MEGADETH

Op ‘Megadeth’, het zeventiende en finale studioalbum van de groep die meer dan veertig jaar geleden in Californië het levenslicht zag en de groep die als tweede grote naam van The Big Four van de thrash metal beroemd en berucht is, staan geen verrassingen. Vergeet het experiment. Wat je wel krijgt, is een groep in bloedvorm. Dave Mustaine op zang en gitaar, veteraan James LoMenzo op bas, Dirk Verbeuren achter de drumkit en jonkie en nieuwkomer Teemu Mäntysaari (Wintersun) als tweede gitarist. Voor het doek valt, wil deze iteratie van Megadeth er nog voor zorgen dat iedereen die het wil nog mee kan komen genieten van het oude en dit nieuwe werk. ‘Megadeth’ opent met de twee reeds verschenen singles ‘Tipping Point’ en ‘I Don’t Care’. Dit zijn heel andere beestjes. ‘Tipping Point’ volgt het klassieke speed metal-recept. Verslavend spul. Gesneden brood. De stem van Dave raspt meer dan ooit. Geen schriel gepiep, enkel schuurpapier. Op ‘I Don’t Care’, een stuk dat opent met een hoge punkenergie, snauwt hij zoals we dat kennen van in ‘Sweating Bullets’. Muzikaal zitten we vooral in de periode van ‘Countdown To Extinction’ en ‘Youthanasia’, met een productie die doet denken aan voorganger ‘The Sick, The Dying And The Dead’. Even goed passeert er geregeld van alles dat je aan de begindagen doet denken, of aan melodieuze hardrock. Fijne solo’s, alles past netjes in elkaar. Waar we over de muziek unaniem lovend kunnen zijn, zijn de lyrics toch een ander paar mouwen. Ze liggen qua flow goed in het gehoor, maar zeker de eerste vier songs lijken door een puber geschreven te zijn. Een groot verschil met de introspectieve blik die vaak op gruwelijke, wereldlijke zaken werd geworpen. Het voelt tegenstrijdig, maar de teksten zijn supercringe en superverslavend tegelijkertijd. Songs als ‘Puppet Parade’ en ‘Another Bad Day’ bevatten heel melodieuze, catchy zanglijnen. Echte oorwormen waarvan je de refreinen de hele dag door neuriet, ook als je aan de koffiemachine staat. Bij de eerste luisterbeurt was er geen enkele weerstand. Geen verrassingen. Alles voelde meteen vertrouwd. Alsof de plaat er altijd al geweest is. ‘Made To Kill’ is een voorbeeld van een mid-tempo thrash stamper die voor de solo’s een shift maakt naar een crossover vibe. Suicidal Tendencies is nooit ver weg. Elke solo, of die nu gespeeld wordt door Dave of door Teemu, is een genot. In ‘The Last Note’ neemt Dave afscheid van het metalcircus en geeft hij aan klaar te zijn om opgenomen te worden in de Hall Of Fame. Let this last note never die.