Het kloppende hart van muziekminnend Tilburg is natuurlijk 013, maar af en toe hebben ze ook weleens shows op locatie. Zeker voor de kleinere shows is dat een goed idee, want niemand wordt vrolijk van een gigantische zaal die slechts voor een kwart gevuld is: de toeschouwers niet en de artiesten al helemààl niet. Daarom had men besloten om Jo Quail in de supergezellige jazzclub Paradox te laten spelen, een zaaltje waar we meestal belanden tijdens Roadburn, maar verder toch zelden frequenteren.
Tekst en foto’s: Morbid Geert
In dit geval was het zeker en vast de perfecte keuze, want Jo Quail brengt donkere, doch bloedmooie hedendaagse klassiek en heeft daar alleen haar cello voor nodig, wat hier prima tot zijn recht kwam. Bovendien was het een zittend concert, ideaal om ons in vervoering te laten brengen door deze extraordinaire celliste die je zelden aan het werk ziet en al helemaal niet solo
Voor Jo was het haar eerste solotournee, wat eens wat anders was dan als gastmuzikante op te draven. Wie haar nog niet kent, maar bij wie haar naam vaag een belletje doet rinkelen: Jo Quail deed gastbijdragen bij een indrukwekkende lijst aan bands. Caspian, MONO, Myrkur, Amenra, Boris, Arð, Hemelbestormer, My Dying Bride, At The Gates, Enslaved en nog een hele rij andere gerenommeerde artiesten deden een beroep op deze dame. Niet verwonderlijk, want we kennen geen enkele cellist(e) ter wereld die dit instrument zo beheerst en er zo’n ongelofelijke dingen mee uithaalt!
Dat werd alweer duidelijk vanaf het eerste nummer van haar set, ‘White Salt Stag’, waarbij ze met haar elektrische cello een heus eenvrouwsorkest vorm gaf! Ze gebruikte loops en effecten om laagje voor laagje toe te voegen, dan weer legde ze de strijkstok opzij om met haar hand op de snaren te tappen en zo ‘percussie’ voor het ritme toe te voegen, waarna ze de stok weer ter hand nam en creepy dissonanten tevoorschijn toverde.
Die donkere toon stond trouwens in schril contrast met de sprankelende persoonlijkheid van Jo, die in de aankondiging van haar songs de nodige humor legde en veel dankbaarheid toonde aan het uiterst enthousiaste publiek. Meer nog, ze stelde ons allen voor om de rest van de tournee mee te gaan omdat de sfeer zo goed zat! Vervolgens speelde ze ‘Butterfly Dance’, de eerste song van haar nieuwe album ‘Notan’, dat ze bijna integraal zou spelen. Ons leek die vlinder dan toch ene doodshoofdvlinder, want dit was bijna een metalsong op cello.
Bij ‘Gold’ hield ze zich niet louter aan deze compositie, maar creëerde ze een mash-up van maar liefst vier songs. Af en toe klonk het redelijk frivool naar haar begrippen, maar ze omschreef het zelf dan ook als de ultieme egotrip. ‘Rex’ stond destijds al op haar debuut, maar het kostte haar vijftien jaar om de song te herwerken tot wat ‘ie moest zijn en opnieuw op te nemen voor ‘Notan’.
Het begon allemaal enorm diep en duister, maar gaandeweg leek de compositie naar het licht te klimmen en een heel andere gedaante aan te nemen. Met ‘A Leaf And Then A Key’ kwam ze aan haar eerste werkstukje op de akoestische cello, een prachtig antieken instrument uit 1820 dat ze Ferdinand doopte. Het nummer bleek net zo ‘cacophonous’ als ze zelf aankondigde en leek plezier te scheppen in het onbehagen dat eruit voortkwam.
Met ‘Embrace’ greep Jo terug naar haar elektrische cello en doopte ons in de melancholie, maar bij het daarop volgende ‘Kingfisher’ waren we pas echt ondersteboven. Eigenlijk schreef ze deze compositie voor een compleet orkest, waarmee ze het overigens ook al vertolkte, maar hier was het herwerkt naar een solostuk. Een gelaagd weliswaar, waarbij die loops weerom essentieel bleken… In de zwaarste passages leek er een heuse storm te komen opzetten en moesten we meer dan eens aan Subrosa denken.
Nu hadden we Jo Quail al wel eens eerder live aan het werk gezien en toen waren we al onder de indruk, maar ons respect nam met deze show enkel maar toe. Metalheads, klassiek minnende mensen, jazzfans, ze genoten er allemaal met volle teugen van … Prachtig om te zien hoe Jo helemaal vol passie speelde en de uitverkochte Paradox in vervoering bracht gedurende zo’n 80 minuten.
