EXODUS

Al vier decennia lang scheurt Exodus met z’n gitaargeweld mee op de hoogste golven van de thrash metal. Na veertig jaar in het genre dat ze zelf mee hebben opgebouwd bevat deze groep nog steeds meer dan genoeg venijn. Met ‘Goliath’ brengen ze ook op hun twaalfde plaat agressieve, rauwe en vieze thrash die hun anarchistische attitude nooit onder stoelen of banken steekt. Exodus klinkt nooit als een bende zestigers, maar wel als een rebellerende tiener die zonder schroom in het gezicht van de leerkracht spuwt. ‘3111’ brengt meteen de vertrouwde sound die je al jaren gewend bent, al klinkt die door de vocale terugkeer van Rob Dukes extra fris. De juiste hoeveelheid rauwheid in de stem van Dukes vibreert doorheen elke song. De jaren hebben hem duidelijk geen slecht gedaan. Al is muzikaal de opener niet meteen de grootste voltreffer, het daarop volgende ‘Hostis Humani Generis’ slaat wél extra krachtig door. De groove komt meer op de voorgrond en de snelle riffs krijgen dankzij de knallende drums het perfecte podium om te schitteren. ‘The Changing Me’ brengt de solo’s waar elke thrashfanaat op hoopt of zelfs van droomt. Binnen de lijntjes van het genre heeft Exodus nog steeds genoeg fris klinkende ideeën om ambitieus materiaal te releasen. Op ‘Promise You This’ belooft Exodus ‘We do as we choose, we don’t pretend, we never miss.’ Daar is die rebelse kant die nooit gaat liggen. De opgestoken middelvinger die Exodus al jaren uitdeelt moet zo stilaan toch eens in een kramp gaan schieten, maar weet vandaag nog steeds van geen ophouden. De enorm uitgesponnen gitaarsolo hier klinkt nooit langdradig en je kan in je verbeelding Gary Holt en Lee Altus bijna maniakaal zien lachen terwijl ze deze inspelen. Het genot bij dit nekbrekende gitaarspel druipt er van af. Titelsong ‘Goliath’ is trager en helaas ook minder beklijvend. Ook al is het één van de kortste songs van het album, hij voelt nog steeds te lang. Bij gevolg klinkt ‘Beyond The Event Horizon’ hierna wel extra krokant. Het slaat hard genoeg op je tanden waardoor je tandarts zijn centjes al telt. De basgitaar op dit album klinkt heerlijk wulps en voegt heel wat toe aan de beleving. We zijn inmiddels met ‘2 Minutes Hate’ toegekomen aan het meest vuile, vunzige deel van onze tocht. Met een vettige glimlach is dit luistermateriaal dat zelfs de meest puriteinse metalhead zou kunnen verleiden om even met z’n heupen te bewegen. Exodus stelt dezelfde viezigheid tentoon op ‘Violence Works’, een nummer waarvan Pantera zich mag schamen dat zij het niet geschreven hebben. ‘Summon Of The God Unknown’ is het langste epos van bijna acht minuten, waarop deze Amerikaanse veteranen al hun kunnen in de verf zetten. Met heel wat tempowissels en gevarieerde insteken is dit meerdere luisterbeurten waard. De finale track heeft z’n naam niet gestolen. Exodus noemt zichzelf ‘The Dirtiest Of The Dozen’ en heeft gelijk. Luister maar eens naar die finale aan sologeweld en basjolijt met daarbij de perfect onderhoudende drums. De tekst verraadt dat deze thrashers nog lang niet aan stoppen denken. ‘We survived the time to bring you twelve’ en daar zijn we dankbaar voor. ‘We’ll write the score until we live and breathe no more.’ Verzorg jullie gezondheid dan maar goed, want er zit hoorbaar nog veel meer pikant buskruit in deze kanonnen.