De heimat van Heaven Shall Burn ligt vanavond eventjes in Brussel. De Duitsers zijn graag geziene gasten in ons land en presenteren hun nieuwste plaat vol rauwe metalcore in onze hoofdstad. Hun muzikaal geweld is doorspekt met politieke boodschappen en duidelijke standpunten. We schreeuwen vanavond over oorlog, verzet en de waanzin van deze tijd. Met historische feiten die door veteranen van dit genre op intense tonen worden gezet, zijn we nog nooit zo aandachtig geweest voor de geschiedenisles.
Tekst: Robin Maes - Foto’s: Rudy De Doncker
‘Wij zijn niet veranderd van stijl, metalcore is veranderd!’ zei Maik Weichert van Heaven Shall Burn in juni 2025 tegen ons (#RT232). Als je moderne metalcore gewend bent, zal je anders kijken naar bands zoals deze die de originele stroming van metalcore mee hielpen populariseren. Aan de affiche van vanavond merken we duidelijk waar de muzikale roots van Heaven Shall Burn ligt en van welk genre zij heel wat zaken hebben geleerd en meegenomen naar hun core. We krijgen driemaal death metal als supports.
De eerste groep mag aanzetten om kwart na zes. Op een weekdag is dat bijster vroeg en dat merken we aan de voorlopig magere opkomst. Hopelijk blijft het niet te kil bij FROZEN SOUL (8). Deze brutale beren uit Texas, USA hebben meteen goesting. Opperbeer Chad Green is een zeer struise brutus die al bij de eerste song om een circle pit vraagt. Volgens ons was de zaal er nog niet echt klaar voor maar durfden ze gewoon geen nee zeggen tegen hem. Green ziet het graag gebeuren: ‘I just had some Belgian waffles and I’m ready to go hard!’
De death metal van Frozen Soul focust zich op snelle, smerige riffs en een strak tempo. ‘Absolute Zero’ gaat extra snel. Deze Amerikanen snappen hun taak om de menigte aan te wakkeren en doen dit uitstekend. Hun muziek klinkt strak doorheen de speakers terwijl er zich steeds meer fans komen mengen in het geroezemoes. ‘Arsenal Of War’ wordt opgedragen aan de jongere broer van Green die gestorven is. Een korte babbel over mentale gezondheid is gemeend. Voor ‘Crypt Of Ice’ jaagt Green het publiek nog een keer extra op. Hij kletst enkele malen op z’n blote buik en scandeert trots: ‘Everything is bigger in Texas!’ Na deze set kunnen wij enkel met ‘Hell Yeah!’ antwoorden.
We blijven nog even hangen in Amerika met de hondsdolle bende van THE BLACK DAHLIA MURDER (6). Die komen met veel tamtam op het podium, maar ‘What A Horrible Night To Have A Curse’ klinkt best slordig. De band speelt routineus en na de straffe aanzet van daarnet is het toch allemaal wat minder. Het publiek zal ook pas aan het dansen gaan in het laatste deel van de set. Zanger Brian Eschbach laat na enkele songs blijken dat hij het publiek wat tam vindt, maar zet daar als entertainer ook te weinig tegenover om animo op te wekken.
De tweede helft van Dahlia is beter, met de ene kronkelend chaotische riff na de andere. Met ‘Nightbringers’ schiet de vlam er eindelijk echt in. Het is laat, maar de laatste drie songs gaan lekker. Deze heren laten allesbehalve een onnavolgbare indruk na, al zullen de trouwe fans wel van het schouwspel genoten hebben.
De eerste twee groepen zetten zwaar in op de brutale kant van death metal. We keren ons kar nu richting de bakermat van melodic death metal. Uit Zweden krijgen we THE HALO EFFECT (7). Ex-leden van In Flames (waaronder zanger Mikael Stanne, ook gekend van Dark Tranquillity) willen de old school Gotenburg-sound terugbrengen. Een mooi gitaarduet genaamd ‘This Curse Of Silence’ brengt ons in de juiste sfeer vooraleer ‘March Of The Unheard’ meteen helderschoon klinkt. Dit is eigenlijk meer ‘genietmuziek’ dan zwaar mosh-materiaal. Stanne klinkt exact zoals op het album, elke muzikant kwijt zich perfect van z’n taak. Luister maar eens naar die gitaarvirtuozen op het groovy ‘Become Surrender’. Ze amuseren zich zonder fouten te maken.
Het tempo gaat wel danig liggen doorheen de set door lang gesponnen intro’s en nummers die minder punch bevatten. Het is wachten op de vonk van ‘A Truth Worth Lying For’ die het adrenalinepeil meteen weer doet stijgen. Al is hun optreden best knap te noemen, een uitbarsting van energie was het ook niet.
Een groot, schreeuwend hert vormt de vierde en laatste backdrop van de avond. Dit hert vormt de imposante cover van ‘Heimat’, de meest recente langspeler van de headliner. Beginnen doen we met ‘War Is The Father Of All’, de opener van deze plaat, wat meteen een epos van meer dan zes minuten is. Met operagezangen en een uitgerekte opbouw van de gitaristen is het heerlijk ongeduldig wachten tot alles losbarst met HEAVEN SHALL BURN (8). Marcus Bischoff is als zanger de laatste op het podium wanneer het gejuich maximaal luid gaat. We merken dat lang niet iedereen de nieuwe songs al kent. Het blijft eerder rustig vooraan, tot als tweede nummer ‘Voice Of The Voiceless’ als een vuurpijl vertrekt. Hup, daar is de pit. Hup, ons pintje kletst half tegen onze t-shirt. Dat hadden we kunnen weten.
De Ancienne Belgique is vanavond zeker niet volgelopen voor deze line-up. De Main Hall werd al verkleind tot de Ballroom-opstelling (zonder de balkons dus) en ook nu sta je snel rustig met plaats om je heen. We schatten dat er maximaal een duizendtal aanwezigen zijn, maar die laten zich wel degelijk horen. ‘Godiva’ brengt crowdsurfers tot bij ons en wij drinken snel die ene helft van ons pintje die we nog hebben op. ‘Counterweight’ is een barrage van geweld en melodieuze agressie.
Twee zaken kan je steeds verwachten als je Heaven Shall Burn live bezig ziet. Zaak één: ze klinken vaak op het randje van chaotisch rommelig. Veel riffs krijgen innemende drums erbij en live is het soms lastig om te onderscheiden wat er aan het gebeuren is. Da’s eigen aan hun muziek. Zaak twee: deze jongens spelen duidelijk graag alles uit hun imposante catalogus. Als je hoopt om gewoon de hits en wat nieuw werk te horen, zoek je best een andere band. Bij Heaven Shall Burn weet je nooit echt wat je te horen gaat krijgen. Wij vinden dat zalig.
Zo krijgen we vanavond bepaalde hits niet te horen (geen ‘Hunters Will Be Hunted’ of ‘Combat’, bijvoorbeeld), maar krijgen we wel de oudere nummers ‘Armia’ en ‘The Martyr’s Blood’. Het nieuwe ‘Confounder’ heeft een bijna boogie-sfeer in z’n brutale gitaren verscholen zitten. Je moet Marcus Bischoff niet leren hoe hij het publiek moet bespelen. Ook gitarist Maik Weichert neemt soms het woord. Hij legt graag uit waarom bepaalde songs vandaag belangrijk zijn en wat de parallellen zijn met de situatie in Oekraïne. De man is geschiedenisleraar, dus neem maar notities. Ook vertelt Maik dat zonder de Belgische hardcore-scene en de bands Liar & Lenght Of Time er waarschijnlijk geen Heaven Shall Burn had geweest. Da’s nóg belangrijkere geschiedenis.
Buiten een handvol stoomstoten is er niet echt veel show aanwezig. Halfweg krijgen we pardoes ‘Endzeit’ geserveerd, een klassieker die vaker achteraan het optreden vertoeft. Meteen hierna volgt ‘Black Tears’ en is de zaal in extase. De Duitsers nemen risico’s door deze niet te bewaren voor de finale climax, maar zo kennen we ze. ‘Thoughts And Prayers’ is dan wel minder bekend, maar bevat evenveel venijn en kracht.
De encore wordt ingezet met ‘The Weapon They Fear’, één van hun eerste echte doorbraaknummers die de identiteit van deze groep zoveel jaren terug cementeerde: altijd klaar om te vechten voor hun waarden en extreemrechts een ferm verdiende muilpeer te verkopen. Na al die jaren smijten ze zich nog met evenveel passie. Afsluiten doen we vanavond met ‘A Whisper From Above’ van de nieuwste studiotelg. Als vakmanschap en het durven nemen van risico’s beloond worden, zit volgende keer de zaal gewoon weer stampvol.
