Voor de vijftiende editie van het undergroundfestival Oilsjt Omploft werden voor de beide dagen alle beschikbare kaartjes verkocht, wat bewijst dat dit sympathieke initiatief van concertorganisaties Rock ’n Load Concerts en Hambiance zijn plaatsje in het concertwereldje ruimschoots verdiend heeft. Het crossoverfest zorgt ieder jaar weer voor een gevarieerde affiche, waar verschillende muzikale stijlen hun weg naar toe vinden. Locatie was andermaal de Sint-Annazaal in carnavalsstad Aalst, een zaaltje dat soms haast uit zijn voegen barstte, maar waar de sfeer immer gemoedelijk was. Rock Tribune zond een afvaardiging om verslag uit te brengen.
Tekst: Eric Spruyt en Piet Van Coillie – Foto’s: Tomy Devogelaere
Vrijdag 20 maart
Om 18.00 uur werd de eerste dag afgetrapt door het jonge Brusselse trio ON FIRE (7), dat met een mengeling van hardcore en punk de zich langzaam vullende zaal al aardig wist op te warmen. Een halfuurtje volstond om het festival voor geopend te verklaren.
Daarna kwam het Rotterdamse DISTURBANCE (8) aan de beurt. Dit viertal is reeds sedert 1995 actief en manifesteert zich met hardcore punk, voorzien van een rauw randje door zanger met de hanenkam Rob. Met hun ontspannen presentatie wisten de Nederlanders al voor wat animo op de eerste rijen te zorgen, missie geslaagd.
Voor de olijke bende van BELGIAN ASOCIALITY (8) was het vervolgens een makkie om het publiek uit zijn dak te laten gaan. Naast een setlist waarmee de ambiance aangezwengeld bleef, waren ook de vermakelijke bindteksten van zanger Mark Vosté opvallend. Zo kwamen we bijvoorbeeld te weten dat Bompa Punk niet meer van toepassing is op hem, want hij werd onlangs zowaar overgrootvader. De ene hit na de andere, één groot feest, zo mag het optreden wel samengevat worden.
Een concert van ZEKE (8), dat voelt aan als een dolle, nachtelijke rit op een Suzuki GSX-R750. Beiden dragen bouwjaar 1992 en zijn gemaakt om alleen maar fucking hárd te gaan. Zo’n ouwe GSX is als vanzelfsprekend niet uitgerust met de laatste, moderne snufjes. Verwende BMW-techneuten zullen misschien zelfs hun neus ophalen als je, veel te luid en lichtjes onverantwoord, voorbij scheurt op je in vreemde nineties-kleurencombo’s gehulde Japanner. Maar de rit is geweldig en de adrenaline knalt door je lijf. Waar wij naartoe willen: die van Zeke speelden hun concert met het gas open en tunnelzicht in het vizier. De setlijst ontcijferen, daaraan beginnen we niet eens want daarvoor is hogere wiskunde nodig. De bindteksten, of eerder -woorden, van frontman Marky waren als vanouds volslagen onbegrijpelijk.
Maar dat is allemaal toch maar bijzaak, bij Zeke gaat het om de intensiteit, de snelheid, de verbetenheid. Speedrock met een knoert van een S en de riffs ultrastrak in het gelid. Op zaterdag hoorden we een Omplofte tegen zijn kompaan orakelen: “Zeke was goed, maar op den duur lijken de nummers toch allemaal wat op elkaar.” En effectief: deze band zal misschien vooral een nichepubliek écht kunnen bekoren. Maar wie tot dat nichepubliek behoort, die kreeg me daar weer eens een viercylindershowtje geserveerd van zal ik je gaan hebben.
Oorspronkelijk stond de naam van The Exploited op de affiche van Oilsjt Omploft 2026, maar wegens gezondheidsproblemen bij frontman Wattie werd de band vervangen door UK SUBS (8). Naast de Sex Pistols zijn UK Subs een andere grote naam uit de Londense punk-scene, ook al hebben ze de underground-status nooit ontstegen. Zanger Charlie Harper, die ondanks zijn 81 jaar een uiterst vitale indruk liet, begon het concert met een boodschap van Wattie die het ondertussen al wat beter stelt en hoopt zijn fans dra terug te zien.
Ondanks de gevorderde leeftijd kwamen UK Subs nog altijd relevant voor de dag en daarvan getuigde hun setlist waar vooral naar de beginjaren van de carrière, eind jaren 70 en begin jaren 80, werd teruggeblikt. Bompa Punk geldt misschien ook als een bijnaam voor Charlie Harper, maar we zien niet elke 81-jarige in staat om te presteren wat deze beste man doet, waarvoor hulde.
Zaterdag 21 maart
Het ding met festivals is dat ze beginnen op momenten waarop nog niet iedereen erbij kan zijn. Dat zijn nu eenmaal de spelregels. Jammer voor GRANNY’S COCAINE (punk, BE), BLADECRUSHER (thrash, NL) en WARFIELD (thrash, D). Al deze heren zullen ongetwijfeld de pannen van het Sint-Annazaaldak geflikkerd hebben, maar op dat moment waren wij nog niet present.
Om 16.00 uur echter was SPEEDÖZER (8) back. En dat is fantastisch goed nieuws, want laat Speedözer nu misschien wel onze favoriete Belgische band zijn. Een paar jaar terug hielden ze in Gent ermee op, maar het bloed kruipt waar het niet kan gaan en Oilsjt Omploft was het toneel van de officiële wedergeboorte van the band you love to hate. Het drietal ramde door zijn setlist heen alsof er nooit een stop geweest was, nieuwe nummers wisselden af met ouwe krakers en na afloop was het podium nog slechts een rokende hoop planken. Welkom terug jongens, we hebben jullie gemist.
“We wanna see a moshpit as soon as we start!”, zei die Schotse vent van HELLRIPPER (8) voordat ie “All hail the goat” inzette. En hij kreeg wat hij wou. Op zich is dat ook niet verwonderlijk, want Hellripper is nu echt eens een band die 100% tot zijn recht komt op een festival als Oilsjt Omploft. Speed metal, thrash, wat punk, een wolk d-beat, een lichte scheut black metal en zelfs een verdwaalde Iron Maidiaanse twin lead: Hellripper maalt het allemaal door elkaar en brouwt er vervolgens een aanstekelijke pot muziek van. Soms doet het geheel wat denken aan een bastaardzoon van de ouwe Metallica en dito Sodom, zij het dan ietwat moderner geserveerd misschien. Extra punten voor die beestachtig goeie powerdrummer. Je zou bijna medelijden krijgen met ’s mans cymbalen.
Tijd om een beetje gas terug te nemen met SUBHUMANS (7). Vooral muzikaal dan, want qua allure en bezieling zat het er bij deze vier kwaaie huisvaders wel degelijk bovenhands op. Nummers als ‘99%’ of ‘Labels’ werden aangekondigd met de nodige omkadering en maakten duidelijk dat er nog steeds vintage punkers zijn die voor méér gaan dan muziek alleen. Wie op vrijdag kon genieten van UK Subs, zal op zaterdag ongetwijfeld ook in zijn nopjes geweest zijn met Subhumans. Insiders zullen een lustig crowdsurfende Saft’n trouwens als een soort van chaotische kwaliteitsbevestiging kunnen zien.
Waarna we van ouderwetse, Britse anarchopunk weer moeiteloos schakelden naar tweetakt, van het vet druipende speedrock. En dat deden we middels PETER PAN SPEEDROCK (8), een band wiens naam de lading dekt als een hitsige hengst in zijn puberteitsjaren. Als deze sympathieke Nederlanders de stijl niet uitgevonden hebben, dan hebben ze ‘m minstens wel geperfectioneerd. Frontman Peter van Elderen lijkt wel vergroeid met zijn gitaar en de nonchalance waarmee die man rock-‘n-roll verspreidt, is altijd weer een plezier om te zien en te horen. Toegegeven: van alle ten dans spelende speedrockbands schakelde PPS het vaakst terug naar meer bescheiden snelheidsregionen. Maar dat is niet erg: de nummers zitten gewoon steengoed in elkaar, ze worden met veel ‘goesting’ gebracht en de afwisseling houdt het allemaal spannend.
Uiteraard mocht ook bandmascotte Dikke Dennis zijn kunstjes weer eens vertonen op het Aalsterse podium. De man verschafte karikaturale kopstoten aan alles wat in zijn handen kwam – bierflesjes, microfoons, etc. – en bracht de bescheiden klassieker ‘Schoppenaas’ ten berde. Je zou kunnen discussiëren over de meerwaarde van deze Dubbele D., maar dat PPS de boel vakkundig heeft platgewalst, daarover kunnen we het allemaal wel roerend eens zijn.
Enter ANGELUS APATRIDA (7) voor een bak tot op de millimeter afgemeten thrash/speed metal. Deze Spanjolen vierden in Aalst hun 26ste bandverjaardag en het publiek liet zich dit feest welgevallen. AA is dan ook een band die je als metalfan makkelijk goed kunt vinden. Een enthousiaste presentatie, een feilloze techniek, composities waarin melodie hand in hand gaan met gecontroleerde agressie – zonder dat het allemaal uit de hand loopt. Textbook thrash/speed, maar een beetje aan de brave kant misschien.
Wat niet kan gezegd worden van DISCHARGE (8). “Waar blijven die gasten toch de energie vandaan halen”, hoorden we tussen twee nummers door in het publiek. En inderdaad: als je de leeftijden van de bandleden optelt, kom je uit in de Renaissance, maar daarvan merkte je niets op het podium. Korte riffs die dropen van het venijn, een opgefokte zanger die niet verlegen zat om een statement of twee en nummers die elkaar in een uiterst fluks tempo opvolgden.
Power-line-ups zijn natuurlijk altijd fijn, maar als je – zoals bij Discharge – twéé gitaren in de gelederen hebt, kun je als punkband strooien met solo’s. En die fokken de muziek dan nog net dat extra tandje op. Discharge heeft de d-beat-drumstijl quasi gepatenteerd en wat ons betreft, mocht er wel nog wat meer uit dat typische d-beat-vaatje getapt worden. Maar soit: we gaan er niet over klagen, want ’t was echt wel een goeie show hoor.
En dan was het aan EXUMER (8) om Oilsjt Omploft XV ten grave te dragen. Deze heren behoren samen met zwaargewichten als Destruction of Sodom tot de grondleggers van de Teutoonse thrashtraditie, maar zijn nooit doorgebroken naar de écht grote massa’s. Desalniettemin blijft vooral ‘Possessed By Fire’ (1986) een regelrechte cultklassieker en de nummers van die plaat konden in Aalst duidelijk op het meeste bijval rekenen. De line-up bestaat tegenwoordig uit twee oudgedienden en een aantal jonge honden, maar de “magie”, zoals dat dan heet, is wel degelijk present.
Hoewel dit soort oudere bands dikwijls wat in automatische piloot geblokkeerd raakt, kun je dat van Exumer niet zeggen. De PA-ploeg voorzag de band bovendien van een vakkundig dichtgebetonneerde sound en de speelvreugde gutste van het podium. Het is niet voor de hand liggend om een festivalline-up zoals deze te headlinen, maar Exumer heeft dat kunstje wel vakkundig geklaard.
