‘Wildlive’ is niet het eerste livealbum dat jullie uitbrengen, integendeel, maar het is natuurlijk fijn om de band stap voor stap groter te zien worden. Waarom verkozen jullie exact deze show om op te nemen?
‘Toen we bezig waren met de planning en de productie van deze tournee, realiseerden we ons dat dit de grootste productie zou worden die we tot nu toe gedaan hebben, in de grootste zalen. Daarom was het voor ons belangrijk om zeker één show op te nemen, zodat we het ook als bandleden voor altijd zouden kunnen bewaren. Er zijn natuurlijk wel andere, minder professionele opnamen te vinden, maar we wilden het op een professionele manier, perfect vastleggen. We hebben toen alle tourdata bekeken en ons afgevraagd waar we het beste konden opnemen. De Olympiahal in München is toch wel een statement, die zaal is legendarisch aan het worden. Het was ook een voordeel dat het één van de laatste shows in een reeks was, zodat we gerodeerd als een goed geolied team konden presteren, want we hadden die set al dikwijls gespeeld. Ik was eerlijk gezegd toch nog behoorlijk zenuwachtig om die show te spelen, omdat je sowieso die camera’s merkt en alles onherroepelijk vastligt. Het was niet gemakkelijk om je daaroverheen te zetten, maar na enkele nummers lukte dat gelukkig. Het werd zelfs onze beste show ooit! De arena is echt megagroot (capaciteit 15.500)! Ik ben heel blij met het resultaat.’
Op het podium wordt de aanpak grootser en grootser. Ik vermoed dat je het toejuicht dat het theatraal aspect eveneens groeit. De song ‘1589’ is daar een perfect voorbeeld van.
‘Dat is inderdaad één van mijn persoonlijke favorieten, waar ik helemaal in het personage van Peter Stump kruip. De monniken op het podium trachten me te vangen en willen me op de brandstapel. Ik tracht te ontkomen en je kunt het niet zien, maar uiteindelijk nemen ze me gevangen en plaatsen me op de brandstapel. De monniken verschijnen met een brandende toorts en het vuur ontbrandt. Daar ga ik helemaal op in de situatie, in het personage van Peter Stump. Je kunt me zien roepen om hulp, maar niemand onderneemt iets om Falk Maria te redden. Dat is een ongelofelijk moment, want dit gaat veel verder dan muzikant zijn. Ik ben op dat moment aan het acteren. Daar heb ik natuurlijk eerst op geoefend met alles erop en eraan. Wanneer ik me realiseer dat de vlammen naderen, speel ik eerst nog wat met het vuur, maar ga dan roemloos ten onder. Het is een erg speciaal moment voor mij en daarbij de gezichten in het publiek gade te slaan. Zij vragen zich duidelijk af wat er vervolgens gaat gebeuren. Dit is zonder twijfel het hoogtepunt van de show.’
Inderdaad, maar ik denk dat het ook een slimme zet was om vlak daarna een lichter nummer te brengen, ‘Demons Are A Girl’s Best Friend’ …
‘Dat is zo, want ik kom terug het podium op en de fans vragen zich af of ik nog leef. Dat is ook een fantastisch moment in de show, wanneer ik mijn energie verspild lijk te hebben in mijn gevecht met de vlammen, maar me tot het publiek richt en hen vraag – smeek – om me mijn energie terug te geven. De reactie is dan overweldigend en doodleuk zetten we ‘Demons …’ in. Na het eerder mediumtempo ‘1589’ met zijn theatrale aspecten, spreekt de muziek dan voor zich, waarna we de mensen terug aan het meezingen willen krijgen. Op die manier ontstaat een dynamisch, vloeiend verloop, met ups en downs. Het is puur entertainment van topkwaliteit en bovendien ook een hoog niveau wat interactie betreft. Het brengt het midden van de show naar een hoger niveau.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 237.
