... / Story's / Nieuwe releases / Asia Indigo
Nieuwe releases

Danny Focke

06/11/2026 - week 45

Frontiers

Updated 20/11/2026

Updated 20/11/2026

Nieuwe releases
8

ASIA

Indigo

ASIA

Er is veel veranderd sinds ’Gravitas’ het vorige album van Asia, uit 2014 – sterker nog, de hele band is gewijzigd, op toetsenist en fakkeldrager Geoff Downes na. Na het overlijden van zanger en bassist John Wetton in 2017 experimenteerde Asia met verschillende bezettingen voor liveoptredens. Een nieuwe wending kwam er toen Downes op internet covers van Asia-klassiekers ontdekte, uitgevoerd door Harry Whitley. Die laatste werd uitgenodigd voor het herdenkingsconcert voor Wetton in 2023 en groeide daarna door tot de nieuwe zanger en bassist van de groep. Whitley doet niet alleen qua uiterlijk denken aan de jonge John Wetton, ook zijn stem en muzikale benadering vertonen opvallende gelijkenissen. Dat blijkt onder meer uit ‘Arcadia’, een compositie van Whitley en Downes. Muzikaal sluit het nummer nauw aan bij het herkenbare geluid van de eerste plaat uit 1982. Een van de interessantste momenten is het driedelige ‘Tattoo Indigo’, waarin Asia meer ruimte laat voor progressieve rock. Vooral het instrumentale openingsdeel springt eruit, met de inventieve drumfills van Virgil Donati en virtuoze keyboardpassages. De twee daaropvolgende delen gaan terug op composities die Downes en Wetton ongeveer tien jaar geleden samen schreven. Het tweede deel kiest voor een ingetogen, folky akoestische aanpak, terwijl het derde daarop voortbouwt met een krachtiger uitwerking. Gitarist John Mitchell, een vertrouwde naam binnen de progressieve rock, speelt daarin een belangrijke rol. Als extraatje is dat laatste deel nogmaals opgenomen, ditmaal met Mike Portnoy achter het drumstel. Ook Steve Howe, de oorspronkelijke gitarist van Asia, is van de partij. Zijn akoestische interpretatie van ‘Chesapeake Bay’, dat mee door Wetton werd geschreven, getuigt van zijn karakteristieke gevoel voor melodie. Met dit eerste studioalbum in twaalf jaar probeert Asia de sfeer van zijn gloriedagen opnieuw tot leven te wekken. Dat lukt geregeld, mede dankzij het hoge muzikale niveau van de betrokken artiesten. Toch blijft er enige twijfel hangen. Gezien het talent binnen deze bezetting had het resultaat avontuurlijker en verrassender mogen zijn. De sterke gerichtheid op het klassieke Asia-geluid werkt soms beperkend, terwijl de composities geregeld nadrukkelijk de stempel van Geoff Downes dragen. Het album is daarmee een respectvolle voortzetting van de bandgeschiedenis, maar laat ook kansen liggen.