MYRATH

Toen we in 2016 via de ‘over the top’ videoclip van ‘Believer’ kennismaakten met deze Tunesische band hadden we al de indruk dat dit niet het laatste wapenfeit zou zijn. Het toenmalige album ‘Legacy’ had nog een paar andere momenten, maar er moest nog geschaafd worden. ‘Shehili’ (2019) en ‘Karma’ (2024) bewezen dat er muzikaal vooruitgang geboekt werd. Maar het is op ‘Wilderness Of Mirrors’, album nummer zeven, waar Myrath op elk gebied weet te boeien. Het is in de eerste plaats de zang van Zaher Zorgati die je echt pakt als luisteraar, met vlagen doet hij ons denken aan een Steve Perry in een iets lager register. Hoor hem zijn hart uitstorten tijdens de power ballad ‘Soul Of My Soul’, zijn demonen bestrijden in ‘Breathing Near The Roar’, of vocaal duelleren met Elyze Ryd (Amaranthe) tijdens ‘Until The End’. Maar op hetzelfde niveau zijn er de betoverende toetsenpartijen van Kévin Codfert die sinds een paar jaar origineel klavierman Elyas Bouchoucha heeft vervangen. Zijn invloed op de composities zorgen eveneens voor verschil. Myrath heeft altijd al dat grandioze en pompeuze in zijn muziek gehad, maar ‘Les Enfants Du Soleil’, met kinderkoor, ‘Still The Dawn Will Come’ en vooral ‘The Clown’ (pomprockliefhebbers, hou je vast aan je bretellen!) zijn maar een paar van de bijdragen waarbij je als luisteraar omvergeblazen wordt door het totaalgeluid. Bij de Tunesische roots worden oriëntaalse en Afrikaanse elementen toegevoegd die dit muzikaal topgerecht nog wat pittiger kruiden. Alles wordt dan veelvuldig geserveerd met een ritmesectie en een gitarist die aanleunen bij een power metalspeelstijl. Deze stijl werkt niet voor iedereen, want sommige nummers zouden het zelfs goed doen op het Eurovisiesongfestival, lijkt ons. Maar AOR-fans die het hebben voor uitstekende zangers, progliefhebbers voor wie het oosters mag klinken en power metalaanbidders met een voorliefde voor straffe melodieën: ‘Wilderness Of Mirrors’ is jullie verbindende album!