Wie ‘Social Grace’ uit 2024 al een oplawaai vond, mag zich schrap zetten. Op ‘Manslayer’ jaagt BRAT zeventien tracks lang primitieve deathmetal, verstikkende thrash en naar moeras stinkende hardcore door dezelfde gehaktmolen. Geen plaat voor tere zieltjes, wel een feestmaal voor wie zich graag in de smerigste uithoeken van de underground ophoudt. De hallucinante hoes van Wes Benscoter (Mortician, Slayer) maakt het plaatje — bloederig en wel — compleet.
Bimboviolence
De opvallendste inspiratiebron voor ‘Manslayer’ komt niet uit de deathmetal, maar uit de country. Zangeres Liz Selfish verdiepte zich in wraakliedjes waarin vrouwen het heft — of het wapen — in eigen handen nemen en hun belagers bewegingloos achterlaten. Denk aan “Earl” van The Chicks, “Before He Cheats” van Carrie Underwood en “Gunpowder & Lead” van Miranda Lambert: nummers die metal zijn zonder één blastbeat nodig te hebben. “In deathmetal komen zulke thema’s niet vaak voor,” zegt Liz. “Volgens mij komt dat vooral doordat er in die wereld niet veel vrouwen actief zijn. Ik vond het een heel interessant perspectief en hield enorm van het verhalende aspect.” Waar vrouwen in extreme muziek doorgaans als slachtoffer eindigen, draait BRAT de rollen om. Hier houden zij het mes vast. De band goot dat uitgangspunt in bloed en creëerde zo iets wat hij zelf nog niet eerder had gehoord. Ook in de studio koos BRAT voor een andere aanpak. ‘Social Grace’ kwam verspreid over zowat een jaar en in verschillende fases tot stand; voor ‘Manslayer’ trok het viertal tien dagen lang de deur van Bricktop in Chicago achter zich dicht. Producer en Weekend Nachos-gitarist Andy Nelson hield de machine draaiende. “Het waren beslist lange dagen, maar ik denk dat het resultaat heel goed is geworden. Misschien klinkt de plaat ook samenhangender omdat we alles in één sessie hebben gedaan.” Voor het eerst zette BRAT ook de deur open voor enkele gasten. Revocation-gitarist David Davidson strooit op “Femicidal Vengeance” met een acrobatische solo. “Vorig jaar toerden we met Revocation en leerden we die gasten kennen. We vonden hen meteen de coolste ooit,” herinnert Liz zich. “Het zijn waanzinnige muzikanten en Dave is een ongelooflijke gitarist. We stuurden hem het nummer en hij schreef de solo voor het einde. Dat is een van onze favoriete passages op het album geworden — hij heeft het echt fantastisch gedaan.” Op “Blistered Tongues” neemt Candace Buckingham van Walls of Jericho de microfoon over. “Candace was op de Head Bangers Boat Cruise, waar wij vorig jaar speelden, en we beleefden er de tijd van ons leven. Het was de eerste keer dat iemand van ons Walls of Jericho live zag. Wat een waanzinnige liveband. Ze zijn fantastisch om naar te kijken. Candace is een enorm krachtige zangeres met een ongelooflijke stem, dus we wilden haar absoluut op een nummer.” ‘Manslayer’ laat vooral horen dat BRAT groter durft te denken. De concepten zijn ambitieuzer, het geluid is breder en de liveshow dreigt nog chaotischer te worden. “We bouwen verder op de bimboviolence en de campy stijl, maar maken alles op dit album donkerder en nadrukkelijker gewelddadig,” besluit Liz. “Dat zal je waarschijnlijk ook merken aan onze liveshow en beeldtaal. We houden het leuk — het is geen volledige ommezwaai — maar we laten het wel evolueren naar iets donkerders.”
