BLACK LABEL SOCIETY

Ooit, ondertussen toch al enkele jaren geleden, konden Zakk Wylde en zijn Black Label Society weinig tot niets verkeerd doen voor ondergetekende. De stoere, bonkige en op blues en country gestoelde hard rock/metal was vettig ruig, luisterde lekker weg en was ideaal om met een frisse pint in de vuist de zomerfestivals door te komen. En plots, bij het verschijnen van ‘Catacombs Of The Black Vatican’ in 2014, hadden we er compleet genoeg van. BLS geraakte uit het oog en voor een groot stuk ook uit het hart, maar de spreekwoordelijke deur bleef toch altijd op een kier staan. En kijk, twaalf jaar en enkele voorbij gewaaide platen later, kunnen we de band toch weer voorzichtig terug in de armen sluiten. Op ‘Engines Of Demolition’, plaatje nummer twaalf ondertussen, hebben Zakk en zijn kompanen toch weer een stuk van hun oude glorie hervonden en weten ze ons hoofd toch weer aardig in beweging te krijgen. In wezen is er eigenlijk bitter weinig veranderd: nog steeds laat grootmeester Wylde zijn gitaar ronken, piepen en gieren dat het een lieve lust is en schudt hij de vlotte, stampende riffs royaal uit zijn mouw. Af en toe wordt er natuurlijk ook wat gas terug genomen en komt de obligate ballad voorbij (‘Back To Me’ en het afsluitende ‘Ozzy’s Song’ vallen in dat opzicht in positieve zin op), maar het leeuwendeel van de plaat wordt er toch vooral stevig gerockt. ‘Name In Blood’, ‘Gatherer Of Souls’, ‘Above & Below’ en ‘Lord Humungus’ zijn rasechte Black Label-songs waarbij je bikers, biervaten en botsende damesbillen harmonieus ziet samensmelten. Nogmaals, niets nieuws onder zon, maar toch pakt voor ons de mayonaise opnieuw. Zakks vocalen klinken terug wat lager en minder benepen, de riffs zijn minder geforceerd, de ballads minder klef en de een of andere manier klinkt heel het boeltje terug geloofwaardig en fris. ‘Engines Of Demolition’ is een fijn plaatje geworden en voor ons persoonlijk zelfs een aardige verrassing.