GREEN CARNATION

Hoewel het Noorse Green Carnation ontstond uit muzikanten die gepokt en gemazeld zijn in de extreme metalscene, vormen ze samen met In The Woods... de hoeksteen van de Noorse progressieve metalscene. De kracht van deze Noren ligt echter niet zo zeer in het feit dat het zo’n sterke technische muzikanten zijn, maar dat ze dat altijd wisten te koppelen aan ongelofelijk veel emoties in hun muziek. Voor iemand die net als ondergetekende meer vanuit de onderbuik muziek ervaart en gevoel laat primeren over techneutengeneuzel, is dat wel erg belangrijk. Green Carnation verstond dat echter altijd al heel goed, wat al enkele voetjes voor gaf op veel genregenoten. Natuurlijk hebben ze in Kjetil Nordhus een zanger met een stem als een klok die ook erg expressief is en zo die gevoelens weet te vertolken, iets wat op dit tweede deel van de ‘A Dark Poem’-trilogie misschien nog beter merkbaar is dan op het eerste deel. Het wordt zelfs extra duidelijk in het ingetogen, akoestische ‘Loneliness Untold, Loneliness Unfold’ waarin de zang eenmalig wordt overgenomen door gitarist Stein Roger Sordal en enkel omlijst wordt met één spaarzame akoestische gitaar. Kippenvel, jongens en meisjes! Zeker wanneer je dan beseft dat dit een centraal punt is in het verhaal van Stein zijn jeugd vol geweld en trauma’s, die hij in deze trilogie een plaats probeert te geven. Natuurlijk is er ook plaats voorbehouden aan heavy, epische songs als ‘Sweet To The Point Of Bitter’, wat voor lekker veel variatie zorgt. Wie volgens ons ook enorm in zijn nopjes was in de studio, is nieuwkomer en toetsenist Endre Kirkesola, die zowel moderne keyboards als analoge synthesizers en orgel mocht gebruiken voor een warme, soms lichtjes psychedelische ondersteuning van de muziek en zich echt wel flink mocht uitleven. Afsluiten doet men met een rustige noot, want ‘Lunar Tale’ is zonder meer één van de rustigste songs die Green Carnation ooit voortbracht en dat met akoestische gitaar, piano en fluit een erg dromerige stemming kreeg. ‘A Dark Poem, Part II: Sanguis’ is verre van een feelgood plaat geworden dus, maar verdomde mooi, dat wel.