Een nieuwe plaat uitbrengen is altijd spannend, voor de eerste keer in de Ancienne Belgique spelen is dat ook. Zeker als je de AB Box, die toch een kleine 900 mensen kan bevatten, meteen ook uitverkoopt. Laat dat nu net zijn wat Ronker vanavond doet. Ze stellen ons live hun nieuwste worp ‘Respect The Hustle, I Won’t Be Your Dog Forever’ voor in een volgepakte zaal. Het kleinnood scheert hoge toppen bij de vakpers, al dan niet digitaal. The proof of the pudding is in the eating, zeggen ze dan, en daarom zijn wij er graag bij als ze de nummers voor het eerst live brengen.
Tekst: Kurt Van Driessche - Foto’s: Peter Smet
Als we de AB binnenkomen is WIJF (8) net begonnen. De backdrop zuigt ons aandacht op: een luipaardprint met rechtsboven een pinkend logo van de band. Minimalistisch en toch alleszeggend. De female-fronted band uit Gent schiet met ‘Freak’, ‘Liar’ en ‘Love Machine’ furieus uit de startblokken. Het grootste voordeel als je in de beste zaal van ons land staat op te treden, is dat het geluid helemaal on point is. Alles klinkt loepzuiver en daar hebben openingsbands alle baat bij.
Zangeres Marie De Graeve geeft alles en moet na drie songs even naar adem happen. Dat verbaast ons helemaal niet, want de frontvrouw zit vol energie en dartelt over het podium. Het contrast tussen de frontvrouw tijdens de muziek en de schuchtere versie als ze ons toespreekt, is enorm. Het maakt het geheel enorm charmant. Na het afsluitende ‘Circles’ kunnen wij enkel maar onder de indruk zijn. Ferm, Wijf!
Daarna is het de beurt aan HEISA (7) om ons hun kunnen te laten zien. Labelgenoten van de gastheren van vanavond en met ‘Trois’ een plaat uitgebracht in 2025, dus nogal wiedes dat zij ook een plaatsje krijgen op het podium. Een tweede band en een tweede stijl. Na de eerder stonerrock van Wijf krijgen we nu virtuoze chaos op ons bord. Denk complexe composities met zware distortion, het voelt voor ons wat aan als de liefdesbaby van Tool en Mogwai.
De sound van dit trio is interessant. Het lijkt alle kanten op te gaan, maar toch is het een geheel. Het dreunende geluid is bezwerend, maar niet voor iedereen. De aandacht ebt weg bij de toeschouwers en het lijkt alsof iedere aanwezige wacht op wat er komen gaat.
De volumeknop gaat omhoog op het moment dat Roy Orbison eenzaam door de boksen knalt. RONKER (9,5) bestijgt het podium en meteen voel je dat er wat staat te gebeuren. Het wachten is voorbij, de Ronk is een feit. Het scheelde niet veel of we hadden op een ander moment moeten terugkomen. Zanger Jasper De Petter lag daags voordien met koorts en kotsend in de schoot van zijn vriendin, die zacht aaiend aan hem liet weten dat haar baby op adrenaline wel zijn streng kon trekken. Ze had hem al andere dingen zien doen. Maar tijdens het schrijven van dit stuk krijgen we het bericht te lezen dat iemand uit de Ronkerfamilie een dicht familielid is verloren, afgelopen weekend, waardoor hun show in Parijs moet verplaatst worden. Onze gedachten zijn bij de Ronkers en hun dierbaren, we wensen hen veel sterkte bij hun verlies. Het lijkt achteraf gezien een wonder dat er überhaupt een show doorgaat. Maar zo is het leven van Ronker, vreugde en verdriet liggen dicht bij elkaar.
Als Roy Orbisons stem vervaagt, slaat Jasper de snaren van zijn gitaar aan en brengt hij helemaal alleen de intro van ‘Tall Stories’. De zenuwen waarover hij ons sprak in onze babbel vooraf, zijn niet zichtbaar. Het is knallen van in het begin. Laat knallen nu net zijn waar de heren in thuis zijn. Voor ‘Respect The Hustle’ begint, laat De Petter ons even subtiel weten dat er geen crash barriers zijn en dat iedereen welkom is op hun podium. Dat laten de fans zich geen twee keer zeggen en de woorden van de frontman zijn nog niet koud of de eerste duikvogels wandelen de bühne op. Daar is plaats zat, want Ronker staat klein en compact op het grote AB-podium. Of hoe je de sfeer van de kleine cafés van de try-outs in een grote setting plakt. Veel eer hiervoor kan je ook op de pet van Jasper steken; hoe hij het podium pakt, is indrukwekkend. De brulboei zoekt, met of zonder gitaar om de nek, zijn publiek op en laat hun energie over hem stromen. Als een briesende leeuw wandelt hij van links naar rechts over het podium en trekt hij iedereen het bad in. Geen excuses!
Als bij ‘No Sweat’ de vraag komt dat wie het dansje uit de videoclip kent dit mag komen demonstreren, duiken er drie sportievelingen het podium op die gretig meedansen. De fans van Ronker zijn de naam fans waardig. Elk woord wordt meegezongen, de moshpit is non-stop in beweging en het kost de heren zelfs geen moeite. Dit is het resultaat van ploeteren in jeugdhuizen en café’s. Hard werken loont.
Net op het moment dat je denkt dat je een adempauze kunt gebruiken, staat ‘Snuff’ op de setlist. Een adempauze, muzikaal welteverstaan. Dit is mentaal geen rustpunt. Het is een zwaar nummer. Voor de gelegenheid sleuren de Ronkers een piano en trompetist het podium op. Net voor de apotheose van het nummer legt de zanger, zonder verpinken, de show stil. Er is een fan op de eerste rij die flauw is gevallen. “Niemand sterft op een Ronker show!”, zegt De Petter. Het is tekenend voor de vibe van de band. We laten niemand achter, het is allemaal samen of niet. De beeldspraak kunnen we zeker appreciëren en voelen we in onze buik. Als volleerd orkestmeester sommeert Jasper zijn troepen om te herstarten bij het jazzy gitaarstuk van Jens (Van Den Borre) en de apotheose van ‘Snuff’ gaat over in ‘Where The Dogs Sleep’, zoals op de plaat. Kippenvel was ons deel na het zien van zoveel klasse.
Een klein moment later is het tijd voor een bisrondje. Na ‘MJ’ volgt een melig moment in de show. Twee fans, die elkaar leren kennen hebben op een Ronkershow, worden op het podium geroepen. Marlies gaat op haar knie voor Jochen met een Magic-kaart in plaats van een ring. Gejuich en een wall of love is hun deel om daarna om te slaan in een massale mosh pit tijdens ‘Discodust’. Het feest is dan nog niet compleet, want ook het afsluitende ‘Hools’ maakt indruk. Voor het nummer van start gaat, krijgen we van de Ronkers een snippet uit ‘Milkshake’ van Kelis voor de voeten gegooid. Middenin het nummer kruipt de zanger opnieuw de hoogte in. Dit keer op de versterkers achteraan het podium. Ons deel is een stukje tekst van de Gentse wijsgeer Luc Devos met ‘Ooit Was Ik Een Soldaat’. Nooit gedacht dat een Gorki-nummer in een coverversie nog meer indruk kon maken dan het origineel. Eén woord: Graaf! Nog één laatste ontploffing en het zit er op. Of toch niet? Na de set klinkt door de speakers het nummer ‘Bonkers’ van Dizzy Rascal. De titel van dit nummer rijmt op Ronkers en iedereen in de zaal roept het uit en slaat aan het dansen. Well played!
Op 8 februari zien we een show die, nu al, hoog op het lijstje komt te staan als kanshebber voor het optreden van het jaar. Alle lof voor Ronker om met deze avond een lach op ons gezicht te toveren waar we de komende dagen niet vanaf geraken. Onze tip voor 2026: je kan de Ronk gaan opsnuiven bij veel gelegenheden. Ga dit zeker doen, je zal het je niet beklagen.
An evening with RONKER ...
