Tekst: Wim Vander Haegen – Foto’s: Tania Foré
CATHARSIS uit Tongeren en Mol zette er meteen de beuk in en ramde de zaal vakkundig tegen de grond met rauwe, oldschool death metal zonder omwegen. Onder leiding van frontman Larz pootte de band een aangenaam geluid neer dat het midden houdt tussen brutaliteit en melodieuze, soms catchy klinkende riffs, gelardeerd met technisch verzorgde bas- en drumklanken. We kregen een mooie doorsnede van Catharsis’ repertoire met nummers van de EP ‘M-VIII B.C.’ en nieuw werk van het eerste full album dat in het najaar van 2026 op de releaseplanning staat. Hoewel de sound smerig vet bleef – we kregen zelfs een death metal ballad voor de kiezen - viel op hoe gecontroleerd en strak de band speelde.
VAGEVUUR maakte de oversteek uit West‑Vlaanderen om South Of Heaven te confronteren met een constant dreigende geluidsmuur. De band wordt weleens weggezet als een ‘Amenra’-adept en daar kunnen we best inkomen. Toch steken er in de mix van gruizige sludge, blackgaze en beklemmende doom voldoende elementen om van een eigen interpretatie te spreken. Het gros van de songs kent een trage, atmosferische start die een beklemmende, maar intrigerende uitvalsbasis creëert voor de messcherpe uitbarstingen die geheid volgen. Hoewel frontman Thomas de aandacht naar zich toetrekt met afwisselend bedaarde en emotioneel krijsende uitlatingen, is het net de wisselwerking met de tweede stem van gitarist Arno die voor een donkere, meeslepende trip zorgt.
De naam DEATH FURY liet al vermoeden dat we afstevenden op een set boordevol furieus gebrachte death metal. En dat klopte helemaal, al mogen we zeker de heerlijk thrashy riffs en hamerende groovy ondertoon niet onvermeld laten. De songs klinken compact en grijpen je meteen naar de keel, niet in het minst dankzij de snijdende growls/grunts van frontman Tom. Hoewel hij pas een jaar bij de band is, weet hij onmiskenbaar zijn stempel te drukken. Grof beukwerk in combinatie met zorgvuldig geconcipieerde breakdowns dreunen tot in je onderbuik en mikken doelbewust op ziedende moshpits. Muzikaal valt hier echt niets op aan te merken en (vooral) de aanstekelijke interactie van de frontman met het publiek tilde de set vanavond naar een hoger niveau (en uiteindelijk naar de finale).
Toen vorige week de oorspronkelijke vierde band As We Speak hun performance noodgedwongen moest annuleren, sprong LEED, een relatief jonge black metalband uit de regio Ieper, meteen in de bres. En dat heeft de organisatie zich geen seconde beklaagd. Wat een zwartgeblakerde lawine kregen we daar over ons heen! Gewapend met een lange ‘staf’ kerfde de afwisselend krijsende, schreeuwende en diep gruntende frontman in ontbloot bovenlijf zijn genadeloze vocals in de muren van SOH. De combinatie van snijdende riffs en gortdroog baswerk met ongenadig ratelende drums creëert een rauwe, ongepolijste sound, maar nergens ontspoort dat in chaos. Black metal met een moderne en verzorgde feel in structuren en productie? Yep! En graag meer van dat!
Het eindrapport
Half uitgeteld van zoveel compromisloos geweld in amper een paar uur tijd, trok de zevenkoppige jury zich terug in een hoekje van de gezellige café/club in Bilzen. Niet veel later viel het verdict. Hoewel we ook deze keer weer vier beloftevolle bands aan het werk zagen, stak DEATH FURY er toch bovenuit. Zij mogen op 1 mei in Diest op HELL ON AIR de finale strijd aanbinden met Trekhaak (winnaar in DVG), Wijf (winnaar in De Giraf), Dalver (winnaar in Kid’s) en Hope As A Weapon (winnaar in La Source). Inzet: twee felbegeerde plekken op ALCATRAZ Metal Festival komende zomer in Kortrijk.
