Kavka mocht februari inluiden met twee bands van eigen bodem, geworteld in West-Vlaanderen. Het Kortrijkse Dyscorida draait al een hele tijd mee en heeft al vier albums op het conto. Sister May uit Roeselare is minder bekend, maar bracht net ‘VII’ uit, hun tweede langspeler die ze een week voordien voorstelden tijdens een releaseparty in hun thuisstad.
Tekst en foto’s: Walter Maes
Jammer genoeg daagden er niet veel toeschouwers op – amper een vijftigtal wisten de weg naar Kkavka te vinden –, maar gelukkig waren het wel enthousiastelingen die beide bands warm onthaalden. SISTER MAY (8) speelt een mengeling van post-rock, industrial, darkwave en underground. Ze hebben een unieke sound en podiumpresentatie. Toepasselijk prijkte het logo, twee geometrische figuren, op de achtergrond en donkere sfeervolle verlichting kaderde het viertal in de juiste setting. Zanger Bert Goethals startte meestal de songs in een stilstaande pose om dan gezwind uit de hoek te komen. De set bevatte enkele nummers van ‘Undecided Behaviour’ (het debuut), waaronder het ritmische en melodieuze ‘Headshot’, die voor het nieuwe album ‘VII’ werden gespeeld. De conceptplaat werd integraal gespeeld en bracht je in een duistere sfeer waarin de songs organisch en soms weemoedig klonken, maar met veel bezieling en overtuiging werden gebracht.
‘The Burning’ (een knipoog naar Front 242), ‘Shadows’, ‘Shattered Lines’ en ‘Echoes’ zijn nu al pareltjes die live goed uit de verf komen. Na het conceptgebeuren onthouden we ook nog zeker afsluiters ‘The Kneep’ en ‘Mind Blowing’ uit het prille begin van de band. Het viertal was goed op elkaar ingespeeld, waarbij ook elk instrument goed uit de verf kwam, maar we geven toch een extra pluim aan Stefaan met zijn gevarieerd drumwerk. Fans van Nine Inch Nails en Front 242 moeten zeker deze band eens live aan het werk zien.
Na de ombouw van het podium, was het even de knop omdraaien voor het zestal van DYSCORDIA (8) die uit een ander muzikaal vaatje tapten. Ik had de band nog niet eerder gezien, maar was meteen onder de indruk van hun technisch onderlegd gitaarspel. Ze hebben dan ook drie gitaristen in de gelederen die elk hun eigen kwaliteiten etaleerden. Jens Novotni nam als gitarist eveneens de grunts voor zijn rekening. Zanger Piet Overstijns was goed bij stem en zong alsof hij voor een groot publiek stond.
Dyscorida speelde vooral materiaal uit de laatste langspeler ‘The Road To Oblivion’, waarbij ‘Toxic Rain’ meteen stevig van leer trapte. ‘Oblivion’ en vooral ‘The Passanger’ zijn afwisselende nummers van hoog niveau. Het progressieve ‘Locked Within’, het uitgesponnen ‘My Devotion’ en het meer toegankelijke ‘Twin Symbiosis’ uit het debuut konden ons evenzeer bekoren als de nieuwere tracks. Dyscordia slaagde erin om traditionele heavy metal samen te smelten met progressieve metal. Gitarist Guy Commeene liet ook zien dat hij met zijn prima soleerwerk belangrijk is voor de Kortrijkzanen.
We hebben genoten van beide optredens, maar wel jammer van de magere opkomst. Deze bands verdienen meer!
