IRON MAIDEN pakt ook Ziggo Dome moeiteloos in

Net als 2025 lijkt ook dit jaar het jaar van het Britse Iron Maiden te gaan worden. Vorig jaar trapten ze hun ‘Run For Your Lives’ tournee af. Die bracht hen toen langs Graspop, Parijs, Gelsenkirchen en nog maar liefst 24 andere locaties. Toen was er van sleet geen sprake. Integendeel, het spelenthousiasme waarmee bassist Steve Harris zijn troepen aanvoerde, leek groter dan ooit. Zo groot dat er dit jaar gewoon een vervolg komt onder de noemer ‘Run For Your Lives 2026’. Wij trokken richting Nederland om hen opnieuw aan het werk te zien.

Tekst: Vic Van den Abeele – Foto's: Gino Van Lancker

Het Britse Iron Maiden lijkt een zwak te hebben voor Zweedse supportbands. Vorig jaar viel Avatar die eer nog te beurt, ditmaal is het aan de progressieve metal van EVERGREY (7) om de Ziggo Dome op te warmen. En dat is op zijn minst als perfecte timing te omschrijven, want met het kersverse album ‘Architets Of A New Weave’ onder de arm kan het zich nog eens tonen aan een groter publiek. Toch valt de keuze op ‘Falling From The Sun’ en ‘Where August Mourn’ om hun set te openen. Daarna krijgen we met ‘Heaven’ een eerste nieuw nummer te horen. Het blijft vreemd om te zien dat gitarist en boegbeeld van de band Henrik Danhage er niet niet meer bij is. Toch kwijt nieuwbakken gitarist Stephen Platt zich heel de avond prima van zijn taak. Jammer genoeg beschikt Evergrey niet over het beste geluid. Daardoor komt de stem van frontman Tom Englund niet altijd even loepzuiver door. Desalniettemin doet Evergrey het hier goed vanavond. Ze krijgen de handen van de Iron Maidenfans zelfs meermaals op elkaar. Afsluiten zien we hen doen met maar liefst drie nieuwe nummers. Een vreemde keuze misschien? Toch pakt het al bij al prima uit! Deze Zweden hebben zich meer dan geweerd.

Na twee eerdere passages in de Gelredome in Arnhem valt ditmaal de keuze op de Amsterdamse muziektempel Ziggo Dome. Toch een vreemde wending als je de capaciteit van beide zalen eropna slaat. In Arnhem kunnen er zo’n 40 000 fans binnen, hier ‘amper’ 15 000. Vanavond hangt het bordje ‘uitverkocht’ dan ook al enkele weken aan de deur. Iron Maiden lijkt hot, hotter dan ooit. Ze vieren niet alleen hun vijftigste verjaardag. Afgelopen jaar kwam er “eindelijk” een officieel boek rond de band uit en dit jaar zelfs een documentaire in de bioscoop. Deze geetf een mooi maar vooral eerlijk beeld over deze legendarische band. Daarbij werden de mindere momenten ook niet geschuwd. Gelukkig liggen deze al even achter hen.

Zoals steeds weerklinken de tonen van UFO’s ‘Doctor Doctor’ door de boxen en dan weet elke fan hoe laat het is. Als een geoliede machine krijgen we meteen de volgende intro ‘The Ides Of March’ te horen. Daarbij zien we ook de bijhorende visuals en daar is nauwelijks tot niks aan veranderd ten opzichte van vorig jaar. Ook de start van de set lijkt een perfecte copy paste als vorig jaar. ‘Murders In the Rue Morgue’, ‘Wrathchild’ en ‘Killers’ vormen nog steeds het perfecte drieluik en daar blijven de fans duidelijk van smullen. Bij dat laatste nummer krijgen we overigens voor een eerste keer opnieuw Eddie te zien op het podium.

Toch valt het meteen op dat IRON MAIDEN (9) nog wat met de handrem lijkt op te spelen. Zo zien we bassist Steve Harris niet meteen van links naar rechts hollen over het podium en ook gitarist Jannic Gers lijkt het aanvankelijk rustiger aan te doen. Het is vooral de ‘jonge’ Bruce Dickinson die er duidelijk zin in heeft en wel alle hoeken van het podium opzoekt. Met ‘Phantom Of the Opera’ heeft iedereen weer even tijd om op adem te komen. Net als het voorbije jaar zit dit prachtige nummer netjes tussen ‘Killers’ en de grote klassieker ‘The Number Of The Beast’. Met die laatste zet Maiden de Ziggo Dome letterlijk en figuurlijk voor het eerst in vuur en vlam.

In tegenstelling tot vorig jaar krijgen we geen ‘The Clairvoyant’ te horen, maar valt de keuze op ‘Infinite Dreams’ dat voor het eerst sinds 1988 terug in de setlist zit. Als je zo’n grote discografie als Iron Maiden hebt, dan moeten er keuzes gemaakt worden. Kiezen tussen één van deze nummers, het moet hartverscheurend zijn. Toch zijn wij maar al te blij dat de keuze op dit nummer viel. Daarna volgen ‘Powerslave’ en ‘2 Minutes To Midnight’, waarmee het tempo opnieuw de hoogte in gejaagd wordt. Nog steeds behouden in de set is ‘Rime Of The Ancient Mariner’. Een geweldig epos van maar liefst veertien minuten.  

Er is duidelijk niet over één nacht ijs gegaan bij het maken van deze setlist. Intensere nummers worden afgewisseld met iets langzamere nummers. Dat geeft iedereen wat meer ademruimte. Toch valt het vooral op dat drummer Simon Dawson zich ondertussen als een vis in het water voelt achter zijn drumkit. Toch missen we natuurlijk bij momenten boegbeeld Nicko Mcbrain. ‘Run To The Hills’ wordt, zoals altijd, een nieuw hoogtepunt in de set. Daarna wordt er amper tot niet meer op de rem gestaan. Iedereen gaat vol aan de bak tijdens ‘Seventh Son Of A Seventh Son’ dat naadloos overgaat in ‘The Trooper’. En dan weet je, de grote finale is duidelijk ingezet.

Opnieuw maakt Eddie zijn opwachting op het podium. Met ‘Hallowed Be Thy Name’ en ‘Iron Maiden’ neemt dit zestal afscheid van Amsterdam. Als extraatje krijgen de aanwezige fans nog het prachtige ‘Aces High’. En uiteraard kan ‘Fear Of The Dark’ niet ontbreken op deze avond. De eer om af te sluiten, valt opnieuw op ‘Wasted Years’. Daarmee lijkt hun album ‘No Prayer For The Dying’ uit 1990 opnieuw over het hoofd gezien te worden, net als vorig jaar. Jammer want nummers als ‘Holy Smoke’ of ‘Bring Your Daughter... To The Slaugher’ zouden niet misstaan in dit rijtje.

Na een set van zo’n drie uur nemen Steve Harris, Bruce Dickinson, Simon Dawson, Janick Gers, Dave Murray en Adrian Smith afscheid van de Nederlandse fans. De afgelopen maanden werd er vaak gespeculeerd over een naderend einde van deze legendes. Maar als wij hun speelvreugde en enthousiasme op het podium opnieuw zien, lijkt dat einde nog niet meteen in zicht. Over enkele weken staat Iron Maiden in Antwerpen op het Live is Live festival op Linkeroever. En daar zijn wij dan ook gewoon terug bij! Dat spreekt voor zich.