Op dezelfde dag dat het grootste circus ter wereld ging plaatsvinden in Basel, waar foute smaak, matige refreinen en véél glitter hand in hand gaan, verzamelden de Antwerpse metal- en hardcorefans zich weer in het Fort van Merksem voor de meer weerbarstige tak van de muziekboom. Het Eurovisie Songfestival vormde nauwelijks concurrentie, maar dat de ooit zo gezellige, verbindende familietraditie jaar na jaar onder toenemende geopolitieke spanning is komen te staan, getuigt van maatschappelijke trends waar ook het Antwerp Metal Fest niet helemaal aan wist te ontsnappen. Politiek en geld doen de wereld draaien, vierkant weliswaar … Voor wie zich enkel de keuzestress van de juiste foute outfit voor op de wei, onder de tent of in de zetel aan het hart liet komen: elk vogeltje krijst zoals het gebekt is!
Tekst en foto’s: Bart Van Gheluwe
bescheiden van schaal, groots in karakter. Hoewel de affiche van 2026 op voorhand minder evident leek, bewezen de groepen, de organisatie en de fans het tegendeel. De IJsheiligen deden hun naam alle eer aan en zouden bovendien nog emmers neerslag meebrengen. Op wat muggenpis na bleef het echter droog, we konden zelfs van een streepje zon genieten tussen de natuurpracht van het Fort. Een echte metalfan weet dat die zich gaat kunnen warmen aan het hellevuur op het podium. En vuur en glitter kregen we, weliswaar budgetvriendelijker dan de liedjeswedstrijd in Basel, Zwitserland.
In Antwerpen is ook iedereen welkom, zonder leeftijdsgrens. Koters uitgerust met oversized oorbeschermers, grootmoeders crowdsurfend in hun rolstoel, die ene gozer in een Thunderdome bomberjack die zich van hardcorefeestje vergist lijkt te hebben, de zatte nonkel die nog voor het goed en wel begonnen is al geen pap meer kan zeggen … enfin, alle ingrediënten van een uit de hand gelopen familiefeest. En wie aan de pillen gezeten had, schrok zich vast een hoedje toen een gigantische smiley-luchtballon het terrein overvloog. Tussen de merch-kraampjes van de bands op de affiche vonden we nog een sportieve verrassing: Skateboardkampioene Mila Coolen zocht lachend met een plank in de hand nog sponsoring voor haar deelname aan de Olympische Spelen van 2028 te Los Angeles.
In de coulissen konden we nog een skatefan spotten: de gitarist van 9 Dead stond rustig te fingerskaten tijdens de soundcheck van Waking The Cadaver. Op het podium betuigden meerdere groepen dank aan de organisatie voor de warme ontvangst en de excellente catering. Daar smelt zelfs het koudste hart van! Een festival is meer dan muziek. Maar: hoe brachten die groepen het er op het hoofdpodium en in de tent van de Nest Stage het ervan af? Genoeg geleuterd, tijd voor de show! Vesper mocht het festival op de Main Stage in gang trappen, maar we nemen eerst een kijkje naar wat zich allemaal afspeelde in de tent.
Nest Stage
De Limburgse hardcore-act LAST (6) stond als eerste in de tent. De groep verdiende zijn strepen al op Ieperfest en wist die reputatie hier deels ook waar te maken. Een degelijke set zonder opzienbarende trekjes, de tent alvast niet akelig leeg.
Met de luchtigheid van een zombie-apocalyps besteeg daarna het eerste brutal death metal-geweld, 9 DEAD (7) uit New Jersey, het podium. ‘Straks ga ik paaldansen. Ik leerde het van mijn moeder die daar eigenlijk beter in is. Volgende keer breng ik haar mee, beloofd!’, grijnsde Haggard de vocalist. 9 DEAD tourt momenteel met Waking The Cadaver en Stillbirth door Europa in de Slam Domination Tour 2026 die na Alkmaar het tweede festival van het verlengde weekend aandeed.
Antwerpen verwelkomde vervolgens de groovy hardcore / crossover posse SWELL (7) uit Tilburg. Een ode aan de stamvaders van de NYHC scene zoals Leeway en Merauder.
De volgende aangekondigde act zorgde voor de nodige verwarring. Het Londense hardcorecollectief met grime-invloeden Ironed Out zou samen met King Street zijn opwachting maken, maar enkel KING STREET (7) daagde op. Tenminste, daar leek het op, want de zwart met wit bedrukte backdrop van de Londense heersers van de straat hing op. De heren brachten een harde maatschappelijke boodschap mee: ‘Brown Immigrant Muslim And Proud – Fuck You’ bovenop een Pakistaanse vlag. De straat is van iedereen.
Halverwege de set stopte de groep plots met spelen en begon aan een podiumwissel. De tent liep leeg. Niet veel later begon de vocale duobaan van IRONED OUT. De aanstekelijke mix van hardcore met grime vulde al snel de tent terug. De windmillende mafketels konden de ontstane ruimte vooraan nochtans prima gebruiken. London Blackout Unit represent!
De Nest Stage sloot af met WAKING THE CADAVER (6), de rond enig stichtend lid opgebouwde Don Campan opgebouwde brutal deathcore-eenheid uit Jersey Shore, New Jersey. Don stond zenuwachtig en pissig te ijsberen vlak voor het geweld losbarstte. Pigsquealend alsof het 2006 was, walste de Amerikaanse brutal death metal/deathcore-act over het publiek. De sfeer zat er op zich wel in, maar Don ervoer de reactie toch maar als lauw. Na het eerste nummer richtte hij zich tot het publiek: ‘That was fuckin’ vagina. Do better!’ Say no more. Voor ondergetekende was de lol er gauw af. Een lokaal verankerde afsluiter had meer op zijn plaats geweest.
Main Stage
De Belgische opener VESPER (6) leverde technisch knap werk, maar zonder vocalist was het vechten tegen de bierkaai om met technisch-progressieve death metal een beetje sfeer bij het voorlopig dun bezaaide publiek los te weken. Technisch mooi, maar qua sfeer een platte ervaring.
Recht vanuit het Zeelandse Terneuzen stormden de piepjonge strijders van INHERITED (7) met de voeten vooruit het podium op. Rauw, energiek, zonder schroom.
‘Het is niet omdat we van Limburg zijn, dat het hier niet vooruit kan gaan! SPEED QUEEN (8) maakte zijn naam zonder meer waar. Speed metal van de bovenste plank. Een groep die tot dan aan onze aandacht ontsnapt was. Absoluut één van de verrassingen van de dag.
Enkele druppels en hier en daar een streepje zon, het kon niet op. Of de wei er helemaal klaar voor was, is niet duidelijk, maar dat de Duitsers uit Noordrijn-Westfalen de show van de dag bij hadden wel! Het gekozen uniform, een knalgele surfshort, bleek een foute keuze: ‘It’s so cold!’. De brutal surf death metal van STILLBIRTH (9) werkt het beste op het strand met een cocktail in de hand. Toch lustte het publiek er absoluut pap van. Eerst crowdsurften enkelen met een surfplank naar het podium. Niet veel later werd de aanwezige bomma met rolstoel en al het crowdsurfende gevaar van de dag. Heerlijk.
Vervolgens speelde de blackened speedmetal crew BÜTCHER (9) een overweldigende thuismatch. De invloed uit de jaren 80 droop eraf, het ene nummer nog sneller dan het andere, zonder zich te verliezen in nostalgie. Bütcher bewees helemaal klaar te zijn om te headlinen.
En dan de headliner: de Zweedse death metal-supergroep waar sinds de oprichting in 1998 zowat alle kroonjuwelen van de Scandinavische death metal diens ding in deed: BLOODBATH (6). Muzikaal zat het goed, maar met de minuut verdampte de sfeer. Vocalist Nick Homes, van het gothic doom-instituut Paradise Lost, bewoog alsof het een begrafenis was: veel te weinig. In de gothic doom werkt dat nog enigszins, maar HM-2 death metal verdient toch wat meer beweging. Het publiek reageerde lauw, reeds murw van een hele dag knallers door het strot geramd te hebben gekregen. Misschien hadden we te veel verwacht, maar Bloodbath was toch de teleurstelling van de avond.
Een warm familiefeest
