MAYHEM

Er zijn zo van die bands die elke twee jaar trouw een album uitbrengen. Tot die categorie behoorde het Noorse Mayhem nooit, integendeel. Hun carrière liep altijd al over een hobbelig parcours en veel van deze hindernissen vormden de reden waarom Mayhem altijd zo veel controverse veroorzaakte... en naam maakte. De afgelopen jaren is Mayhem echter een geöliede machine geworden, die zich toch echt op haar muzikale pad richt en tegelijk een toonaangevende band blijft voor de black metalscene. Doe het maar na als je al veertig jaar op de teller hebt! Na ‘Daemon’ en het uitzitten va de Covid-restricties volgden er een aantal tournees, waardoor we inmiddels zeven jaar verder zijn. Gezien het drukke liveschema heeft dat niet tot roest geleid, integendeel, want de band is duidelijk beter op elkaar ingespeeld dan ooit. Met een bovenmenselijke drummer als Hellhammer om de hartslag aan te geven, kon het niet anders dan dat hun nieuwe worp ‘Liturgy Of Death’ weer superstrak zou klinken. Zelfs in de tragere passages die her en der opduiken (en die een noodzaak zijn om als luisteraar even op adem te komen, geloof ons!), blijft zijn drumroffel de pas erin houden en zorgt dat voor een ‘altijd voorbereid’-modus om in no time weer uit de startblokken te schieten. Naar goede gewoonte lag het schrijfproces in de handen van gitaristen Teloch en Ghul (die alle muziek schreven) en frontman Attila (die er de gepaste teksten bij neerpende). De gitaartandem lijkt goed te werken, want inmiddels werkt het duo toch al sinds 2012 samen en zijn ze enorm goed op elkaar ingespeeld. Hun aanpak is al even compromisloos als hun voorgangers Blasphemer of Euronymous en men zet de traditie van Mayhem trouw voort. Toch wil dat niet zeggen dat de songs allemaal een beetje hetzelfde klinken of dat ze de aanpak van een vorige plaat imiteren. Integendeel, er gebeurt het nodige in elke song en dat geeft elk nummer ook een eigen karakter. Opener ‘Ephemeral Eternity’ bevat enkele onheilspellende trage stukken, maar als het tempo wordt opgedreven, krijg je een gitaarsound die ook acts als Akhlys zo kenmerkt: een zwerm nijdige killer bees die het op je leven gemunt hebben en diep in je gehoorgang doordringen. ‘Despair’ lijkt dan weer terug te grijpen naar het verleden, met bezwerende riffs en drumpatronen die zo van ‘De Mysteriis Dom Sathanas’ geplukt hadden kunnen zijn. Een nostalgisch momentje, maar zeker niet gedateerd. Naar goede gewoonte gaat hun imposante frontman Attila Csihar vocaal weer tot het uiterste en toont hij zich weer een veelzijdige stemkunstenaar. Zijn growls klinken even bestiaal en creepy als altijd, af en toe gaat hij meer over in een gesproken of gefluisterde vorm van zang (die niet minder dreigend is, check ‘Realm Of Endless Misery’ maar eens) en als het past, stapt hij over op theatrale en haast opereske zang, zoals in het omineuze ‘Life Is A Corpse You Drag’. Kort samengevat is er geen beter bewijs dan ‘Liturgy Of Death’ voor de stelling dat Mayhem na veertig jaren nog even relevant is voor de black metalscene.