen ze acts als Sleep Token, Bad Omens en Bring Me The Horizon aan als inspiratiebron, maar wat voor ons telt, is de solide eigen sound die ze daaruit smeden. Met singles als ‘The Sword’, ‘The Anchor’ en ‘The Cross’ creëert het viertal een universum rond The Seeker, een zoekende figuur die balanceert tussen licht en duisternis. Angst, twijfel en verlangen sluipen schichtig langs de muren van La Source, terwijl de band schier moeiteloos de set ver boven het niveau van een doorsnee jonge band uittilt.
De Belgisch-Nederlandse melodieuze deathmetalband ISABEAU timmert hard aan de weg en is naar Brussel afgezakt met het pas verschenen debuutalbum ‘Ashlight Testament’ onder de arm. Lees je iets over deze female fronted band, dan duiken onverwijld namen als Jinjer, Arch Enemy en Insomnium op. Logisch, want met haar vocale performance steekt frontdame Renée haar voorbeelden beslist naar de kroon. Ook muzikaal schurkt de band zich bijna naadloos aan tegen de sound van hun voorbeelden. Soms iets té veel naar onze smaak, al gloren hier en daar thrashy core-elementen om de hoek en dat maakt het dan weer de moeite waard, zeker wanneer de cleane zangstukken het grunt-gehalte (aangenaam) naar beneden halen. De bandleden hebben allemaal een verleden in verschillende metalbands en ook dat hoor en zie je aan de klasse en podiumvastheid die hun set kenmerkt.
Het slotakkoord vanavond wordt verzorgd door GIAC TAYLOR, het soloproject van Giacomo Panarisi (Romano Nervoso) waarin het multitalent z’n zelfbenoemde spaghetti‑rock laat muteren tot heavy, maar dan ook écht heavy, stoner‑, desert‑ en doomrock. Ondersteund door een felle bas, knappe gitaarlijnen en toetsen, weet spilfiguur Giac(omo), die drumt én zingt, schijnbaar moeiteloos een directe en fysiek voelbare energie op te wekken. Aan bindteksten verspilt de band dan weer geen energie. Gaspedaal indrukken en gaan … De muziek klinkt als een mix van fuzzende riffs, logge grooves, felle drums en filmische synth‑lagen die de sfeer goed weet te vatten in een knappe spanningsopbouw. Klein minpuntje: ondanks vier (mee)zingende bandleden komt het vocale gedeelte iets te vaak in het gedrang, al weten de vier klasbakken het toegankelijk te houden zonder de zwaardere ondertoon te verliezen. GIAC TAYLOR brengt muziek met een eigen signatuur, woest en zonder compromissen. Geen wonder dat Danko Jones fan is.
Het eindrapport
Halve finale nummer 4 gaat de Alcatraz-annalen in als eentje om te onthouden. Niet alleen omdat het onze eerste keer in Brussel was en we met drie van de vier acts een warme duik in het gastvrije Franstalige bad mochten nemen, maar ook omdat de eindbeslissing een dubbeltje op zijn kant was. Élk van deze vier bands verdiende een plek in de finale. De puntentelling was evenwel onverbiddelijk en stuurt HOPE AS A WEAPON samen met Dalver, Wijf en Trekhaak naar de finale op 1 mei tijdens HELL ON AIR in Diest.
Volgende week sluiten we het rijtje af met de vijfde en laatste halve finale in South Of Heaven in Bilzen, met Catharsis, Death Fury, LEED en VAGEVUUR. Het oorspronkelijk aangekondigde As We Speak moet helaas wegens familiale omstandigheden forfait geven. Het West-Vlaamse LEED gaat met veel plezier de uitdaging aan om hun plaats in te nemen.
Sfeerbeelden
