Je zit al heel lang in de metalscene. Wanneer ik alle albums samentel en er de ‘Diamonds Unlocked’-platen bijneem, dan kom ik aan 23 stuks. En dan tel ik nog niet eens de live- of compilatieplaten mee.
‘Dan zitten we aan 48 of zoiets denk ik, haha. Ja, ik moet toegeven dat ik een workaholic ben. Ik ben altijd wel met muziek bezig, en dat niet altijd fysiek. Soms speel ik dagenlang niet, maar ben ik in mijn hoofd gewoon nummers aan het schrijven. En wanneer ik dan mijn gitaar vastneem, komen die ideeën er gewoon spontaan uit. Die neem ik dan eerst op mijn telefoon op en dan werk ik die verder uit in mijn studio. Ik zou eerlijk gezegd binnen twee maanden terug een nieuw album kunnen schrijven, de ideeën stoppen nooit. Het is dan ook iets magisch voor mij. Beginnen met een idee dat uren of dagenlang in je hoofd spookt en er uiteindelijk een song mee maken. Dat is de magie van het maken van muziek voor mij.’
Het is de eerste keer dat je een gastzanger hebt, en dan nog een icoon als Udo Dirkschneider. Hoe kwam je op dat idee?
‘Dat is misschien wel het nieuwe aan ‘Ghost Town’ en iets dat ik in de toekomst nog meer ga doen. Het idee kwam er toen ik de opnames van het nummer ‘Breaking Seals’ beluisterde en er plots in mij opkwam dat de stem van Udo daar wel zou bij passen. Rauwer dan die van Johnny, maar toch met veel melodie erin en dus heb ik hem gewoon de vraag gesteld. En Udo was meteen akkoord om het te doen, zo simpel was het eigenlijk. Udo ken ik uiteraard dan ook wel goed en eigenlijk was het een mooi vriendendienstje. Ik denk dat ik hem veertig jaar terug de eerste keer ontmoet heb. Dat was toen Accept het voorprogramma speelde van Judas Priest en sindsdien zijn we contact blijven houden.’
Je band heeft ook al lang dezelfde bezetting. Is dat de kracht achter deze Axel Rudi Pell?
‘Absoluut. We zijn als één grote familie. En het helpt wel dat we ver van elkaar wonen. Er zitten twee Amerikanen in de groep en de rest woont hier in Duitsland. We zien elkaar dus enkel bij het opnemen in de studio en het repeteren voor een tour. Na al die jaren weet je dus ook wel wat je hebt aan iemand en dat maakt het gemakkelijk om alles in te schatten. Ik weet intussen bij het schrijven van een song perfect hoe Johnny het gaat inzingen of hoe het gaat gedrumd worden. Veel bands splitten omdat de leden wat teveel op elkaars lip zitten. Dat probleem heb ik met mijn band niet. Ik ben ook de enige componist. Van de songwriting moet de rest zich niets aantrekken. Alles is kant en klaar uitgewerkt voor we de studio ingaan.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 237.
