De 76 jarige gitarist STEVE HACKETT (8) maakte van 1970 tot 1977 deel uit van Genesis. In die periode bracht de band haar meest memorabele albums uit met zanger Peter Gabriel. De klankkleur en speelstijl van Hackett bepaalden mee de sound. Toch bleef hij compositorisch in de schaduw staan van Tony Banks, Mike Rutherford en de extraverte Gabriel. Midden jaren 70 koos hij voor een solocarrière om meer zijn eigen ding te doen. Tegenwoordig tourt de Londenaar veelvuldig met zijn band, waarbij oude Genesis-songs een prominente plek krijgen. De huidige tournee heet ‘Best Of Genesis & Solo Gems’. Na Parijs was Brussel aan de beurt voor de tweede show.
Tekst: Walter Maes – Foto’s: Rudy De Doncker
De avond bestond uit twee delen: een greep uit eigen oeuvre en een reeks Genesis-klassiekers. Het Koninklijk Circus was zo goed als uitverkocht. Om stipt 19u45 betrad de band het podium. Ze zetten meteen het barokke, symfonische ‘The Devil’s Cathedral’ in. Een knap staaltje gestileerde muziek, waarin zanger Nad Sylvan op bescheiden wijze de vocalen op zich nam. Na een warme begroeting in het Frans stelde Hackett zijn bandleden uitgebreid voor. Het zijn stuk voor stuk vakmannen die hun instrument tot in de puntjes beheersen. Dat hadden we ook verwacht.
Bassist Jonas Reingold (The Flower Kings) speelde zich meermaals in de kijker. Oudgediende Rob Townsend was een van de absolute uitblinkers en smaakmakers. Met zijn saxofoon, dwarsfluit, altfluit, percussie en backing vocals droeg hij enorm bij aan de symfonische sound. De Duitse drummer Felix Lehrmann (eveneens The Flower Kings) speelde een onberispelijke set. Toetsenist Lalle Larsson (Karmakanic, The Flower Kings) vervangt sinds vorig jaar Roger King. Larsson schudde knappe keyboardsolo’s uit zijn mouw en duelleerde veelvuldig met Hackett. Zanger Nad Sylvan maakt al veertien jaar deel uit van de liveband en is ondertussen een vertrouwd gezicht.
Uit Hacketts solodebuut hoorden we ‘Every Day’, waarin duidelijke invloeden van het oude Genesis en Yes doorklonken. Met ‘The Sea Inside’ kregen we een primeur van een aanstaand album. "Ondanks dat het nieuw is, zal dit vertrouwd klinken", beloofde de meestergitarist, die de zang hier overtuigend zelf voor zijn rekening nam. Tijdens het oude, instrumentale ‘Ace Of Wands’ kreeg iedereen de ruimte voor een solo. Oriëntaalse invloeden hoorden we dan weer op het logge ‘The Steppes’, dat indruk maakte met een machtige sound. Op ‘Camino Royale’ passeerden een lange saxofoonsolo en een staaltje steelgitaar van Hackett. Het absolute hoogtepunt van het sologedeelte was het elf minuten durende ‘Shadow Of The Hierophant’. Dit werkstuk dompelde het publiek in een trance met zweverige Pink Floyd-invloeden. Na dit betoverende slotakkoord volgde een pauze voor een drankje en een sanitaire stop.
In het Genesis-gedeelte moest zanger Nad Sylvan flink aan de bak. De band trapte af met ‘Watcher Of The Skies’ uit het album ‘Foxtrot’ (1972). Na een bombastische keyboardintro barstte de track open en ging het tempo omhoog. Er klonk herkenningsapplaus voor ‘The Cinema Show’, direct gevolgd door ‘Aisle Of Plenty’. Deze nummers vloeiden prachtig in elkaar over. Samen met ‘Firth Of Fifth’ – allemaal afkomstig van het geprezen ‘Selling England By The Pound’ – zorgden ze voor muzikale hoogtepunten.
‘Firth Of Fifth’ blonk uit door de iconische gitaarsolo, waar Hackett destijds van zijn bandmakkers onterecht te weinig waardering voor kreeg. Het epos ‘Supper’s Ready’ kreeg zelfs een staande ovatie. Dit progressieve kunstwerk van twintig minuten, vol wisselingen tussen trage en up-tempo passages, werd uiterst theatraal uitgevoerd. Na dit indrukwekkende tweede luik keerde de band onder luid applaus terug voor de klassieker ‘Dance On A Volcano’. Hierin mocht de jonge drummer zich volledig laten gaan; zijn Nike-zweetband bewees hierbij goede diensten. Het toepasselijk getitelde ‘Los Endos’ sloot deze muzikale reis in schoonheid af. Dit was een concert waar het niet draaide om de show, maar om puur muzikaal vernuft. Het was een kwestie van zitten, zwijgen, genieten en ruim twee uur overrompeld worden.
In de jaren tachtig – mijn jeugdjaren waarin ik veel muziek ontdekte – voer Genesis een commerciële koers met Phil Collins. Ik zag hen destijds op 28 juni 1992 op Werchter spelen voor een uitzinnige menigte. De muziek ging er toen in als zoete koek. Ze speelden hun moderne hits, maar gelukkig ook ‘Firth Of Fifth’, ‘Dance On A Volcano’ en mijn favoriet ‘The Lamb Lies Down On Broadway’. Achteraf gezien ben ik ontzettend blij dat ik me voor aanvang van deze show nog even had verdiept in dat oudere materiaal.
