‘We reden op de meest smalle baan ooit doorheen een bos dat maar geen einde leek te hebben en toen kwamen we hier uit, in the middle of nowhere, samen met jullie!’ Het is de eerste Waalse ervaring voor From Fall To Spring in de ZikZak in Ittre, net als voor ons. Vijf maanden geleden kregen deze Duitsers de Oudaan in Antwerpen vlot aan het dansen met hun elektronisch geladen metalcore. Lukt dat hen vanavond ook?
Tekst & Foto’s: Robin Maes
We mogen toch stellen dat wij al menig concertzaal bezocht hebben, maar tot in de ZikZak waren we nog niet geraakt. Het is er zeer gezellig vertoeven. De zaal draait wel vaker rond zwaardere gitaren en mag vanavond een trio aan Duitse groepen huisvesten. De eerste daarvan is FLASH FORWARD (7). Dit drietal moet de sfeer erin brengen. Dat doen ze met rocknummers die soms eens richting metal durven leunen, maar vooral catchy en meezingbaar zijn. Je kent de nummers heel snel, ook al heb je ze voor vanavond nog nooit gehoord.
Met alle drumstellen die al klaar staan op podium, heeft Flash Forward weinig beweegruimte. Gelukkig zijn ze maar met drie want een vierde persoon had op de toog moeten plaatsnemen. De groep trekt het zich niet aan. Stefan Weigel is een podiumbeest. De zaal is nog zeer lauw, maar als hij vraagt om mee te springen, krijgt hij meteen wat respons. ‘Golden Empire’ heeft goed wat funk en bounce in de sound zitten. Andere nummers blijven zeer algemeen. Op cd klinken ze anoniem, live is het best leuk. Weigel springt van het podium om in het publiek gitaar te spelen. We krijgen warempel een circle pit en het zijn de vrouwen in de zaal die het opstarten. Op ‘Start A Comeback’ komt Philipp Wilhelm van From Fall To Spring zijn feature-rol ook live vervullen.
Op het einde krijgen we enkele leuke ‘whoo-hoow’-momenten, al volgen er wel wat te veel na elkaar. Da’s leuk, maar alles met mate. We horen wat backing track zonder dat het stoort. Flash Forward is een band die onder het enthousiasme van Weigel zeker nog kan groeien. Hopelijk met iets meer sterk rakende songs.
Het moet zijn dat Daniel Haniß, gitarist van Electric Callboy, heel graag in kleine zalen met zijn jeugdvrienden speelt. Anders zou hij hier vanavond niet staan met SAMURAI PIZZA CATS (7). Muzikaal kan je deze groep perfect in het verlengde van Electric Callboy plaatsen. Dat betekent: feest-electronicore! Leuke elektrodeuntjes en zware breakdowns! De pizzakatten openen met ‘Pandastruck’, mogelijks het meest catchy nummer van hun tweede album ‘Press Start’. Dat album komt uitgerekend vandaag uit. Na twee oudere songs is ook ‘Fear No Slice’ zo’n nieuwkomer die gelijke delen blij en brutaal is. Hun nieuw werk is meer ‘prettig gestoord’ en slaat bij gevolg beter aan.
Het meest heavy moment van de set (en de hele avond) is ‘You’re Hellcome’ van hun eerste album. Zanger Sebastian Fischer kan z’n stem tentoonstellen, maar vertrouwt vooral op veel backing track. Het valt soms wat te hard op. ‘Ramen-Man’ is een leuke superheld met een zeer fijn themadeuntje. De zwaardere nummers zorgen voor wat diepe headbangs op de eerste rijen. Je hebt er ook de plaats voor, druk of dichtbevolkt is het momenteel zeker niet. Op de vraag: ‘Wie heeft er graag ananas op z’n pizza?’ zegt Ittre duidelijk nee, al lusten wij persoonlijk toch echt wel een goede pizza Hawaii. Wij zouden dus helemaal gemold worden volgens de lyrics van aflsuiter ‘Pizza Homicide’. Samurai Pizza Cats heeft aangenaam gekke songs. De band (en de fans) mogen zich nog iets gekker gedragen. Dat doen ze hopelijk dit eindejaar bij hun headlineshow in de Trix Club.
Ook bij de intro van de headliner is de volksbestorming richting de ZikZak nog niet ingezet. Die zou niet meer komen. De zaal lijkt ons maximaal voor de helft vol te staan. Iedereen heeft veel dansruimte of plaats om te relaxen. Een uitbundige sfeer, dat zal niet voor vanavond zijn. ‘Draw The Line’ is de energieke opener van FROM FALL TO SPRING (8). Zij hebben knappe videoschermen bij die toevoegen aan de sfeer, en de tweelingbroers Philip & Lucas Wilhelm serveren live ook steeds animo.
‘Pieces’ is een emotioneler nummer dat de zaal kan smaken en her en der meezingt. De broertjes hebben ook wel door dat het vanavond geen intens moshfestijn wordt. Ze vertellen hoe ze zelf ook schrokken van de baan naar de venue en toch dankbaar zijn voor iedereen die de weg gevonden heeft. Wie weet zitten de andere 150 fans van vanavond verloren gelopen in de bossen. Breng onze metalheads veilig thuis, liefste boswachter.
Als From Fall To Spring een cover van de Backstreet Boys speelt, is er weinig respons. Toch doet deze groep live weinig fout. Dit is een show die dansbaar en heavy is, met muzikanten die zich amuseren en smijten. Gekoppeld met de videoscreens en lichteffecten is hier genoeg gaande. Enkel vermelden de broertjes Wilhelm iets te vaak dat het een kalme avond is. ‘One crowdsurfer is enough, two is too many!’ maar zelfs die ene zou er nooit komen.
Na negen nummers krijgen we op het bijster smakelijke ‘Destiny’ de eerste moshpit. Deze song verdient de eer om zo ontmaagd te worden. Even verder is ‘Beastmode’ een nummer dat vette rapstukken bevat en de swagger van deze jongens tentoonstelt. Veel van hun sterker werk zit in de tweede helft. ‘Simulation.exe’ is hun beste song wat ons betreft. ‘Chasing The High’ krijgt genoeg enthousiastelingen aan het dansen. Afsluiter ‘Control’ is een meezinger en een meedanser. Een doorgroei is deze jongens gegund, al blijven ze zelf bescheiden. Één van de broertjes (Dewelke? Nu vraag je wat) sluit de show af met de woorden: ‘If they build another venue in Belgium in the middle of some woods, we will play there too!’ Wees voorbereid, boswachtersgilde.
