Zou je zeggen dat het nieuwe album een terugblik is op je carrière?
‘Ja, dat klopt. Hoewel dat niet de oorspronkelijke bedoeling was - het ging gewoon het volgende Megadeth-album worden - voelt het album wel als een reflectie op alles wat we hebben gedaan. Tijdens het schrijven hadden we zoveel plezier dat we al snel vijftien nummers klaar hadden. We zijn moeten stoppen met schrijven, omdat het tijd was om de studio in te duiken en te beginnen met opnemen. Iedereen heeft muziek bijgedragen. Voorafgaand aan de opnames hebben we samen de volledige catalogus beluisterd - meer dan 200 nummers! - en besproken wat we goed en minder goed vonden. Dat hielp enorm bij het schrijven van nieuw materiaal. Door deze werkwijze was het voor iedereen veel eenvoudiger om de ideeën die ze hadden door de Megadeth-bril te zien en bij te sturen. Teemu leverde de meeste bijdragen, gevolgd door Dirk en James. Hun inbreng was fantastisch.’
Het nummer ‘Hey God’ lijkt wel een gebed gericht aan een god die niet luistert.
‘Ik ben geen religieus man, dat heb ik al vaak verteld. Religies zijn er voor mensen die schrik hebben om naar de hel te gaan. Ik geloof wel in spiritualiteit, want dat is iets voor mensen zoals ik die er al geweest zijn. Voor mij is religie iets menselijks en feilbaars. Het is vergiftigd door menselijke acties. Niet dat de meeste mensen met opzet anderen willen pijn doen, maar dat gebeurt wel wanneer ze vasthouden aan waar ze in geloven. Mensen geloven in allerhande zotte zaken. Ik ben niet degene die hen gaat zeggen dat waar ze in geloven verkeerd is. Sommigen geloven in slangen of planeten of nummers, … Als het hen helpt, is dat fantastisch. Ik weet hoe het was om je alleen te voelen. Ik geloof in niets anders buiten het areaal van God, maar ik ga niet in een kerk zitten met andere mensen … Spiritualiteit gaat over persoonlijke ervaringen.’
En zo komen we bij ‘Ride The Lightning’.
‘Voor mij is het geen cover. Het is mijn groep die ons nummer brengt. James en ik hebben het samen geschreven. Metallica bracht het uit, en nu heeft Megadeth zijn eigen versie gemaakt. Zo simpel is het. Het moest even goed zijn of beter. We hebben het versneld en Dirk kreeg ruimte om zich uit te leven op de drums. Tegen de tijd dat het aan de solo’s was, spraken Teemu en ik af dat we gingen eren wat er was, maar we hoefden ons er niet noot per noot aan te houden. Teemu brengt eigenlijk een versie van mijn versie. Het was zo’n mooie ervaring, terug naar dat stuk te luisteren om het opnieuw te leren. Het was fantastisch. James was zo’n goede gitarist. Het is een eerbetoon aan James zijn buitengewone gitaarspel.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 236.
