CONVERGE

Op hun tiende album (of elfde, als je ‘Bloodmoon: I’, de collaboratie met Chelsea Wolfe, als reguliere plaat beschouwt) denkt het Amerikaanse viertal Converge nog steeds niet aan minderen of inbinden. De band rond gitarist Kurt Ballou en zanger/wandelend charismablok Jacob Bannon heeft al ettelijke jaren een haast mythische status bereikt en de  ondertussen vijfentwintig jaar oude plaat ‘Jane Doe’ staat nog steeds te boek als dé absolute blauwdruk voor grillige, complexe maar desondanks toch spijkerharde hard(metal)core. Zo vernieuwend en geschift als voornoemde plaat is het nagelnieuwe ‘Love Is Not Enough’ misschien niet, maar dat wil niet zeggen dat het ding niet gehoord mag worden. Integendeel! Op amper een half uurtje tijd jaagt Converge er, schuimbekkend en verzengend, tien nummers door die allemaal aanvoelen als een frontale muilpeer. Of toch negen van de tien, want ‘Beyond Repair’ is in feite een lange, ambient-achtige soundscape die het album voorziet van een welgekomen adempauze. We zijn op dat moment amper vier tracks, samen nog geen tien minuten, ver, maar toch liggen onze tanden reeds her en der verspreid over de vloer. Opener en titeltrack ‘Love Is Not Enough’ en de wat tragere sloophamer ‘Bad Faith’ maken meteen duidelijk dat Bannon en zijn kompanen nog steeds leiders in plaats van volgers zijn. De tracks zijn woest, furieus en agressief als de vleesgeworden hel, maar toch steeds doordacht en vaak zelfs bijna filosofisch. ‘Distract And Divide’ en ‘To Feel Something’ zijn ware snelheidsduivels die er qua pure furie nog een schepje bovenop doen en fans van het meer old school getinte werk zeker zullen bekoren. Na de voornoemde break komt de wat meer sludgy kant van de band bovendrijven met ‘Amon Amok’, een traag en slepend nummer dat af en toe zelfs aan Cult Of Luna doet denken. ‘Gilded Cage’, met een moddervette, ronkende baslijn en een klagende Bannon in de hoofdrollen, biedt van hetzelfde laken een pak, ‘Force Meets Presence’, dat netjes tussen de twee slepers in zit geperst, kiest voor de afwisseling dan toch weer voor enkele uitspattingen. ‘Make Me Forget You’, met zijn vijf minuten meteen het langste nummer van de plaat, trekt dan weer de melodieuze kaart, zonder daarbij echt in te boeten aan agressie, en afsluiter ‘We Were Never The Same’ is op zijn eentje een beetje een samenvatting van al het voorgaande en zodoende een passende apotheose. ‘Love Is Not Enough’ is dus een kort maar uitermate krachtig statement van een band die na maar liefst vijfendertig jaar nog lang niet is afgeschreven en qua relevantie en impact veel jeugdige collega’s het nakijken geeft.