POISON THE WELL

De vraag ‘herinnert u zich deze band nog?’ hoeft in het geval van Poison The Well hopelijk niet gesteld te worden, want in een tijdsbestek van slechts tien jaar – van 1999 tot 2009 – heeft de band voldoende zijn stempel kunnen drukken om blijvende impact te maken. Debuutalbum ‘The Opposite of December... A Season of Separation’ uit 1999 wordt immers gezien als baanbrekend en als essentiële invloed op genres als metalcore, posthardcore en screamo. Met opvolgers ‘Tear From The Red’ (2002) en ‘You Come Before You’ (2003) verstevigde de groep zijn positie, maar na in totaal vijf langspelers bleek in 2009 de koek toch op en na acht maanden radiostilte kondigde de band in 2010 aan uit elkaar te zijn gegaan om andere interesses te gaan verkennen. Maar nu is er dus nieuw werk: maar liefst zeventien jaar na het laatste album van het vijftal. En om maar meteen met de eindconclusie in huis te vallen: er is genoeg om enthousiast over te zijn! De band, met vocalist Jeff Moreira, gitarist Ryan Primack en drummer Chris Hornbrook als vaste kern die zich live en in de videoclips omringt met twee vrienden op gitaar en bas, heeft op ‘Peace In Place’ niets aan creativiteit en urgentie ingeboet. ‘Wax Mask’ is wat dat betreft een absoluut overtuigende opener van het album. ‘Primal Bloom’ barst van de emotie. ‘Thoroughbreds’ is heavy en intens en ja, ook hier hoor je wel eens clean gezongen regels doorheen de track, maar niet op die standaard toegepaste manier zoals je dat zoveel bands de laatste decennia hoort doen. ‘Bad Bodies’ is nog zo’n hoogtepunt op de plaat. ‘Drifting Without End’ kent een prachtig refrein en is misschien wel de meest toegankelijke track van het album. Hard-zacht-dynamiek hoe het eigenlijk toegepast moet worden: de band geeft in afsluiter ‘Plague Them The Most’ een masterclass hiervan. Het riffwerk komt doorheen het album urgent over, de drums stuwend en op gezette momenten polyritmisch, de stem van frontman Jeffrey Moreira klinkt misschien wel beter dan ooit en de basgitaar rammelt heerlijk in ‘Everything Hurts’, dat overigens met slidegitaar nog een lichtelijk countrygevoel mee heeft gekregen. Sowieso zullen veel hedendaagse bands die op wat voor manier dan ook geïnspireerd zijn door Poison The Well – en ja, dat zijn er heel wat! – met oren vol jaloezie luisteren naar ‘Peace In Place’.