Tekst: Wim Vander Haegen - Foto’s: Tania Foré
Café, zaal, terras, … overal was het dringen om een plaatsje te vinden in De Giraf, een gezellige muziekclub aan het station van Sint-Denys-Boekel, een voor de rest best slaperig plaatsje in de Zwalmstreek.
De eerste band heeft doorgaans weleens last van een halflege zaal, maar dat was (gelukkig) niet het geval toen STORIES FROM THE LOST de eerste gitaartonen de wereld instuurde. Het aantal ALCATRAZ-T-shirts bleek in de club amper te tellen en we lieten ons dan ook goed omringd onderdompelen in de dreigende post-metal-sfeer die de band uit het naburige Zottegem van meet af aan wist te creëren. De heren hebben er de afgelopen jaren een meer dan degelijk parcours opzitten, met het recentste album ‘Posthuman’ als kers op de taart. Een paar jaar geleden wisten ze ons op Garagerockt niet helemaal te overtuigen; in De Giraf deden ze dat wel, met een zorgvuldig opgebouwde set die een intense, meeslepende sfeer mooi combineert met strak samenspel en ons vooral opviel door de prima vocals.
Wijf is een scheldwoord dat geen al te beste reputatie heeft. De Gentse band WIJF maakt er evenwel een eretitel van. Met een rauwe en energieke set die soms hoekig klinkt, maar al even snel overvloeit in heavy groovy klanken, creëert het viertal een heel eigen, op stonerrock gebaseerde sound. Denk nu niet dat de band een puur ‘desert’ geluid ten gehore brengt. Flarden punk duiken onverhoeds op om een paar tellen later uit te monden in een psychedelisch aandoende passage die dan weer doordendert in een streep harde riffs die naar alternative metal neigt. De troef van de band is zangeres Marie De Graeve die een onwaarschijnlijk areaal aan zangstijlen uit haar keel weet te persen. Van zweverig over venijnig tot fors, we kregen het allemaal op ons bord. Iets meer afwisseling had misschien gemogen, maar met onder meer ‘Liar’, ‘Maniac’ en het heerlijk heen en weer botsende ‘Circles’ schoot het viertal hier de oppergaai af.
In zowat elke halve finale duikt een op het eerste gezicht ‘vreemde eend’ op die toch de bakens weet te verzetten. In Zwalm was dat GRIMVILLE, niet alleen de enige niet-Oost-Vlaamse band - al ligt Tielt nu ook weer niet zover uit de buurt - maar ook de enige act die de zaal resoluut een andere (metal)richting uitstuurde. Old school death metal mag dan momenteel niet de meest populaire keuze zijn, de band sloeg in De Giraf serieuze nagels met nog serieuzere koppen. Wat meteen opviel, is dat de sound Grimville niet verzandt in een ondoordringbare muur van geluid. Orde in de chaos, al beuken de songs er ongenadig agressief op los en wordt de ‘klassieke’ 90’s death metal af en toe geserveerd met een knisperig black randje. Jonge metalheads en oudere krijgers staan hier zij aan zij op het podium en dat zorgt voor een mooie mix van snoeiharde riffs met een toch voldoende fris aanvoelende wind, al is ‘storm’ een beter woord voor deze onverschrokken lading metal.
DICK DIGGLER woont bij wijze van spreken om de hoek van de zaal en dat was duidelijk te merken aan het grote aantal supporters dat naar voren drong toen het viertal aan de slotset van vanavond begon. Het predicaat ‘vreemde eend’ was eigenlijk ook wel een beetje van toepassing op de atmosferische lading post-metal die de band standvastig ten gehore bracht. Dick Diggler doet het namelijk volledig instrumentaal en dan moet je stevig in je schoenen staan om de aandacht vast te houden. En dat was vanavond zonder meer het geval, mede dankzij de technisch hoogstaande precisie waarmee de heren hun instrumenten laten spreken. De band wegzetten als de zoveelste post-metalact in de rij is verkeerd. Regelmatig maken de bandleden een uitstapje richting doom met een sludgy ondertoon, al tekent af en toe ook een sneller stukje stoner present. Vooral naar het einde toe zorgde dat voor headbangende taferelen die we bij dit soort bands (te) zelden zien. Mooie afsluiter van een fijne avond!
Het eindrapport
Elke halve finale sluit af met een ludiek moment, waarbij het publiek al dan niet luidkeels de winnaar van de publieksprijs aanduidt. Mede dankzij de luidruchtige buslading meegereisde fans kaapt Dick Diggler de prijs met sprekend gemak weg. Ondertussen trok de zevenkoppige jury, samengesteld uit mensen van Alcatraz en Rock Tribune, zich terug om even later WIJF naar de finale op 1 mei op Hell On Air te sturen. Zij staken er net iets bovenuit, al zagen we hier vanavond vier finalewaardige bands aan het werk.
De BASH 2026 zit ondertussen op volle kruissnelheid. Over een paar weken snijden we een tweeluik aan met op 3 april Dalver, Delve, Noord en Tøast in Kid’s Rhythm ’n’ Blues Kaffee in Antwerpen, en op 4 april Giac Taylor, Hope as a Weapon, ISABEAU en Sawaro in La Source in Brussel.
Sfeerbeelden
