ALTER BRIDGE

Het is bewonderenswaardig en zeker een speciale gave om jezelf te blijven uitvinden als muzikant in een wereld van zelfgeschapen verwachtingen met vorige kanjers van albums. Gelukkig schijnt Alter Bridge zich daar niet al te veel van aan te trekken en blijven ze methodisch, maar geïnspireerd bezig. Ditmaal besloten ze zelfs kordaat om niet toe te geven aan enige vernieuwingsdrang, maar stug en dapper bij hun eigen sound van weleer te blijven. Dat is tenslotte de reden waarom ze wereldwijd zo populair geworden zijn: de ietwat lijzige stem en beschouwende teksten van Myles Kennedy, het eminente gitaarwerk van Mark Tremonti en de solide ritmesectie bestaande uit Brian Marshall (bas) en Scott Phillips (drums). Het is zelfs een heftig, stevig begin met ‘Silent Divide’ en de riffs van ‘Rue The Day’ zijn zelfs nog zwaarder. De laatste jaren is ‘rock’ in de genreaanduiding eerder ‘metal’ geworden en daar worden we alleen maar blij van. Let wel, er valt nog steeds genoeg te overwegen en te mijmeren, luister maar naar de contemplatieve inborst van de ballade ‘Hang By A Thread’ of de langste track die Alter Bridge ooit schreef: afsluiter ‘Slave To Master’ vindt een perfecte balans tussen zachtere en beenharde passages. Opvallend is een groot aantal oorwurmen wat de refreinen betreft, maar heerlijk en telkens net iets anders, weerklinken Marks solo’s. In twee songs verdelen Myles en Mark de leadzang netjes in twee per refrein/strofe en ‘Disregarded’ houdt dan weer een zekere dreiging in zich. Op die manier blijf je geboeid luisteren naar elke vondst van deze Amerikanen. Dit achtste wapenfeit met twaalf nieuwe songs is dan ook Alter Bridge ten voeten uit!