DEEP PURPLE blijft ver weg van het pensioen

McBride is niet de zoveelste incarnatie van Ritchie Blackmore, maar ontpopt zich nog meer dan op ‘=1’ (2024) tot een volwaardige sparringpartner die Purple anno 2026 een duidelijk harder profiel geeft. Zijn scherpe toon, vinnige licks en moderne vibrato zetten zich dwars in de mix en duwen de band richting “zwaarste Purple in jaren”, zonder dat het klassieke DNA verloren gaat.

‘SPLAT!’ klinkt als een band die weigert te capituleren voor haar eigen erfenis. Producer Bob Ezrin jaagt de vijf opnieuw live de studio in en houdt de arrangementen strak: minder gepolijst, des te meer directe punch. In de riffafdeling hoor je hoe McBride de boel ververst: compactere hooks, iets meer agressie in de aanslag en solo’s die eerder vooruit dan achteromkijken. Gillan mag dan hoorbaar ouder zijn, precies dat rauwere randje past bij de stevigere gitaar‑aanpak – alsof de zanglijnen zich vastklampen aan de bochten die McBride trekt.

Tekstueel trekt Gillan een interessante kaart. In plaats van het duizendste eindtijdscenario kiest hij voor een ander perspectief: ‘SPLAT!’ benadert “het einde” als een metamorfose, geen meteorietinslag. De knal uit de titel is geen totale verwoesting, maar een overgang – het moment waarop het fysieke ophoudt en iets anders begint. Die insteek kleurt de plaat existentiëler dan je op basis van de knipoogtitel zou vermoeden. Onder de tongue‑in‑cheek laag sluimert een oude band die zich afvraagt wat er overblijft als de versterkers voorgoed uit gaan.

In dat spanningsveld – een gitarist die de boel verjongt en een frontman die filosofeert over het eindpunt – voelt ‘SPLAT!’ niet als een stuk nostalgie, maar als een laat, maar opvallend strijdbaar hoofdstuk in het legendarische Purple‑verhaal.

Met dertien tracks en een speelduur van om en bij de vijftig minuten houdt Deep Purple het compact maar rijk gevuld. Titels als ‘Arrogant Boy’, ‘Diablo’, ‘The Rider’, ‘The Lunatic’, ‘Sacred Land’ en de afsluitende titelsong ‘Splat!’ suggereren een plaat die laveert tussen die heerlijk klassieke 70’s‑bombast en de meer sinistere onderstromen die vandaag uit het purperen brein opborrelen. ‘Arrogant Boy’, gelanceerd als eerste single, zet meteen de toon: uptempo, strak en opvallend vinnig voor een band die al meer dan vijf decennia meedraait.