WINTERFYLLETH

O glorie... Al vanaf de eerste noten die op je afkomen van dit nieuwe ‘The Unyielding Season’ krijg je direct het gevoel dat je doorheen de bossen en de natuur van de Engelse graafschappen wordt getrokken. Wat Winterfylleth hier presenteert is namelijk de volgende stap in hun reeds negentienjarige carrière, en wat voor één. Grotere veranderingen in geluid zijn er niet en dat is ook niet nodig. De Britten staan gekend als imposante pilaren binnen de atmosferische black metal met folkinvloeden. Het is anno 2026 wederom prijs: gelaagde composities die hypnotiserend werken met als basis een laaggestemde gitaar waar bovenop pakkende melodielijnen worden geschilderd. In die verscheidene lagen ontdek je intense, wondermooie emoties die in een prachtig contrast staan met rauwe zangpartijen van Chris. Op vlak van stemkleur komt soms Kjetil Tvedte Grutle van Enslaved in gedachten; Naughton zijn stem heeft eenzelfde soort raspende en snijdende kracht. Enkele pieken in de betovering zijn ‘Echoes In The After’ met mooi ingezette sfeerelementen naar het einde toe en het daaropvolgende heroïsche ‘A Hollow Existence’. Er is echt geen enkele act ter wereld die beter het gevoel kan oproepen om te gaan hiken in de pracht van de natuur. Dat gevoel in combinatie met de schoonheid van de tristesse en de rauwheid in de muziek zorgen voor een verslavende cocktail. Na de machtige titeltrack is er tijd voor een rustmoment met ‘Unspoken Elegy’. De heren hebben in het verleden reeds bewezen dat ze ook sterke akoestische en met cello opgekleurde songs kunnen schrijven en daar hoort deze ook bij. Alsof dat allemaal nog niet genoeg is, laat het opvolgende ‘In Ashen Awake’ je helemaal wegdromen. Met als inleidend sfeerstuk ‘Where Dreams Once Grew’ hebben de heren als afsluiter nog een wit konijn uit de toverhoed getoverd, want ze komen met een geslaagde versie van ‘Enchantment’ van Paradise Lost op de proppen. Niet het minste nummer om te coveren, want dit mag gerust in de categorie gewaagd worden geplaatst. Echter ook hier brengen ze diezelfde sfeer terug. Ze maakten het nummer een stukje trager en meer doomy en sluiten het af met een atmosferische extra pianolijn. Eindigen in stijl heten we dat en zo schieten ze met ‘The Unyielding Season’ (durven we nu al zeggen) recht de eindejaarslijst in!