Het zomerfestivalseizoen lijkt begin juni alweer meteen op volle toeren te draaien. Wij tellen alvast samen met u af naar Graspop, nog een weekje geduld. Maar ondertussen zitten we niet stil. Om alvast wat warm te draaien, trokken wij richting onze noorderburen voor de tweede editie van South Of Heaven in Maastricht. Afgelopen jaar was dit een zeer aangename kennismaking met het driedaagse festival. Heel wat muziekfans vonden toen de weg naar het terrein aan de Gashouder. Ook dit jaar is dat opnieuw het geval. Vooral de zaterdag blijkt een begeerde affiche te zijn, want al snel mochten de organisatoren het bordje ‘sold out’ aan hun poorten van de hel hangen. Op vrijdag moesten we helaas forfait geven, maar op zaterdag en zondag trokken we maar al te graag terug naar Maastricht voor een zeer mooie en gevarieerde affiche.
Tekst: Frederik Cosemans, Vic Van den Abeele – Foto’s: Hughes Vanhoucke
In vergelijking met vorige editie heeft de organisatie weinig wijzigingen doorgevoerd. Enkel de blauwe tent in het midden van het terrein valt meteen op. Daar gaven naast een aantal dj’s ook dagelijks een drietal bands het beste van zichzelf. Toch lag onze focus vooral op het hoofdpodium.
ZATERDAG
De Nederlandse melodieuze death metalband NEPHYLIM (7) mag de festiviteiten openen en doet dat met veel zin en overtuiging, en bovendien al voor een aardig gevuld terrein. Dit vijftal brengt niets wat we al geen tientallen keren eerder hebben gehoord, maar blinkt wel uit in degelijkheid. Iets te veel melodie en wat te weinig brute kracht naar onze persoonlijke smaak, maar het publiek leek het wel te waarderen. Aardige opener, maar ook weer niet echt memorabel.
Het eveneens Nederlandse SEVERE TORTURE (7.5) deed er meteen een paar schepjes agressie bovenop. Deze veteranen draaien al ettelijke jaartjes mee en brachten twee jaar geleden, na meer dan een decennium stilte, het meer dan uitstekende ‘Torn From The Jaws Of Death’ uit. Daar kregen we vandaag enkele puike tracks uit te horen en die gingen er, mede dankzij het goede geluid, best goed in. De zwaar op Cannibal Corpse en Vomitory geïnspireerde death metal zonder al te veel franjes kon op aardig wat bijval rekenen en zorgde ervoor dat de nekspieren voor een eerste keer echt goed konden worden losgemaakt.
Het Schotse HELLRIPPER (8) mag dan al vrij vroeg aan de bak moeten, ze staan op de ideale plaats geprogrammeerd. Sterker nog, wanneer de tonen van hun openingtrack ‘All Hail The Goat’ weerklinken, komt er zowaar een voorzichtig zonnetje piepen. Hun speed/thrash metal slaat dan ook meteen aan bij het publiek en in een mum van tijd heeft dit gezelschap rond frontman James McBain bijna de voltallige weide mee in hun verhaal. Nummers als ‘Black Arts & Alchemy’ zijn dan ook de perfecte soundtrack voor een festival als dit.
Daarna was het de beurt aan de Zweedse legendes van DISMEMBER (7.5), die om de een of andere reden aantraden zonder gitarist Robert Sennebäck. Maar zelfs met slechts één enkele gitaar wisten de heren zich prima staande te houden en dat op zich was al een kleine overwinning. Dismember is namelijk nooit de meest strakke liveband geweest en ook vandaag durfde het al eens rammelen, maar krakers als ‘Fleshless’, ‘Casket Garden’ (dat even onderbroken werd vanwege een ongelukje in het publiek) en het onverwoestbare ‘Dreaming In Red’ deden goed hun werk. Dat het tijdens de show even behoorlijk begon te druppelen, mocht de pret niet drukken en zowel band als publiek gingen onvermoeibaar verder. Toffe show!
Joey Belladonna en Scott Ian van ANTHRAX (9) lijken maar niet ouder te worden. Met nog steeds evenveel speelplezier als enthousiasme stappen zij samen met de andere leden het podium op, terwijl de tonen van ‘Among The Living’ weerklinken. Ondanks hun status en legio discografie heeft deze band na al die jaren nog steeds goed begrepen wat hun fans willen. Hits, hits en nog eens hits. ‘Got The Time’, ‘Madhouse’, ‘Caught In A Mosh’, … allen volgen ze elkaar in razendsnel tempo op.
Over enkele weken mogen we nieuw werk van hen verwachten en daarvan krijgen we nu reeds ‘It’s For The Kids’ voorgeschoteld. Een prima nummer en geheel in de lijn van wat je mag verwachten van Anthrax. Afsluiten doen ze met ‘Antisocial’ en ‘Indians’, een nummer dat misschien wel actueler dan ooit is momenteel. Wat ons betreft had deze band wat langer speelminuten mogen krijgen.
Terwijl die twee andere leden van Sepultura morgen onder de naam Cavalera op deze affiche staan, komen de anderen afscheid nemen van hun publiek. Na zowat veertig jaar valt het doek over SEPULTURA (6). We zien hen openen met ‘Inner Self, dat snel gevolgd wordt door ‘All Souls Rising’. Jammer genoeg staat de man achter de knoppen niet op scherp, wat het geluid helemaal niet ten goede komt. Ook zien we de band vrij ongeïnspireerd op het podium staan. Het duurt echt een hele tijd voor we frontman Derrick Green zijn vertrouwde grimas op zijn gezicht zien krijgen. Jammer genoeg is het kalf dan al half verdronken. Daar kunnen zelfs lauwe versies van ‘Refuse/ Resist’, ‘Roots’ en ‘Arise’ niets meer aan veranderen.
Ook Dave Mustaine kondigde zijn pensioen met MEGADETH (7) aan. Maar niet vooraleer hij uitgebreid afscheid heeft genomen van zijn fans. Jammer genoeg zijn de weergoden meneer Mustaine vandaag niet goed gezind. Want zo’n kwartier voor aanvang van hun set gaan de hemelsluizen nog eens open. Ditmaal pas goed. Dat zorgt ook backstage voor de nodige stress. Vanuit de kleedkamer tot het podium is het toch 20 m stappen in die gietende regen. En dat is niks voor meneer Mustaine. Gelukkig is er een busje voorzien dat hem tot aan het podium wil brengen.
Openen zien we hem, samen met onze landgenoot Dirk Verbeuren, doen met ‘Tipping Point’. Helaas wordt dan al snel duidelijk dat Dave niet al te best bij stem is. Tijdens ‘Hangar 18’ wordt het alleen nog pijnlijker. Jammer, want we zagen Megadeth al vaker een pak sterker voor de dag komen. Enkel vandaag was het geen topdag. Kan gebeuren! Herkansing op Graspop?
ZONDAG
Lag het aan het feit dat er op dag twee ruim drieduizend man minder op het terrein aanwezig was (en alles dus er een stuk gemoedelijker aan toe ging) of maakt een prettig, zomers zonnetje nu simpelweg alles beter? Of hadden de geluidstechnici gewoon goed geslapen en hernieuwde energie opgedaan? Hoe dan ook, het was opmerkelijk dat alle acts vandaag konden rekenen op een uitstekend geluid dat beduidend voller, zuiverder en luider was.
Ook RECTAL SMEGMA (7), de Nederlandse aftrapper van dienst, profiteerde daarvan, want hun mix van brutal death metal en gore grind kan anders nogal eens snel verzanden in een ondefinieerbare brij. Heel veel kennen we niet van dit olijke gezelschap, maar wat we hoorden, kon toch op enkele goedkeurende knikken rekenen. Dit soort herrie komt sowieso veel beter tot zijn recht in een volgepakte, zweterige club met vochtplekken en schimmel aan de muren, maar al bij al maakten deze heren toch een redelijke beurt.
Uit pure nieuwsgierigheid, en ook vanwege het gebrek aan andere activiteiten (positief bedoeld), gingen we toch maar eens kijken naar FLOTSAM AND JETSAM (8), een band die we ondanks hun aardige reputatie eigenlijk amper kennen. En wat bleek: hun stevige old school thrash, denk aan Forbidden, Heathen en Overkill, was verdomd onderhoudend. Retestrak, snedig en zonder allerhande toeters en bellen (of het zou de Spartaanse helm moeten zijn die zanger Erik A.K. tijdens enkele songs even opzette) raasden deze heren door hun set en kregen daarmee flink wat handen op elkaar. Met een mix van oud en nieuw(er) werk bracht de band een mooie bloemlezing uit hun ondertussen behoorlijk omvangrijke oeuvre. Al moet het gezegd worden dat de oudjes toch op net iets meer bijval konden rekenen. Sterke, en voor ons persoonlijk zelfs verrassende, show!
Chuck Schuldiner, de legendarische bandleider van het al even legendarische Death, mag dan al vijfentwintig jaar aan de andere zijde vertoeven, zijn vroegere bandmakkers zijn hem nog lang niet vergeten. Onder de noemer DEATH TO ALL (9) houden drummer Gene Hoglan, bassist Steve DiGiorgio, gitarist Bobby Koelble (allen op een gegeven moment lid van Death) en de van Cynic aangetrokken zanger/gitarist Max Phelps de nummers van de betreurde muzikant springlevend en maken ze nog maar eens duidelijk wat een unieke band Death toch wel was. Kwatongen spreken weleens van een veredelde coverband of, nog erger, lijkenpikkerij, maar die lieden hebben wellicht nooit een show van deze act gezien. Niet alleen worden onsterfelijke klassiekers als ‘Zombie Ritual’, ‘Lack Of Comprehension’, ‘The Philosopher’, ‘Crystal Mountain’ en ‘Spirit Crusher’ tot in de perfectie neergezet, het gebeurt met een dergelijke oprechtheid en zo’n groot respect dat het zowaar emotioneel wordt. Sommige mensen konden hun tranen zelfs niet bedwingen en dat ontging ook bassist DiGiorgio niet. Zichtbaar ontroerd maakte hij iedereen voor eens en voor altijd duidelijk dat deze band er enkel en alleen is om Chuck en zijn muziek te eren en te vieren en dat er van snel geldgewin absoluut geen sprake is. Machtige show en één van dé absolute hoogtepunten van het weekend. Gaat dat zien op Graspop!
Op voorhand vroegen we ons toch af hoe de bulderende symfonische death metal van het Griekse SEPTICFLESH (7.5) zich staande zou houden in de openlucht onder een volle zon. Behoorlijk goed, zo bleek! Machinaal strak en energiek zoals altijd smeten de gebroeders Antoniou en hun twee medestrijders nummers als ‘The Vampire Of Nazareth’, ‘Neuromancer’ en ‘Anubis’ het terrein op, tot groot jolijt van een aantal loos gaande enthousiastelingen. Die waren wel minder talrijk aanwezig dan bij Death To All (en de navolgende bands), maar daar liet de band zich niet door uit het lood slaan. De symfonische partijen, toch wel een essentieel onderdeel van de sound van Septicflesh, hadden gerust wat luider mogen doorklinken, maar de set werd er wel agressiever (lees: meer death metal) door. Het kleine gemis was dus niet echt storend of jammer te noemen, maar toch hopen we dat we op Graspop de volle bombast kunnen ervaren en dat we deze uitstekende band op volle oorlogssterkte kunnen aanschouwen. Nu was het gewoon goed zonder meer.
Na al het death metalgeweld was het de hoogste tijd voor wat muziek die echt bij het stralende weer paste. De vettige southern rock van CORROSION OF CONFORMITY (8) was daar dus ideaal voor en verrassend veel mensen deden de moeite om deze zwaar onderschatte culthelden te aanschouwen. ‘Asleep On The Killing Floor’, een track van hun uitstekende nieuwe plaat ‘Good God/Baad Man’, trapte verschroeiend af en meteen werd duidelijk dat de onvolprezen Pepper Keenan en zijn boys er verdomd veel zin in hadden. Van diezelfde nieuweling kwam er o.a. ook nog ‘Gimme Some Moore’ voorbij, maar COC trok toch vooral een blik heerlijke oudjes open. ‘Clean My Wounds’, ‘Paranoid Opioid’ en uiteraard ‘Vote With A Bullet’ (een nummer dat volgens Pepper om de vier jaar plots weer heel populair wordt in Amerika …) rockten lekker weg en kregen zelfs opvallend veel jonge bezoekers aan het swingen. Mooi om te zien dat er toch ook nog jeugd is die verder kijkt dan metal- en deathcore en dat krasse knarren als Corrosion Of Conformity ook nog behoorlijk relevant zijn.
Na de bijzonder makke vertoning van het ‘echte’ Sepultura een dag eerder, was het nu de beurt aan het duo dat voor de meeste fans toch altijd het kloppende hart van de iconische band zal blijven. De gebroeders CAVALERA (8) trekken de laatste jaren de wereld rond om de oude platen van Sepultura te vieren en dit jaar is publieksfavoriet ‘Chaos A.D.’ aan de beurt. En dat deze ondertussen drieëntwintig jaar oude klassieker het nog steeds goed doet bij de fans, bewezen de massale opkomst en de daarbij horende enthousiaste reacties. De plaat werd quasi integraal gebracht (enkel ‘Manifest’ en de New Model Army-cover ‘The Hunt’ ontbraken), maar de band goochelde handig met de volgorde zodat het tribale ‘Kaiowas’ voor een mooi rustpunt kon zorgen en hit ‘Territory’ netjes voor het orgelpunt bewaard werd.
Het geluid was moddervet, de performance energiek en opzwepend en de publieksreactie dus navenant. De broers leken dan ook de winnaar van de dag te worden, ware het niet dat men in het laatste kwartier zichzelf toch ietwat in de voet schoot. De Black Sabbath-cover ‘Symptom Of The Universe’ konden we nog wel smaken, maar waarom men het absoluut nodig vond om ‘Chaos B.C.’ een soort extreme remix van ‘Refuse/Resist’, te spelen, mag toch iemand ons eens komen uitleggen. Beetje een gemiste kans om toch nog enkele andere klassiekers boven te halen en jammer genoeg ook een beetje een anticlimax. Gelukkig was het eerste gedeelte wél helemaal top!
BLACK LABEL SOCIETY (8.5), de bonkige band onder aanvoering van de al even bonkige Zakk Wylde, mocht finaal het licht uit doen en deed dat met verve. Op voorhand twijfelden we een beetje aan de headlinerstatus van de act (ten opzichte van Megadeth staat men immers toch enkele treden lager op de ladder), maar dat bleek achteraf toch ongegrond. Akkoord, de mensenmassa was een stuk minder imposant dan een dag eerder, maar desalniettemin zorgden Wylde en zijn BLS voor een knappe, onderhoudende show die geen moment verveelde. Waar men vroeger nogal eens durfde te vervallen in overdreven Amerikaans gezwets of eindeloos gesoleer, bleef men nu strak bij de les en liet men de songs voor zich spreken.
Voor het merendeel werd er ruig gerockt (‘Funeral Bell’, ‘Name In Blood’, ‘Heart Of Darkness’) en lieten Zakk en medegitarist Dario Lorina hun instrumenten ronken en piepen, maar er was ook ruimte voor gevoeligheid. ‘In This River’ (met Zakk op piano opgedragen aan de Abbott-broertjes van Pantera), ‘The Blessed Hellride’ en het mooie ‘Ozzy’s Song’ (met grote banner van de Prince Of Darkness op de achtergrond) zorgden voor mooie rustpuntjes zonder dat het al te gezapig of te klef werd en brachten een soort van natuurlijke dynamiek. Een grote groep veelal jonge festivalgangers ging trouwens de gehele show compleet uit zijn dak in een zelden tot stilstand komende pit. Maar ze gingen wel, broederlijk en schouder aan schouder, respectvol neerzitten tijdens de ingetogen momenten. Mooi om te zien! Met ‘Fire It Up’ (met flink gitaarduel tussen Wylde en Lorina), ‘Suicide Messiah’ en ‘Stillborn’ trok BLS nog een keer alles uit de kast en brachten ze de tweede editie van South Of Heaven tot een meer dan geslaagd einde.
