TEXTURES
Genotype
Soms neemt het leven onverwacht een andere loop. Zo eindigde mijn recensie van het Textures-album ‘Phenotype’ dat begin 2016 verscheen als volgt: “Het goede nieuws? In 2017 verschijnt opvolger ‘Genotype’ al, Het mocht niet zo zijn, want in plaats van dat ‘Genotype’ het levenslicht zag, zei Textures ons eind dat jaar vaarwel. De band ging om persoonlijke redenen voor onbepaalde tijd uit elkaar. Het bleek gelukkig geen definitief afscheid te zijn, want twee jaar terug herrees de groep. Nu is er dan alsnog een album met de titel ‘Genotype’. Let wel: dit is niet het album dat destijds al gepend was. Het is zelfs allesbehalve dat: acht nagelnieuwe songs werden er geschreven. Voorganger ‘Phenotype’ kan misschien wel het meest toegankelijke album worden genoemd en gevoelsmatig is dit ‘Genotype’ op dat vlak een logisch vervolg, want deze nieuwe telg zit eveneens tjokvol hooks, of het nu een aansprekend synthesizer-loopje betreft, een prachtig, door frontman Daniël de Jongh gezongen refrein of een djenty riff. Na een eerste luisterbeurt zal je echter ervaren dat het niet zonder meer een kwestie is van na 10 jaar simpelweg de draad weer oppakken waar de band gebleven was. Nee, wat direct opvalt is bijvoorbeeld dat de speelruimte van toetsenist Uri Dijk vergroot lijkt te zijn. Het is met name hij die op ‘Genotype’ het ene moment een fraaie hoofdrol vervult, terwijl hij het andere moment het bepaald niet onbelangrijke stutwerk verricht zodat de tracks nog meer kracht bij wordt gezet. Nu, iedereen presteert op ‘Genotype’ op de top van zijn kunnen. Het album opent met de fraaie en nagenoeg instrumentale opwarmer ‘Void’, waarna ‘At The Edge Of Winter’ in wordt geluid, de eerste single van het album. Hierop gaat De Jongh een smaakvol duet aan met Charlotte Wessels (ex-Delain). ‘Measuring The Heavens’ klinkt als een pulserende sciencefictiontrack – het geeft soms zelfs een beetje een ‘War Of The Worlds’-gevoel, zonder dat het er op lijkt of er überhaupt iets mee te maken heeft –, terwijl ‘Nautical Dusk’ echt een stille kracht op de plaat blijkt te zijn. De vocalen, de toetsen, de opbouw: heerlijke. Het a capella begin van ‘Vanishing Twin’ is slechts één van die elementen waarmee Textures aantoont volledige creatieve vrijheid te hebben genoten. Het is bovendien zowaar één van de meest emotionele tracks die de band ooit pende, want het zestal weet de thematiek van het ‘vanishing twin syndroom’ (een alleen geboren tweeling, doordat het andere embryo in de baarmoeder overlijdt) ook muzikaal uiterst goed te vertalen. ‘Closer To The Unknown’ bevat grandioze hooks en heerlijk staccato riffs, maar de gitaarsolo halverwege het nummer mag er eveneens enorm wezen. De band praat bij deze nieuwe langspeler niet over een voortzetting, maar van een wedergeboorte en dat is met het progressievere en futuristischere geluid van ‘Genotype’ iets dat we kunnen bekrachtigen. De grenzen zijn bij Textures overduidelijk nog lang niet bereikt en de inspiratie is bij het zestal overduidelijk niet verdwenen. Zo te horen heeft de afstand die de leden een tijd lang van de band namen hen goed gedaan. Het resultaat is immers een ronduit overtuigend comebackalbum, dat aanzet tot opnieuw beluisteren.
