Tekst: Wim Vander Haegen – Foto’s: Tania Foré
Rond de klok van zessen openden Officer Nice en zijn bevallige Prison Guards vanuit een gevangeniscel de strijd om de twee felbegeerde spots op het ALCATRAZ festival komende. Namens Rock Tribune en ALCATRAZ, die samen de Bash al zes jaar in goede banen leiden, richtte Mario Poncin zich tot alle aanwezigen, bands én publiek, met een bijzonder dankwoord. “Als grootste, volledig onafhankelijke festival in België vaart ALCATRAZ al sinds de begindagen een eigen koers met veel ruimte en aandacht voor bands van eigen bodem. En dat zullen we blijven doen. De Bash is daar het ultieme voorbeeld van. Meer dan 100 bands stuurden eind december hun kandidatuur in. Twintig daarvan stootten door tot de halve finale en de vijf winnaars binden zo meteen de strijd aan voor de twee plekken op de affiche van ALCATRAZ op 6, 7, 8 en 9 augustus in Kortrijk. We maken er een erezaak van om de Belgische hardrock en metal te blijven ondersteunen en rekenen daar ook voor op jullie, de fans, die ‘onze bands’ en ons festival mee groot hebben gemaakt ... WE ARE ALCATRAZ!”
DALVER, winnaar van de halve finale in Kid’s Antwerpen, stond al klaar op het podium en trok meteen een geluidsmuur op, gefundeerd op een stevige basis van post-metal, afgewerkt met een flinke dosis atmosferische stoner en streepjes klassiek klinkende hardrock. Het drietal hield het vrij statisch en liet de muziek voor zich spreken. Op zich een fijne benadering die vooral door de talrijk meegereisde fans naar waarde werd geschat. Ons zei het iets minder, met uitzondering dan van de knappe prestatie van de frontman die een mooie variatie in zijn vocale uithalen weet te leggen.
Hoewel TREKHAAK. bij manier van spreken als band nog in zijn kinderschoenen staat, wist het Oost-Vlaamse vijftal in februari de eerste halve finale in DVG Kortrijk naar hun hand te zetten. In Diest viel meteen op dat de jonge kerels aan een sterke groeispurt bezig zijn. De toen ietwat onvaste podium-presence heeft in amper een paar maanden plaatsgemaakt voor een trefzekere band die bakken tomeloze energie strak weet te koppelen aan rauwe, op stoner-leest geschoeide riffs, afgewisseld met scherpe solo’s en prima zang. ‘Hard. Luid. Onvergetelijk.’: zo presenteren ze zichzelf en daar hebben wij nu eens niets aan toe te voegen. Behalve dan dat ‘Burning The Horizon’ een dijk van een song is.
WIJF heeft de afgelopen maanden een stevige klim naar de top genomen en mag nu ook al een aantal concerten op grote events op hun planning zetten. De hypernerveus klinkende ‘alternative metal meets post-punk’ doet vaak denken aan Amyl & The Sniffers, maar heeft beslist een eigen gezicht. Dat heeft de band letterlijk en figuurlijk te danken aan frontvrouw Marie De Graeve die niet alleen over een krachtige stem beschikt, maar door haar intense muzikale prestatie het publiek ook mooi weet vast te houden. In vergelijking met hun winnende set in de halve finale in De Giraf vonden we de band wel net iets minder scherp spelen.
We wisten na hun winnende performance in South Of Hell in Bilzen al dat DEATH FURY een wall of sound weet te ontwikkelen die nog het meest wegheeft van een nietsontziende bulldozer. Maar weet je: het klonk in de Hell nóg verbetener, nog scherper, nog harder. De West-Vlaamse invasie in Diest zette gisterenavond het ‘deathmetal’-vizier pas echt op scherp. Absoluut pluspunt is dat de band het typisch lompe karakter van het genre afdoende weet te counteren met loeiharde thrash die strak en genadeloos door de kanonsloop naar buiten vlamt. En ja, ook hier trekt de frontman – terecht – de aandacht naar zich toe met zijn diepe, zij het best verstaanbare grunt.
Dé verrassing van de avond is wat ons betreft HOPE AS A WEAPON, winnaar van de halve finale in La Source in Brussel. De enige Franstalige band in de line-up wist in nog geen jaar tijd een stevige reputatie op te bouwen in de Waals-Brussels scene en mag daar wat ons betreft nu ook de Vlaamse kant aan toevoegen. Muzikaal tapten ze uit een totaal ander vaatje dan hun voorgangers met een melodieus sterk variërende zoektocht naar ‘Messengers’ in een fictieve, futuristische wereld. Muzikaal klinkt het vaak ingetogen met lieflijke vocalen om even later breakdowns-gewijs uit te barsten in een universum met zware metalriffs en ijselijke zang, af en toe onderbroken door een pittig stukje metalrap. Licht en duisternis met ‘Hope’ als leidraad: wij zijn fan.
Het eindrapport
Meteen na het uitsterven van de laatste riff trok de jury, voor deze finale aangelegenheid uitgebreid tot tien leden, zich terug in conclaaf. Lang duurt dat overigens niet: net als in de halve finales geeft elk jurylid haar of zijn top vijf, waar dan punten aan worden gekoppeld. Geen gekonkel, geen akkoordjes, geen vechtend gerol over straat. Punten tellen en de twee hoogste scorende bands kapen de twee podiumplaatsen op Alcatraz weg. Meer valt hier niet over te palaveren.
De ultieme eer viel te beurt aan DEATH FURY en HOPE AS A WEAPON. Winnaars? Zo noemen we hen liever niet, want dat zou de drie andere bands degraderen tot verliezers. En dat zijn ze zeker niet! Elke band verdiende het om te winnen en we zijn zeker dat we van elke finalist in de toekomst nog (veel) zullen horen.
Wij zijn er volgend jaar terug met de zevende editie van de BASH.
WE ARE ALCATRAZ!
