OV SULFUR

Op z’n tweede langspeler breidt Ov Sulfur zijn catalogus uit met consistent sterk materiaal én durven ze iets vaker buiten de lijntjes te kleuren. Het vijftal uit Las Vegas zet aan met ‘Endless//Godless’, een serieus statement als binnenkomer. We krijgen meteen een in-your-face breakdown met vocals die zeer dik op de muziek liggen. Gelukkig heeft Ricky Hoover een dijk van een stem die we doorheen deze plaat nooit beu zullen raken. De breakdown wordt dankzij een pompende drumbeat omgezet tot een echte stomper. Even later krijgen we diezelfde riff vertraagd terug. Het is intussen een deathcore-cliché, maar het werkt gewoon zo goed. ‘Seed’ gaat zeer theatraal en brengt dubbele bass en blast beats om alles extra waanzinnig te doen gaan. De chaos wordt vergezeld van enkele meer melodieuze screams. We horen invloeden van Thy Art Is Murder en Lorna Shore, en het lukt Ov Sulfur om deze sound te brengen zonder een flauw afkooksel te zijn. Het intense einde bevat mooi afwisselende helse kreten. ‘Forlorn’ zet het gitaarspel van Chase Wilson en Christian Becker in de spotlight met constant interessante riffs die altijd wel wat veranderen. Ze bewandelen elk puntje op de lijn van melodieus hoog tot vuil diep en laag. We krijgen meer prominente clean vocals die knap werken. Het zes minuten durende epos ‘Vast Eternal’ klinkt meer black metal met een aanzwellende intro die bloedt richting schreeuwen van waanzin. Tekstueel schetst het een donker beeld van hoe eng het kan zijn om alleen te zijn met je gedachten. Op ‘Wither’ horen we een zeer andere kant van de groep. Dit emotioneel moment brengt een teder snijdend nummer tot leven waarbij we succesvol meegesleurd worden op een treurige achtbaan. Moderne deathcore-bands zoals Whitechapel toonden eerder al dat ze enorm sterke ballades kunnen maken, deze titel versterkt dat lijstje. Op ‘Evermore’ horen we wanhoop in het refrein en woede in de rest. We krijgen gastvocalen op dit album van Ingested, Carcosa en Distant. Écht veel nieuws voegen die niet toe. Het worden eerder wedstrijden ‘om ter zotst schreeuwen’ van een hoog niveau. ‘Bleak’ bevat één van de beste gitaarriffs die ook hier nooit saai wordt of te lang aansleept. Dit is het hoogtepunt van de plaat, met passende breakdowns en bombastische soundscapes. Ov Sulfur brengt niks dat we elders nog niet gehoord hebben, maar levert wel een kwalitatieve prestatie af binnen het genre. Afsluiter ‘Endless//Loveless’ brengt de titel van dit album full circle en is opnieuw een pak zachter. Het is minder pakkend dan de eerdere slowburn, maar ook niet slecht. Deze jongens groeien stevig door.