Dit weekend zakken we af naar het gezellige Herk-De-Stad. De affiche van Rock Herk toont aan dat ze in Herk schone kennis hebben van de lekkerste muziekgenres, respect hebben voor zware gitaren én dat ons land uitpuilt van het lokale talent. Daarom kijken en luisteren wij op zaterdag naar al dat lekkers in Limburg.
Tekst: Robin Maes - Foto’s: Ann Kermans
We beginnen onze dag aan het interessantste podium van dit festival. De Street is namelijk letterlijk … de straat. De bands spelen hier in het midden van de weg terwijl de fans op de tribunes langs de zijkant kruipen, alsook lekker knus frontaal vlak voor de groepen plaatsnemen. Heerlijk alternatief. Hier start onze dag sterk met het Gentse WIJF (8). Hun stevige stoner en sludge klinkt heerlijk rokerig. Broer en zus Marie (zang) en Tuur (gitaar) maken al snel gebruik van de trapjes zodat ook de achterste rijen eens een glimp van hen kunnen opvangen. ‘Sorry dat ik zo klein ben!’, grapt Marie. Na drie songs wordt het geroezemoes vooraan ook een volwaardige kleine moshpit waar elk bandlid, op de drummer na, weleens zal inspringen. Wijf heeft zin om met z’n fans te feesten en daar is reden voor, want dit viertal staat een heldere toekomst te wachten. Dat zagen we ook eerder al in de halve finales en de finale van de Alcatraz Bash. Ook op Rock Herk overtuigen ze zonder moeite.
We wandelen de Street uit om in de Club kennis te maken met het nieuwe kind van Pieter-Paul Devos. Het brein achter Kapitan Korsakov en Raketkanon komt nu met NO PRISONERS (6). Die brengen rechttoe-rechtaan punk. Snel, kort, noisy en energiek. Bij momenten kan het bekoren, maar de tent gaat niet enorm op in het verhaal. Hier en daar horen we leuke songs, maar tussendoor ligt het vaak stil. Ook de bindteksten komen aarzelend over. Zo blijkt dat ook na meerdere succesvolle bands een nieuwe start soms hobbelig kan gaan.
Dan zijn we meer onder de indruk van WASTE (7). Deze punkers uit het Antwerpse waren twee jaar geleden finalist in Humo’s Rock Rally en gaan sindsdien hard. Met een prachtig opgeblazen roze hartje is de stage mooi versierd zodat we kunnen genieten van de lekker gangbare punk. Het doet dansen en glimlachen, des te meer vertederend als de frontman ‘I love my mom!’ schreeuwt naar de mama in de zaal. Tussendoor valt de show soms iets te lang op z’n gat, maar de nummers brengen de sfeer snel terug. Ze kunnen nog groeien en mogen nog uitbundiger te keer gaan, maar een waste of time is deze band zeker niet. Nodig ons nog maar eens uit in jullie ‘Dog House’.
In de wereld van vandaag is het toch soms moeilijk te plaatsen waarom bepaalde bands doorbreken. Zo habben wij nog nooit gehoord van het Zweedse GROMMET (6). Deze jonge band brengt grunge en nu metal die meteen (enorm) doet denken aan Deftones. Ze staan na zes uur ’s avonds op de Main Stage en hebben al vlot 700K streams op Spotify terwijl hun eerste single slechts zeven maanden geleden (!) dropte. Enfin, het is heavy en dus gaan wij graag piepen. Helaas zijn we duidelijk niet alleen bij de mensen die dit niet kennen, want er staat nauwelijks volk vooraan. Grommet begint ook na z’n soundcheck meteen zonder intro of eens even van en terug op het podium te wandelen. Zo is er wat verwarring of het nu begonnen is of niet. Ze kijken zelf ook wat verbaasd omdat er gewoon zo weinig massa is opgedaagd. De start van deze show is koud en kil.
Naarmate de set vordert verbetert alles wat. De frontman lijkt z’n stem te vinden, aanwezigen de weg naar de tent. De groep groeit doorheen de set en de early 2000-Deftones vibe is echt wel lekker. Soms horen we een valse noot. Het hoogtepunt voor de zaal is de cover van ‘Rooster’ van Alice In Chains, waarna Grommet z’n eigen doorbraaksong ‘Half In Red’ speelt. Ze zien nog heel groen achter de oren, maar wie weet horen we deze naam wel vaker in de toekomst.
Al lang niet meer groen achter de oren (maar we durven niet zeggen eerder grijs) zijn de Antwerpse hardcore-veteranen van TRUE COLORS (7). Na hun initiële bestaan midden jaren 2000 spelen ze nu sporadisch nog eens een verschroeiende set. De scene en de fans zijn hun duidelijk nog niet vergeten, ook niet in Herk. Frontman Packo is één brok energie die de menigte meteen aanwakkert. De nummers zijn vaak hypersnel en voorbij voor je het weet. Zo lijken de fans zich ook te gedragen: ‘Snel, alle registers open in de pit vooraleer het gedaan is!’
Packo loopt de stage helemaal plat, terwijl hij duidelijk geen blijf weet met z’n enthousiasme. Dat is enorm leuk om te zien, maar zorgt er eveneens voor dat hij soms zo naar adem moet happen dat de zinnen niet goed gezongen raken. Ook de algemene sound klinkt vrij dof, waardoor dit verre van een perfecte performance is. Gelukkig vergeten aanwezigen dat snel als de anthem ‘Focus On The Light’ aanzet.
Ze zijn van het verst gekomen van alle bands die we vandaag treffen: vanuit Los Angeles tot in Herk is het wel even onderweg zijn voor MILITARIE GUN (7). Hun alternatieve rock is in wezen vrij mellow, maar kan live verraderlijk snel ontploffen. Het duurt tot frontman Ian Shelton roept: ‘This is a Militarie Gun show! We need to see people jump!’, maar de boodschap lijkt toch aan te komen.
We krijgen speeches over depressie, verslaving en de tand des tijds. Die gaan gepaard met zeemzoete, emotionele songs die gespeeld worden door een vrij statische band. Het is hun stijl en ze spelen wel correct, al is het toch Shelton die de tent vaak moet aanmanen om hun aandacht erbij te houden. ‘Throw Me Away’ slaat het beste aan, al lijkt een andere setting ons toch beter te passen bij deze groep.
We zagen vandaag al heel wat jong Belgisch geweld. Nu keren we honderdtachtig graden ons kar richting één van de vaandeldragers van onze roemrijke metalen geschiedenis. We nemen dit jaar namelijk afscheid van de iconen van CHANNEL ZERO (7). De Main Stage loopt al zeer vlug vol voor het aantreden van deze titanen (ook al hebben ze nog heel wat shows gepland in hun laatste maanden).
Gitarist Mikey Doling heeft z’n eigen bar met bier en sterke drank op het podium. Bassist Tino De Martino heeft z’n gepersonaliseerde versterker, waarop we onder andere het logo van z’n favoriete voetbalclub Juventus herkennen, alsook de niet zo vriendelijke Italiaanse uitspraak ‘Vaffanculo!’. Ook frontman Franky De Smet-Van Damme is uniek uitgedost, al is dat meer uit noodzaak. Hij heeft een armbrace aan wegens een armblessure, al is ook deze mooi voorzien van een zwarte kleur en bandlogo.
Opener ‘Fool’s Parade’ brengt de sfeer meteen hoog. De songs staan als huizen en zijn vaak enorm goed gekend. Wij zijn extra opgetogen als ook het minder vaak gespeelde ‘As A Boy’ opduikt. Ook de échte oldschoolfans worden getrakteerd op songs nog van voor de grote doorbraak, zoals ‘Tales Of Worship’ en ‘Repetition’. Franky wordt gestuit in beweeglijkheid en moet ook soms even van het podium af of gaat rusten op een kruk, maar is verder z’n guitige zelve. ‘Dit is toch echt een beetje thuiskomen, godverdomme!’, krijgt applaus. Wij vinden het jammer dat geen enkele song van de drie platen na hun comeback de set haalt, want ook na 2010 maakte Channel Zero nog wel degelijk bangelijk goeie muziek.
Halfweg hun uur is ‘Suck My Energy’ een extra harde uitbarsting, waarna het niveau niet meer terug zal zakken. ‘Help’ is een vanzelfsprekend meezingmoment, ‘Bad To The Bone’ een heerlijk snelle knaller en ‘Black Fuel’ het bombastische einde. Channel Zero doet puik z’n werk, maar speelde vandaag bij momenten slordig. Alsof al dat zand en stof vanuit de moshpit tot in de gitaren geraakte. Wij snuiten onze neus eens en het ziet bruin.
Waar Channel Zero zich liet betrappen op slordigheden en imperfecties, zijn we veel meer onder de indruk van het zeer sterke spel van PSYCHONAUT (8). Hen betrappen we niet op foutjes. Dit drietal heeft van nature een meer ingetogen sound die lang opbouwt richting z’n climaxen, maar de Club is duidelijk betoverd door het schouwspel.
Psychonaut speelt snedig, scherp en gaat knap van introverte passages naar extroverte explosies. Hun optreden is sfeervol simpel ,maar het mysterie werkt. Live brengt deze band gewoon een knappe ervaring. ‘The Fall Of Consciousness’ krijgt het grootste applaus, maar eigenlijk verdient deze hele set evenveel waardering. Welk nummer ze ook spelen, als zij het tot leven hebben gebracht zal het van kwaliteit zijn.
De Club wordt vanavond afgesloten door het Engelse HIGH VIS (8). Dit is een hardcoreband die muzikaal eerder indie rock brengt, maar live zeer emotioneel en agressief te werk gaat. Ze hebben vanavond geen volle minuut nodig om de zaal tot beweging aan te manen. Het moet zelfs niet eens gevraagd worden. Vanaf de seconde dat Graham Sayle z’n keel opentrekt, is de sfeer duidelijk: iedereen zingt, iedereen springt. De Club heeft geen barrières en dus zien wij een uur lang vliegende liefhebbers. Herk heeft vleugels. ‘Walking Wires’ en ‘Talk For Hours’ zijn absolute meezingmomenten. ‘Altitude’ trekt de moshpit helemaal open vooraleer ‘0151’ – opgedragen aan de working class – alle rauwheid en haat in vol ornaat positief overbrengt. Halfweg gaat het tempo even uit de show, maar wij zien dat vooral als een handig ademmoment. Wat later is ‘The Bastard Inside’ een nieuw hoogtepunt vooraleer iedereen collectief gek gaat op ‘Choose To Lose’. Zo klinkt het dus als heel Herk een nummer meezingt.
Graham Sayle heeft zich tijdens de show naar goede gewoonte eerst van z’n jas en nadien van z’n shirt ontdaan. In blote bast zijn we zo aanbeland bij afsluiter ‘Trauma Bonds’. Sayle zit duidelijk zelf vol emotie en zingt dit nummer samen met elke fan die hem toespringt. Na de laatste zangpartij gooit hij z’n microfoon ten gronde en springt hij zelf van het podium. Deze finale energiebom zorgt ervoor dat iedereen vannacht extra goed zal slapen. Als Rock Herk zo’n knappe dagen blijft presenteren, keren wij graag nog vaak met grote glimlach terug naar Limburg.
