Wat wordt er makkelijker na veertig jaar in een band zitten en wat wordt er moeilijker?
‘Het wordt makkelijker om samen te werken en resultaat neer te zetten. We kennen elkaar door en door, en hebben gewoon veel plezier samen. Het feit dat we hier nog steeds staan en dit kunnen doen, is waanzinnig. Niemand heeft zo hard z’n best gedaan om alles naar de kloten te helpen als Exodus (lacht). We hebben allemaal onze fouten gemaakt, dikke kansen verkwanseld en stommiteiten begaan. Daardoor weten we nu verdommens goed wat er wel en niet kan. Als ik thuis vertrek voor een tour, ben ik triest omdat ik m’n vrouw en familie ga missen. Maar eenmaal ik op de luchthaven de andere jongens zie, keert m’n glimlach snel terug. We maken écht veel lol samen. Het reizen en toeren wordt daarentegen enkel moeilijker. Mijn goesting om tien uur op een vliegtuig te zitten is volledig weg. Wat zeg ik, ik wil zelfs geen drie uur meer op een klotevliegtuig zitten.’
Een groep als Exodus zou na zoveel jaren perfect kunnen kiezen voor veiligheid en comfort. Jullie gooiden echter heel wat zaken om voor ‘Goliath’. Een nieuwe producer, een nieuw label, een ‘nieuwe’ zanger. Was er zoveel drang om uit de comfortzone te keren?
‘Blijkbaar (lacht)! We hebben drie decennia samengewerkt met Andy Sneap als producer. Tegenwoordig heeft hij het druk als livegitarist van Judas Priest. Hij gaf dus al aan dat het deze keer lastig ging worden om samen te werken. Op hetzelfde moment voelden wij ook de drang om iets nieuws te proberen. We hebben samen gesproken en Andy maakte ook dezelfde conclusie: het was tijd dat we eens onze eigen wegen gingen. Misschien waren we iets té veel op ons gemak bij mekaar. Onze mixen waren altijd heel goed, maar ze waren wel geworden ‘wat je ervan verwachtte’. Het moest eens verser klinken. We hebben nu dankzij de samenwerking met producer Mark Lewis op ‘Goliath’ een frisse sound. Onze low-end heeft nog nooit zo laag gezeten en de basgitaar klinkt heel prominent als een trap in je ballen.’
Op ‘Goliath’ vieren jullie de terugkeer van zanger Rob Dukes, die eerder van 2005 tot 2014 bij jullie zat. Daarvoor namen jullie een derde keer (!) afscheid van Zetro Souza. Da’s opvallend.
‘Een band is in veel opzichten zoals een huwelijk. Je gaat niet altijd per se met ruzie uit elkaar, maar soms eindigt het wel. Dat was hier het geval. Tussen ons en Zetro was het gewoon op. Als outsider denk je bij een huwelijk vaak dat het goed gaat omdat je een koppel ziet op feestjes of zo, maar je weet niet wat er allemaal achter de schermen thuis gebeurt. Da’s zowat hetzelfde hier. Ik zie Zetro graag en ben trots op alles wat we samen hebben bereikt. Zijn werk op ‘Persona Non Grata’ is adembenemend. Maar het was tijd om vaarwel te zeggen. Toen we afscheid namen van Zetro wogen we onze opties af. We konden kiezen voor een twintiger als frontman. Maar eerlijk? We hadden geen zin om iemand nieuw te ontmoeten en in te werken. Dat gevoel hadden we óók al in 2014 toen we Rob Dukes lieten gaan. We wouden geen nieuw persoon een kans geven om er dan later achter te komen dat het een idioot is. Dus hebben we gekozen voor een idioot die we al kenden (lacht). Rob is één van de grappigste mensen die ik ken. Wij zijn de voorbije jaren altijd vrienden gebleven. Er zijn bepaalde redenen geweest waarom we hem lieten gaan in 2014, dat snapt hij nu. We hadden het geluk van een tour te hebben klaarstaan waarop we meteen konden testen of het opnieuw klikte tussen ons. Dat was snel duidelijk. Toen we nadien de nieuwe plaat opnamen, vielen onze monden open van Rob. Al die nieuwe vocale insteken zijn 100% zijn verdiensten. Die zuiderse growl, die heerlijke rauwheid: hij zit op z’n hoogtepunt.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 237.
