De wereld anno 2026 is in een niet al te beste staat. Oorlog woedt op diverse continenten, de natuur is helemaal op hol geslagen en een oranje hofnar die zijn eigen waanzin gelooft, zweert erbij dat hij de koning op aarde is. Sta ons dus toe dat we zo nu en dan eens ons heil zoeken in een donker, duister en vol mystiek gehuld waanbeeld. De zwarte schimmen van Briqueville ronden de cyclus voor hun album ‘IIII’ af met een thuismatch en blazen hun zwarte adem de zaal in om de ruim 500 aanwezigen in een uiterst aangename nachtmerrie trance te brengen.
Tekst: Stef Maes - Foto’s: Wim Heirbaut
Een wandeling in het park is niet wat je mag verwachten wanneer je naar een BRIQUEVILLE (8) show gaat. Extra puntje van aandacht vandaag is dat een van de drijvende krachten achter dit evenement dit als verjaardagsfeestje voor zichzelf en vrienden in elkaar heeft gebokst. Het brengt met zich mee dat er dus zielen ronddolen die geen idee hebben wat er op zich gaat afkomen. Laat dat nu net het mooie van alles zijn. Dat je kennis kan maken met iets waar je normaal gezien gillend van zou weglopen als men het beschrijft, terwijl de gewone sterveling nu helemaal wordt opgezogen in een filmisch fantasie-universum waarin je een warme gloed overvalt die best aangenaam voelt.
De bezwerende klanken die voor de show door de PA galmen, missen een beetje hun effect. Iedereen staat wat te keuvelen en te genieten van een drankje. Behalve een toch aanzienlijk leger fans die wel een idee hebben welk ritueel er zich gaat ontvouwen. Een beetje later dan voorzien zweven de zwarte creaturen de bühne op en ontvouwen ze hun dronegeluid in een geluidsmuur die we nog maar zelden hebben ervaren in de knusse concertzaal. Wat een fucking kracht stralen de heren van Briqueville uit. Normaal associeer je dergelijke shows met hopen dry ice mist die over het toneel wordt verneveld, maar ook daarvan hier geen spoor. En toegegeven, niemand mist dit, want de muziek staat hierdoor extra in de verf, en zo hoort het.
Er onttrekt zich wel degelijk een ritueel. Dit is meer dan een doordeweeks concert. Eentje zonder songs, maar Aktes. Alle aanwezigen, fans en leken, worden meegezogen door de ringgeesten met zwarte mantels. De loepzuivere sound geeft je het gevoel dat de aarde onder je voeten openscheurt en de Hellevorst verwoestend rond zich heen zal zwaaien met een vlammend zwaard. Toch loopt niemand met de daver op het lijf weg. De hypnotiserende kracht van de repetitieve geluidsgolven bezorgen de toeschouwers een nirwana dat ondanks de donkerheid van dit alles een gelukzalig gevoel achter laat. Dit, beste mensen, is wat we noemen de kracht van muziek. En we waren er allemaal getuigen van. Lang leve de Nazgûl. We kijken nu al uit naar hun nieuwe Aktes.
