Hoe plaats je het nieuwe, zesde album ‘Break The Silence’ in de voortgang van de groep?
‘Er was natuurlijk een evolutie in de composities van de groep. Maar de platen zijn niet helemaal anders. We behielden de goede punten van een album en deden iets aan de dingen die we minder goed vonden. Op ‘Horizons’ probeerden we bijvoorbeeld iets minder symfonisch te zijn met minder orkestratie. Het werd ook wat meer elektronisch met modernere soundscapes. De plaat erna was dan weer meer op riffs gebaseerd en was meer metal. We werkten ook al eerder met etnische samples, ambient en cinematisch materiaal. Het is een constant groei- en leerproces.’
Komt inspiratie uit boeken of films?
‘Het onderwerp is communicatie. Communicatie gebruikt men om te communiceren, om samen een gemeenschap te creëren. Alle onderwerpen waar we liedjes over schrijven komen voort uit ons dagelijks leven. We zochten een thema voor het album, en we waren er allen over eens dat communicatie een mooi onderwerp zou zijn. We leven in een tijdperk met een massa communicatiemiddelen, maar toch hebben heel veel mensen er problemen mee. Ze weten niet hoe ze met elkaar moeten praten. Want we kunnen gemeenschappen creëren in het echte leven, maar we kunnen ook gemeenschappen creëren in een digitaal leven waar je mekaar niet kent. Al die problemen wilden we in een album verwerken, op die manier mensen inspireren en hopen we dat er gekeken wordt hoe het beter kan. Het gaat dus vooral over het gebruik van woorden, hoe te spreken en hoe over te komen bij anderen. Maar ook of we wel luisteren naar anderen. Vroeger ging je een biertje drinken met een vriend, maar nu kan je ook connecteren met Facetime en thuis een biertje drinken, wat een heel verschil is. Want als we zo verdergaan, zal het belang van communiceren verder achteruitgaan.’
De video’s die bij de singles horen bevatten een verhaal?
‘Alle video’s horen samen. Het is één verhaal. We wilden één concept in verschillende stijlen en op verschillende manieren presenteren. We hadden de meer introverte video samen met Chris Harms van Lord Of The Lost voor het nummer ‘The Art Of Being Alone’, met meer donkere kleuren. Normaal doe ik de lage stemmen en de grunts, maar ik vond het mooi om het eens over te laten aan Chris. We dachten veel na om andere talen te gebruiken. Jennifer hoort zeer graag Frans, vandaar ‘La Vie Est Un Cinéma’. Ook Japans stond op onze verlanglijst. Want we zijn grote nerds met een liefde voor manga en anime. Ik wilde die drive van de muziek in animevideo’s. Asami van Lovebites was de perfecte combinatie en zij was onmiddellijk akkoord om ons te helpen met ‘Can You Hear Me’. Ondanks die totaal verschillende stijlen gaat het verhaal gewoon door. En het verhaal is nog niet compleet, want er komen nog singles.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 236.
