Ondanks dreigende wolken en een druilerig begin van de dag wist de eerste festivaldag van ROCK AFFLIGEM met ruim 3.000 bezoekers meteen een publieksrecord te vestigen. En dat door doelbewust in te zetten op ‘eigen bands’ die naar de Vlaams-Brabantse gemeente afzakten om daar elk op hun beurt samen met de fans een mijlpaal te vieren. Channel Zero nam afscheid, Cyclone vierde de eerste nieuwe muziek in decennia en Fleddy Melculy keerde met ‘Helgië Redux’ terug naar de begindagen tien jaar geleden. Maar er was uiteraard nog veel meer …
Tekst: Wim Vander Haegen – Foto’s: Rudy De Donker
Opener GROWING HORNS (8) zette alvast de juiste toon met een intense set rond het vorig jaar verschenen album ‘The Essence Of Suffering’. Hoewel het publiek maar met mondjesmaat het terrein op stroomde, lieten de pleitbezorgers van de Vlaamse doom/sludge dat niet aan hun hart komen. De doorwrochte songs sloegen in als de spreekwoordelijke bom met vooraan frontman Dafus Demon die de pijn en razernij van de inktzwarte nummers vol overgave de Affligemse lucht in brulde. De band verraste verder aangenaam met een gastoptreden van Cowboys & Aliens-boegbeeld Henk Vanhee die met zijn cleane vocals de titeltrack van het recentste album extra kracht wist bij te zetten. Het was nog wat vroeg op de dag om meteen zo’n zware kost te verstouwen, maar daar maalden de meegekomen fans geen seconde om.
Terwijl de meeste bezoekers nog hun oren aan het masseren waren, pleegde een herboren SANITY’S RAGE (7) alweer een nieuwe aanslag op onze metalen hersenen. De band liet het de voorbije jaren ietwat afweten, maar heeft afgelopen jaar met ‘The Dead Don’t Run’ orde op zaken gezet. Hoewel we zelf eerlijk gezegd de songs amper kenden, wist de technisch verzorgde en melodieus best spannende thrash ons wel te bekoren. De heren joegen de muizenissen van de mindere periode resoluut uit hun gestel en beukten er gezwind op los. Dat belooft voor de toekomst.
Het brutale geweld ging maar niet liggen, want SLAUGHTER THE GIANT (7) was even later duidelijk niet van plan om de gemoederen te laten bedaren. Integendeel zelfs. Vernieuwend is hun sound niet, maar met een forse greep uit het recentste album ‘Abomination’ (205) zette de melodieuze death metalband een heuse wall of sound neer die hard en snel over de weide donderde en geen spaander van het hele gebeuren heel liet. De verwoestende riffs annex sci-fi horror van ‘Alien Abduction’ klonken echt verwoestend en de brutaliteit van ‘The Chainsaw Killer’ jaagt ons nog steeds angst aan.
Tijd om een levende legende aan het woord te laten. Zanger en boegbeeld Guido Gevels blies enkele jaren geleden CYCLONE (9) nieuw leven in en zet de comeback van ’s lands beste old school thrash band nu extra kracht bij met de pas verschenen release ‘Known Unto God’. Een bijzonder fijne manier om de onmiskenbare betekenis van de iconische band nog eens dik te onderstrepen. Guido’s stemgeluid mag zich dan niet meer echt comfortabel voelen in de hoogste regionen, de puntgave performance lijdt daar geen seconde onder. Rechtdoorzee bracht de band niet alleen een ode aan het verleden, maar verzekerde de band zich ook van een plek in de toekomst. De huidige bandleden weten verdomd goed hoe ze hun instrumenten moeten vasthouden en zorgden voor het eerste hoogtepunt van de dag. Alleen vragen wij ons af waarom een (overigens lokale) legende al zo vroeg in de namiddag geprogrammeerd stond. Cyclone verdient meer. Veel meer.
Hoewel de tevredenheidsmeter al hoog stond, hadden we tot dan toe alleen ‘klassieke’ metalgenres horen voorbijkomen. MANTAH (9) maakte daar gezwind komaf mee en kreeg het jongere publiek al snel aan het moshen en circle pitten. Of je het nu nu metal, alt-metal of metalcore noemt, maakt de West-Vlaamse heren geen snars uit, maar dat het ‘modern’ klinkt, is onmiskenbaar. Dat bleek al uit de elektronisch beats die snoeihard de opkomst op het podium aankondigden, waarna de band keihard inzette met ‘Going Down’, onmiddellijk gevolgd door ‘Rise Up’. ‘Phenomenal’ luidde de eerste (bescheiden) circle pit in, maar daarna was het hek helemaal van de dam. Onze persoonlijke favoriet ‘Start’ bleek ook die van veel andere fans te zijn, getuige de wall of death die met het nodige enthousiasme werd ingezet. Een volgende slimme zet werd geplaatst met de bijzonder knappe cover van de iconische jaren 90 Seal-klassieker ‘Crazy’. ‘The Enemy’ en ‘Game Over’ toonden nogmaals aan hoe belangrijk frontman Sven Herssens is voor het geluid van de band anno 2026. Zo’n sterke vocale prestatie krijgen we, zeker in België’, echt niet vaak te zien.
Van eigentijdse metal naar oerklassieke (street)punk: groter kon het contrast niet zijn toen FUNERAL DRESS (9) de set inzette met ‘Burn The City’. Rauw en snel als altijd wist het Kempense gezelschap bij het nochtans grotendeels ‘metal’-publiek op de juiste knoppen te drukken. Punk is en blijft rebels én to the point, getuige de (enige) in het Vlaams gezongen track ‘Ik Mut Just Niks’ die al snel ontaardde in een massale meezingstonde. Wat volgde, was een feest van herkenning met flink wat sneren richting het gezag (‘Cops Are No Human Beings’) en de enige klasse die volgens boegbeeld Dirk ‘Punk’ Peters zo mogelijk nóg erger is: de politiekers (‘All Politicians Are Cunts’), overigens perfect in show gebracht door de twee meegekomen ‘clowns’ (aka Bart De Wever en Frank Vandenbroucke). Ondertussen was de zon wél van de partij, het kon niet meer stuk. ‘Metal, punk of hardcore, het maakt niet uit’, dixit Dirk, ‘het is een ‘A Way Of Life’. En ook dat werd voor het podium gretig beaamd. De door gitarist Qrizz gezongen Men at Work-cover ‘Down Under’ bleek een aangename tussenpauze voor het resterende salvo aan heerlijke punksongs met ‘Hello From The Underground’, het tongbrekende ‘Fuck The Fucking Fuckers’ (before the fucking fuckers fuck you) en ‘The Pogo Never Stops’. Affligem ging nog een keer helemaal loos op de hitsingle ‘Party On’ – we zagen de crowdsurfers in sneltempo voorbij deinen – en de emotionele slotsong ‘Goodbye’, waarmee Funeral Dress na veertig jaar de eindspurt inzet. Of dit werkelijk het einde is van de band? Wij hopen alvast van niet.
Rock Affligem gooide dit jaar ook de tribute’-kaart op tafel met in de eerste plaats MAGNETICA, de Belgische band die volgens de presentator van dienst ‘beter is dan het origineel’. Fans van Metallica gruwen wellicht bij zoveel lof, maar de waarheid komt best wel dicht in de buurt. De band, in ieder geval de beste coveract die je in onze contreien kunt vinden, koos (bewust?) voor de oudere songs en serveerde puntgave versies van onder meer ‘The Four Horsemen’, ‘Harvester Of Sorrow’, ‘Battery’, het nog steeds sublieme ‘Master Of Puppets’ (ook subliem gespeeld), ‘Creeping Death’, ‘Enter Sandman’ en ‘Whiplash’, om na een aangenaam uurtje het orgelpunt te plaatsen met ‘Seek & Destroy’.
“Van de Bronx van Denderleeuw naar de Beverly Hills van Affligem”, grapte Jasper De Petter van RONKER (7). De lokale band maakte de oversteek om hun album ‘Respect The Hustle, I Won’t Be Your Dog Forever’ aan de buren voor te stellen. Meteen ook het (voorlopig) laatste optreden van drummer Bennie Beyney die even de tijd neemt om van het kersverse vaderschap te genieten. Respect daarvoor! Niet dat we dat per se willen, maar Ronker is zo’n act waar je moeilijk een label op kunt kleven. Uitgesproken nineties-gitaarriffs, flarden post-punk, nu en dan een streep diephakkende thrash en veel ‘noiserock’ wisselen elkaar voortdurend af. Niet bepaald ons ding, maar we geven grif toe dat het optreden uitdraaide op een onvervalst succes. Met onder andere ‘Clear The Air’, ‘House Of Hunger’, ‘No Sweat’ en het beklijvende ‘Respect The Hustle’ trok de band voluit de recente kaart, al mocht setafsluiter ‘Hools’ er ook zeker zijn.
Ook al niet zover uit de buurt van Affligem: FLEDDY MELCULY (9). Toen tien jaar geleden de song ‘T-Shirt Van Metallica’ de hitlijsten veroverde, zetten velen de band weg als een grappig tussendoortje, een one hit wonder dat snel in de vergetelheid zou sukkelen. Waren zij begot verkeerd! Het bleek de start van een band die vandaag niet meer uit het Belgische metal-spectrum weg te denken valt. De huidige concertreeks staat in het teken van ‘Helgië’, de plaat waar het precies een decennium geleden allemaal mee begon. Fleddy Melculy speelde het album integraal, waarbij publiekslievelingen ‘Feestje In Uw Huisje’, ‘Apu Van De Nightshop’ (inclusief een moshpit om U tegen te zeggen), het heerlijke ‘Geen Vlees Wel Vis’, ‘Pinker’, uiteraard ‘T-Shirt Van Metallica’ en ‘Ik Ben Mijn Sleutels Kwijt’ tot ver in het publiek werden meegebruld. Eenmaal ‘Helgië (Redux)’ de revue was gepasseerd, breidden Jeroen & co er nog een knap vervolg aan met recentere ‘hits’ zoals ‘Varken’, ‘NIKS’, ‘FREDDIE’ en ‘Ik Ben Kwaad’ dat een einde maakte aan een set die stond als een huis.
Over dan naar BIZKIT PARK, de tweede tribute-band van de dag. Net als bij Magnetica kunnen we ook hier met recht en rede schrijven dat het ondertussen geroutineerde gezelschap keer op keer een uitstekende show weet neer te zetten met een doordacht overzicht van alles wat het beste uit de nu metal te bieden heeft. Linkin Park (‘Faint’, ‘One Step Closer’, ‘Crawling’), Disturbed (‘Down With The Sickness’), flink wat Limp Bizkit (‘Hot Dog’, ‘Rollin’ Air Raid Vehicle’, ‘My Way’, ‘Take A Look Around) en Mudvayne (‘Dig’) zorgden voor dolle taferelen, maar pas met het sterk gebrachte duo ‘Psychosocial’ (Slipknot)/’Last Resort’ (Papa Roach) raakte Rock Affligem in een echte ‘nu’-trance. De band wist die verder vakkundig te onderhouden met bekende hitsongs als ‘Toxicity’ (System of a Down), ‘Boom’ (P.O.D.) en ‘Here To Stay’ (Korn). Met ‘In The End’ werd ook het huidige Linkin Park niet vergeten, alvorens met ‘Chop Suey!’ (System Of A Down) de kers op een smaakvolle taart werd gezet.
CHANNEL ZERO (8) kreeg de eer en het genoegen om als headliner hun afscheidsjaar ook hier verder te vieren. Eerlijk? Het al lang geleden aangekondigde afscheid begint nu wel héél lang te duren, hoewel het de band (met vandaag topgitarist Marcel Coenen in plaats van Mikey Doling) beslist niet aan enthousiasme ontbreekt. Franky deed wat hij altijd doet: enthousiasme koppelen aan die nog altijd krachtige strot die zoveel hits de geschiedenis heeft ingezongen. De band weet ook goed genoeg dat het succes in de tweede periode (lees: na de terugkeer in 2010) nooit meer zo intensief is geweest als in de turbulente jaren 90 en speelde, op opener ‘No Light’ na, dan ook enkel songs uit die periode. En ja, het blijft een feest van herkenning als je nummers/mokerslagen als ‘Fool’s Parade’, ‘Heroin’, ‘As A Boy’, ‘Suck My Energy’, ‘Repetition’, ‘Help’ en ‘Bad To The Bone’ de weide hoort (en ziet) inpalmen. Met ‘Black Fuel’ ten slotte wuifde de band een geslaagde editie van Rock Affligem uit.
