NMB

De Amerikaanse band NMB rond Neal Morse is altijd één van mijn favorieten geweest binnen de progressieve rock. De terugkeer van Mike Portnoy bij Dream Theater leek even problematisch te worden, maar toch werd tijd gevonden voor nieuw werk. Dit conceptalbum draait om de innerlijke en spirituele reis van een persoon die op zoek is naar iets groters dan zichzelf. Er zijn geen nummers van langer dan twaalf minuten, maar eigenlijk kan je het ganse album als één grote epic beschouwen. De grotendeels instrumentale song ‘Beginning’ luidt op een rustige manier een rollercoaster van tempo- en sfeerwisselingen in, eigen aan de betere progressieve rock. De piano en een opmerkelijke basriff worden gevolgd door bombastische prog met orkestraties, een achtergrondkoor, bedwelmende toetsenpartijen en melodieuze gitaren. De single ‘Fully Alive’ roept een gevoel van 10cc op en laat de vele zangers in de groep schitteren, gevolgd door een akoestische ballad in singer-songwriter-stijl. Voorafgegaan door een instrumentaal intermezzo brengt ‘Hurt People’ stevige muziek met een duidelijke knipoog naar Dream Theater, vooral door toedoen van Mike Portnoy en Eric Gillette. De indrukwekkende, melodieuze gitaarsolo’s met shredding vliegen je om de oren; wat is die Gillette toch een onderschatte muzikant! Het instrumentale nummer ‘Contemplation’ heeft behoorlijk wat Genesis-invloeden, terwijl andere songs meer richting Transatlantic en Yes gaan. Het album wordt afgesloten met een episch, emotioneel nummer op laag tempo, met opnieuw fantastische gitaren en harmonieuze samenzang door alle leden, behalve Randy. Wie moderne prog met invloeden uit de jaren zeventig hoog in het vaandel heeft, komt hier niet bedrogen uit. De religieuze ontboezemingen heeft Morse hier duidelijk tot een minimum herleid.