Het is dan ook moeilijk hoogte te krijgen van Poppy en je weet nooit wat je kunt verwachten. Slechts één ding is zeker en een constante bij haar, en dat is haar enorme productiviteit. Alleen al qua studioalbums bracht ze er in de afgelopen negen jaar maar liefst zeven op de markt, nog even los van de EP’s, singles en overige content die ze uitbracht. Maar Poppy zelf? Die wil daar niets van weten. ‘Ik zie het niet als productiviteit’, zo meldt ze. ‘Ik zie het als ... lekken.’ Het zegt alles over hoe ze de wereld benadert. Hoe ze naar dingen kijkt. Hoe ze naar zichzelf kijkt. Haar woorden zijn even vaag en onheilspellend als poëtisch. Bijvoorbeeld wanneer we haar vragen wat we te zien zouden krijgen als we Poppy zouden ontrafelen, een kleine knipoog naar de track ‘Unravel’ van het nieuwe album: ‘Als je me ontrafelt, tref je waarschijnlijk glitter, statische elektriciteit en een kleine, elegante leegte aan. Eentje die zoemt als je te dichtbij komt. Trek alsjeblieft niet te hard: ik word namelijk bij elkaar gehouden door intenties en geheimen.’
Voor ‘Empty Hands’ werkte ze samen met praktisch hetzelfde team als voor ‘Negative Spaces’ uit 2024. Denk bijvoorbeeld aan Jordan Fish (ex-Bring Me The Horizon) en Stephen Harrison (ex-Fever 333, House Of Protection). Poppy: ‘Er waren inderdaad een paar vertrouwde mensen aan boord. Ze spreken vloeiend de taal van vervorming en begrijpen wat ik bedoel als ik zeg: ‘Ik wil dat het klinkt alsof de binnenkant van een kristal een existentiële crisis doormaakt.’ Zij hebben geholpen om dat te realiseren.’ Fish, die ook samenwerkte met bands als Architects en BabyMetal, omschrijft ze daarbij als een ‘sonische slotenmaker’: ‘Hij opent deuren waarvan ik niet wist dat ze er waren.'
Haar creatieve mindset tijdens het maken van het nieuwe album was er naar eigen woorden één van loslaten, observeren en transformeren. Met name dat laatste heeft ze tijdens haar hele carrière wel gedaan. Over haar intenties voor ‘Empty Hands’ zegt ze: ‘Ik wilde iets maken dat voelde alsof ik de luisteraar mijn botten aanbood, gewikkeld in kant. Heel zacht. Heel scherp.’ En die paradox — zacht én scherp — is het hart van de plaat. Zacht en scherp, hard en ingetogen, zwart en wit. Ze zoekt graag extremen op en combineert die met ogenschijnlijke eenvoud met elkaar. Zoals in ‘Public Domain’, de eerste track van het album, die klinkt als het liefdeskind van Billie Eilish en Marilyn Manson, ten tijde van ‘The Beautiful People’. Maar het uit zich ook in het artwork van ‘Empty Hands’. Poppy: ‘Stel je een porseleinen pop voor die eindelijk heeft besloten dat ze niet meer voorzichtig behandeld wil worden. We hebben de wereld rond dat idee vormgegeven.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 237.
