Er zijn bands die in het begin van hun carrière enkele dikke hits scoren om daarna dan weg te deemsteren en sporadisch nog eens op te duiken als nostalgica act. Ze proberen dan nog wat te profiteren van de status die ze ooit hadden, maar het is allemaal wat minder. Er zijn daarin wel uitzonderingen. Het Zweedse Clawfinger is daar het levende bewijs van. Ja, hun hoogdagen situeren zich allemaal in de eerste helft van de jaren negentig. Ze slagen er echter in zo nu en dan leuke clubshows te verzorgen en brachten in februari, met ‘Before We All Die’ bijna 20 jaar na hun vorige plaat, nog eens nieuw werk uit dat bijzonder straf uit de hoek komt. Het heeft er allicht mee te maken dat aan de inkom van De Casino vanavond het bordje uitverkocht, hangt te blinken.
Tekst: Stef Maes - Foto’s: Ann Kermans
Terwijl het volk rustig de zaal binnen druipt, maakt het Zwitserse SICKRET (3) zich op om de keet hier op te warmen. Ondanks het feit dat de origine van deze vier heren teruggaat tot 2010, is het voor ons een totaal onbeschreven blad. Muzikaal zit men wat in hetzelfde vaarwater als de headliner. Dus rapvocalen staan sterk op de voorgrond en daar gooien ze dan een ferme scheut nu metal bij waaruit blijkt dat Korn en vooral Limp Bizkit hun grote voorbeelden zijn. Het is jammer dat de zanger zijn uiterste best doet een kopie neer te zetten van Fred Durst. Iemand zou hem moeten zeggen dat daar dan een rood petje bijhoort. Het is trekken en sleuren, de frontman gooit zich op een nonchalante wijze, maar straffe songs ontbreken. Dan kan een artiest zich zo hard in het zweet werken als hij wil, het zal niet opbrengen. De grote doorbraak zien we hier dan ook niet direct gebeuren. Dit is een vertoning van grenzeloze saaiheid waarop een minimum aan respons volgt. Als toeschouwer geloof je dit gewoon niet. Nummers gaan nergens heen en stoppen meestal abrupt. Ooit zegt iemand hen wel eens dat het niet verder dan dit zal komen. Hun taak was om de ambiance hier aan te zwengelen en daarin zijn ze meesterlijk gefaald. Als U nu vindt dat we hard klinken, wel vooruit dan. Hun megagrote backdrop ziet er ontzettend mooi en professioneel uit.
Nu moeten we niet staan neuten over een slechte opwarmer. De reden dat het hier bakje vol is, komt uit Zweden. CLAWFINGER (8) staat op de radar van de muziekfans sinds 1993 toen hun debuut ‘Deaf, Dumb, Blind’ diverse hits baarde en daarna kon men nog wat verzilveren om tegen de eeuwwisseling naar het achterplan te verhuizen. Toch hebben frontman Zak Tell en zijn vrienden niet stilgezeten. Het nieuwe millennium bracht vier albums voort. Het verhaal stokte even tussen 2013 en 2017, maar sindsdien zijn ze terug met grotendeels dezelfde bezetting.
Humor Is De Perfecte Lijm
Het eerste wat ons opvalt als de intro start, is dat deze lui zichzelf niet al te ernstig nemen. Een heerlijke spoken word intro zet de band meteen in de zeik. Het komt er op neer dat er hier een stel oude mannen met krakende knoken een show gaan proberen geven die ze op hun leeftijd normaal niet meer in het lijf hebben zitten. Zelfrelativatie, heerlijk. Humor is een de lijm die de set extra schwung geeft. Wanneer je de Engelse taal niet machtig bent dan zou je kunnen zeggen dat de zanger te veel lult tussendoor. Het is echter allemaal grappig. Zo herhaalt hij meermaals hoe fijn het is om hier op een zaterdagavond met ons een feestje te bouwen, een grapje waar hij heel de set door nog wel een paar keer naar teruggrijpt en het werkt.
Een ander opvallend feit is de geluidsmix. Die is vanaf seconde één puntgaaf. Of het nu om death metal, funk of zoals hier rap gaat, altijd een pluspunt. Dat in combinatie met een meer dan gezonde dosis zelfvertrouwen die de muzikanten uitstralen. Zo stoort het van geen kanten dat er wordt afgetrapt met de titelsong van de laatste release. Meer nog het is pas bij de vierde track dat men teruggrijpt naar een classic van hun tweede langspeler met ‘Pin Me Down’. Ondertussen is het overduidelijk dat de zaal vol fans zit. Oud en nieuw materiaal wordt gewoon meegezongen en de sfeer is ontzettend uitgelaten. Je krijgt inderdaad het gevoel dat het zaterdagavond is. Het straalt af op de bandleden. De heer Tell merkt ook op dat er enkele heel jonge fans vooraan staan en dolt vrolijk met hen. Zo is er de zoon van onze fotografe die wordt aangesproken dat hij allicht nog niet geboren was toen ze hier vorige keer langskwamen. De jongeman glundert en wordt na de show ook nog eens getrakteerd op plectrums, een drumstick en uiteraard een top selfie. Kortom, Clawfinger is er voor iedereen want ook de oudere aanhang kan vrolijk verbroederen met de helden aan de merchstand nadien.
Het is ook fijn om te zien dat Clawfinger een echte groep is. Het draait niet alleen rond de man die zingt. Keyboard wizard Jocke Skog laat zich meer dan eens opmerken en neemt ook best een pak, grappige, bindteksten voor zijn rekening. Tegelijk zorgt zijn muzikale bijdrage er voor dat de sound ontzettend vol klinkt. Bassist André Skaug gooit zich nog steeds alsof hij in Napalm Death speelt. De lange grijze baard en zijn onophoudelijk geheadbang geven de man een pak extra charme. Hij is tevens verantwoordelijk voor een ernstige noot wanneer hij twee lolbroeken in het publiek er kordaat op wijst dat roken in de zaal helemaal niet meer van deze tijd is. Respect voor die man. Zoals verwacht werkt de groep toe naar een apotheose en die komt er tijdens de bisronde wanneer de echt grote hits van stal worden gehaald. ‘The Biggest & The Best’ zijn ze al lang niet meer, maar dat deert Clawfinger niet. Ze vertellen hier hun ‘Waarheid’ en dat zet ‘The Truth’ extra in de verf. ‘Do What I Say’ is het perfecte orgelpunt dat vanaf de intro luidkeels doorheen Sin City’s fijnste concertstek galmt. Clawfinger is dus nog steeds relevant anno 2026 en dat moeten festivalorganisatoren misschien maar eens in het achterhoofd houden. Bijna twee uur gaven ze hier het beste van zichzelf en dat was meer dan de moeite waard.
