Allerzielen op een maandagavond, en toch was de Kavka Zappa allesbehalve een dodenakker. Sonic Excess, drie vrienden die uit pure liefde voor het genre hardcore-, punk- en metalshows op poten zetten, haalde de European Vacation van Archspire naar Antwerpen: vier groepen, vier smaken extreme metal, en een hoofdact die zichzelf zonder blozen de snelste band ter wereld noemt. Wie Archspire al eens live zag, weet dat ze ook de flauwste moppen in huis hebben. Onnozel, geniaal of beide?
Tekst en foto's: Bart Van Gheluwe
De Canadezen uit Vancouver trekken door Europa met hun vijfde plaat 'Too Fast To Die' onder de arm, op 10 april 2026 volledig onafhankelijk uitgebracht en betaald via crowdfunding. Ook nagelnieuw (niet helemaal, maar we doen mee aan de flauwe-moppentrend met deze nagel aan onze doodskist op Allerzielen) op het podium: drummer Spencer Moore, die in 2025 de opvolger werd van Spencer Prewett. Een Spencer voor een Spencer, dat bespaart werk aan de merchtafel. Achter de knoppen zat opnieuw Dave Otero, dezelfde man die ook 'Datalysium' van The Zenith Passage onder handen nam. De tourposter belooft een Europese vakantie met astronauten, een moordrobot en waterpistolen. Dat laatste mag je letterlijk nemen, maar daarover later meer. Opvallend: al van voor de eerste groep speelde en tijdens elke ombouw galmde er hiphop door de zaal. Geen toeval, want het is precies het soort rap waarop zanger Oliver Rae Aleron zijn spitfire vocals heeft geënt. Wie goed luisterde, kreeg dus al uren voor de hoofdact een voorproefje van de cadans die later op de avond zou losbarsten.
Opener ANALEPSY (7) kwam uit Lissabon en mocht de eerste klappen uitdelen. Sinds 2013 maakt de groep brutal slam death metal met een voorliefde voor de ruimte: op 'Quiescence' (2022) bleef van de kosmos enkel nog een verlaten leegte over die op haar eigen einde wacht. Inmiddels wordt aan een derde plaat gesleuteld. De recente singles 'Cryogenic Rebirth' en 'Doomsday Protocol' zijn volledig herbouwde versies van oud werk uit 2017 en stonden allebei op de setlist, naast onder meer 'Locus of Dawning' en 'Stretched and Devoured'.
Sinds deze zomer staat David Bento (ook Resurge) achter de microfoon, als opvolger van frontman Calin Paraschiv. Achter de kit zit de Brusselaar Léo Luyckx, die tot 2024 bij Brutal Sphincter de vellen geselde. Die goregrinders zagen we vorige maand nog op Colossus Death Fest, en jawel: ook nu stond hun gitarist in het publiek. De vriendschap is duidelijk gebleven. Opvallend veel Franstaligen in de zaal trouwens: naast de Archspire-fans misschien toch ook een delegatie uit Luik en Brussel? Zware grooves, diepe gutturals en slams waarop de nek vanzelf meeknikt: een prima opwarmer.
Met THE ZENITH PASSAGE (8) ging de technische lat meteen een flink stuk hoger. De groep uit Los Angeles werd in 2012 opgericht door gitarist Justin McKinney en is nauw verweven met The Faceless: zanger Derek Rydquist en bassist Brandon Giffin speelden mee op het legendarische 'Planetary Duality' (2008). Bijna de hele set kwam uit 'Datalysium' (2023), aangevuld met 'Fleshbound Reliquary', de eerste single met drummer Max Sepulveda, door de groep zelf liefdevol de Canadese Terminator gedoopt. Is hij dan de killer robot waar het eveneens Canadese Archspire tegen aan het vechten is?
Ingewikkelde riffs, strak samenspel en net genoeg melodie om ook het oor te blijven prikkelen. Van de drie supports sloot deze groep veruit het best aan bij de hoofdact. Afsluiter 'Algorithmic Salvation', wat toch als een hit binnen de technische death metal mag beschouwd worden, klonk als een belofte voor wat nog moest komen.
CROWN MAGNETAR (7) uit Colorado gooide het daarna over een heel andere boeg. Ruim vijf weken voor de show verscheen derde plaat 'The Hollowing of Godflesh', en die werd breed uitgesmeerd met onder meer 'Impaled Genesis', 'Shut Up and Bleed' en 'Godkiller'. Frontman Dan Tucker, een Jerommeke met pet, tatoeages en armen waar een gemiddelde bodybuilder jaloers op is, brulde zich door de set terwijl de groep strakke, loeiharde deathcore neerlegde.
En wat is ons wereldje klein: nieuwe gitarist Rob Maramonte speelde vroeger zelf bij The Zenith Passage. Technisch viel er weinig op aan te merken, maar stilistisch had Crown Magnetar de minste aansluiting met de rest van het affiche. Breakdowns in plaats van sweeps: niet iedereen was daarvoor naar Antwerpen afgezakt. Maar dàt er volk voor was gekomen, bleek duidelijk uit de wild om zich heen springende windmillers die er allemaal stilletjes van dromen Bruce Lee te zijn. Ze brachten zeker de -core in deathcore mee de zaal in.
Tijd voor de hoofdact. Of beter: voor een staatsbezoek. Het onnavolgbare ARCHSPIRE (10). Sinds Canada zich van zijn zuiderbuur afkeert, pendelt premier Mark Carney zowat om de haverklap naar Europa, en in september stelde Ursula von der Leyen zelfs voor om Canada het allereerste 'geassocieerd lid' van de Europese Unie te maken. Wat er precies in dat lidmaatschap zit, moet nog uitgeklaard worden. Wij hebben alvast een vermoeden. Want waarom zou je diplomaten met aktetassen sturen als je ook een handvol kale kerels kan inschepen die sneller spelen dan Europa ooit een handelsakkoord ratificeert?
Officieel is het nergens bevestigd, maar wij houden het erop: Ottawa heeft zijn zwaarste geschut ingezet. Canada's finest, met de hartelijke groeten van de premier. Fairtrade blastbeats, rechtstreeks van de producent, zonder Amerikaanse invoerheffingen. Erasmus voor gevorderden. Deze people-to-people ties worden u aangeboden door Cashback App: de app die niet bestaat, maar u toch iets teruggeeft. Wat deze Canadezen live neerzetten grenst aan het onwaarschijnlijke: technical death metal aan een tempo dat eigenlijk niet menselijk zou mogen zijn, en toch melodieus genoeg is om de nummers uit elkaar te blijven houden.
Doorheen de hele set voert de groep een strijd met het systeem, belichaamd door de tourmanager, die zich ontpopt tot de schurk van de avond. Hij dwingt de groep telkens opnieuw om boodschappen voor te lezen van de sponsor: de compleet onbestaande Cashback App. Oli kondigt een mop aan uit Het Grote Moppenboek, het bordje 'The Best Jokes Ever!' staat al klaar, maar helaas: geen tijd, eerst een sponsorboodschap.
Even later belooft hij een gloednieuw nummer dat nog nooit live gespeeld werd. Ook dat sneuvelt, om exact dezelfde reden. Een tweede rode draad was van het schuinere soort. Nirvana's 'Come As You Are' werd ingezet en keurig gespeeld tot aan het eerste gezongen woord. Come. Klaarkomen. Ah, ah, aaaah … splat. Exit Nirvana. Tegen het einde onderging Iron Maidens 'Run To The Hills' hetzelfde lot: na de eerste drie woorden van de eerste zin viel de stekker eruit, en wie het origineel kent, weet welk woord daar valt.
Hoogtepunt, of dieptepunt, het is maar hoe je het bekijkt, was de shoey: een Australisch ritueel waarbij je drinkt uit je eigen schoen. Twee mensen uit het publiek werden het podium op geroepen voor een quiz. Het bleek wel een show, maar geen quiz. De malafide tourmanager kwam aanzetten met twee Westmalle Tripels: wie het bier uit de eigen schoen opdronk, zou een prijs winnen: een T-shirt eigenhandig door de gitarist getekend: ‘I don’t fuck kids’. Echt lelijk geschreven, maar wel de belangrijkste waarheid! Weigeren mocht, dat moest Oli wegens legale redenen toch wel even vermelden. Zodra de tripel in de schoenen zat, dook de tourmanager weer op: voor de sponsor moest er ook nog een energiedrankje bij. En een lepel Nutella. De dame bleek het snelst. Beide schoenen zullen vermoedelijk tot in de eeuwigheid naar bier ruiken. Mij niet gezien!
Tussendoor paradeerde Oli rond in een fake pelsen jas, een T-shirt met een gespierde torso op gedrukt en een ingebouwd zitstoeltje dat verdacht veel op cyborgbenen leek. Tussendoor regende het zeepbellen en stuiterden reusachtige strandballen met het Archspire-logo over de hoofden, goed voor extra gezellige chaos. De tourposter had dus niet gelogen. Het resultaat: een zaal vol mensen die tegelijk stonden te headbangen en duidelijk lol hadden. Het blijft een heerlijke combo: een groep die zo technisch speelt en er tegelijk zo'n kermis van maakt. Te snel om te sterven. Met shows als deze schrijf je extreme metalgeschiedenis!
