Een eerste plaat in eigen beheer, het is zelfs voor groepen met teksten over seriemoordenaars en andere maniakken toch even bibberen. Na drie langspelers bij Season Of Mist doet Carnation het voor 'Symphony In Flesh' helemaal zelf. De DIY-spirit zit diep ingebakken: de groep bouwde er zelf een decor voor dat de sfeer van een martelkelder / slachthuis moet oproepen. Naast de nieuwe muziek mocht ook het sfeerelement voor het eerst het podium op. Om het lugubere geboortefeest kracht bij te zetten, gooiden organisatoren Samhain en Death Over Antwerp veteranen Bark en Mordkaul mee in de mixer: drie Vlaamse klassebakken, elk met een eigen smoel. Alle drie verdienen ze een plek aan het internationale sterrenfirmament. Trots op eigen kweek!
Tekst en foto's: Bart Van Gheluwe
Vorige maand vertelde Carnation-gitarist Jonathan Verstrepen ons nog dat, als hij echt moet kiezen, hij een kleine, goed gevulde zaal verkiest boven een zee van festivalgangers. In de Zappa kreeg je niet het gevoel dat je in de metro van Tokio zat, maar het was wel gezellig gevuld. Precies zijn soort avond dus. Na vorige week de zaal ook bezocht te hebben voor Archspire en co. viel de extra aandacht op die aan het geluid vooraan, vlak voor het podium, besteed was. Vaak blaast de speaker array daar naast je hoofd heen de zaal in, maar nu stonden er twee monitors op het publiek gericht. Zo kreeg ook de eerste rij een kraakhelder geluid.
Eerst mocht MORDKAUL (8) de messen slijpen. We hadden de eer de groep vorige maand nog aan het werk te zien op Colossus Death Fest te Aarschot. We kregen grotendeels dezelfde machine te zien, een geolied monster dat draait op scherpe Zweedse riffs met Amerikaanse groove eronder: Mordkaul blijft het Vlaamse antwoord op At The Gates. De zanger begon in een leren jasje, maar dat vloog er al snel uit. We moesten wel twee keer kijken om dit op te merken: het licht scheen vaak in onze ogen, met een kleurrijk schimmenspel tot gevolg.
De set putte uit de twee albums die het gezelschap op de planken heeft liggen. Zo passeerden bijvoorbeeld 'Virgin Whore' en 'A Swarm Of Illusions' van debuut 'Dress Code: Blood' (2021). 'For I Am Machine', 'Crown Of Worms', 'Shadowlord' en pyromanenhymne 'They Burn' van 'Feeding The Machine' (2024) hadden eveneens de eer om onze trommelvliezen aan stukken te rijten. Het titelnummer van het debuut deed de deur dicht.
Wereldtop van de death-‘n-roll-scene
Wie BARK (8) al eens live zag, weet dat er op het podium geen thee gedronken wordt. Enfin, toch niet zonder dat de kopjes tegen de muren vliegen. Met de branie van een Rotterdamse gabber, een zwart marcelleke en aders als giftige tuinslangen neemt frontman Ron Bruynseels het hele podium in. Martin Furia straalt, met de flair van de grootste gitaargoden, in zijn Testament-shirt achter een prachtige Dean V-gitaar.
De gebroeders Van der Straeten vullen de lijst van inspiratiebronnen verder aan met een Obituary-shirt aan de basgitaar en een Bliksem-shirt achter de kit. Die laatstgenoemde groep mag dan de tand des tijds niet overleefd hebben, met ex-Bliksem-gitarist Toon op het podium en de andere ex-Bliksem-snarentemmer Jeroen achter het mengpaneel is dat deeltje Vlaams muziek-DNA nooit ver af.
De set ging dwars door de hele carrière, van 'Voice Of Dog' en 'Day Of The Witch' van het debuut uit 2016 tot 'Negativist' en 'On No One's Word' van 'The Time Has Come' (2025), een pareltje waarmee de bastaarden zich hebben opgewerkt tot de absolute wereldtop van de death-‘n-roll-scene. 'I'm A Wreck' en 'Mass Lobotomy' daveren de statie door. Heerlijk dat de setlist op een stuk gevonden karton geschreven staat. Uitsmijter 'I Remain Untamed' laat niets aan de verbeelding over: deze honden laten zich niet aan de lijn leggen.
In de kelder van een seriemoordenaar
Na de twee amuses casse ta gueules was het tijd voor de hoofdschotel, de releaseshow voor ‘Symphony In Flesh’, het vierde album van Vlaanderens death metal-heersers CARNATION (9). Het zelfgebouwde decor droeg meteen bij aan de gewenste sfeer: de kelder van een seriemoordenaar, of een slachthuis na sluitingstijd, gehuld in rook en badend in bloedrood, gifgroen en ijsblauw licht. Vocalist Simon Duson verscheen opgesloten in een kooi met een bloedbesmeurd gelaat en kettingen over zijn leren jack, alsof hij uit titelnummer en opener ‘Symphony In Flesh’ was weggelopen.
Twee gitaarwissels haalden de vaart er niet uit. Carnation had het publiek bij de kraag en liet niet meer los. Met afsluiter 'Flesh-Eating Frenzy', de jongste telg die door een laat inspiratiemoment op de valreep nog het album haalde, gooide Carnation de darmen nog eens goed los voordat we uit de martelkelder wisten te ontsnappen met bloedende oortjes.
Het verdict: ‘Symphony In Flesh’ gaat (internationaal) hoge ogen rollen. En elke kwatong die anders beweert, mag badend in bloed wakker worden met één of meerdere ontbrekende ledematen, liefst naast een vers paardenhoofd …
