Centorrino is het type ruwe bolster, blanke pit. Iemand die niet bang is om zichzelf te zijn. Met het nieuwe album ‘The Weight Of Sound’ heeft hij wat recht te zetten over zichzelf. ‘Ik zie er misschien anders en agressief uit, maar van binnen draag ik littekens en ben ik soft’, zo verklaart hij. ‘Ik ben hetzelfde als jij. Een normale kerel, die houdt van eten, ontspannen, cartoons en wetenschap. Ik ben een beetje een space-nerd. Veel mensen denken dat ik veel drink en veel feest, maar dat doe ik dus helemaal niet. Wel hou ik van cocktails. Alles met een parasolletje, zeg maar, zoals een Moscow mule, piña colada, tequila sunrise of cranberry met vodka. Voor de rest van de band geldt iets anders. Zij zeggen vaak: ‘never sleep, die tomorow.’ Die lui kun je het beste omschrijven als de Saké Maffia. Iedereen die ooit met mijn band heeft gedronken, weet waar ik het over heb. Ze doen iets dat ‘samurai style’ heet: elke fles met een hals wordt tot de bodem in je mond geduwd en je móet hem leegdrinken. Het nummer ‘Neversleep’ van de nieuwe plaat gaat over bands die feesten en een wilde nacht beleven. Over politieauto’s stelen en gek doen. Over blijven drinken en mensen bellen die niet opnemen.’
Centorrino is graag aan het woord. En bij hem geldt: what you see is what you get. Hij speelt geen spelletjes, doet zich niet anders voor dan hij is en praat open over alles wat hem dwars zit. Voor het eerst had Centorrino ook het idee dat hij op een album open kon zijn over zijn leven. In eerdere bands lukte dat niet, omdat hij óf niet betrokken was bij het schrijven van de teksten, óf omdat het vooral allemaal heel heavy moest zijn en niet te gevoelig. Maar nu voelde hij de vrijheid om dat wel te zijn. En daar maakte hij dankbaar en gretig gebruik van: ‘Ik wil wat dat betreft dat de teksten lezen als een dagboek dat je per toeval ergens aantreft. En dat je na het lezen vol verbazing denkt ‘holy shit, dit was geen beste dag!’ Het moest dus niet cryptisch zijn, maar direct en open.’
En die verbazing maakt zich vanzelf van je meester wanneer je hoort op wat voor levenservaringen het nieuwe album ‘The Weight Of Sound’ tekstueel gebaseerd is. Neem nu de afsluitende track, genaamd ‘Coma Wave’; een uniek nummer, dat op jazzy wijze begint. Centorrino: ‘Mensen gaan huilen bij dat nummer, zeker weten. Als je de teksten leest en ernaar luistert is het supertriest. Dit nummer omvat een fictief verhaal, maar het vertegenwoordigt wel hoe ik me voelde toen mijn broer Mikey een paar jaar geleden stierf. Ik voelde me toen erg hulpeloos. Alsof ik aan de andere kant van een deur stond en wist dat het ging gebeuren, Maar ik kon het niet stoppen. Het gaat over iemand die zelfmoord pleegt met drugs in een badkamer, en de ander probeert de deur open te breken. Maar dat lukt niet. Wanneer hij eindelijk binnendringt, is die persoon dood en dan pleegt die ander ook zelfmoord. Zo voelde ik me toen mijn broer stierf: alsof er een deel van mij stierf. We woonden ver van elkaar en ik was op tour toen het gebeurde. Het voelde alsof ik gefaald had. Het lijkt misschien een nummer over zelfmoord. Maar ik denk niet dat Mikey zichzelf van het leven beroofde. Ik denk dat het een ongeluk was. Hij had ons nodig. Ik mis hem zo.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 236.
