EMPTINESS

Na vijf lange jaren geeft Emptiness, toch wel één van de meest unieke en bijzondere bands van het land, eindelijk weer een teken van leven. De vorige worp van deze eigenzinnige act, het ultrabevreemdende ‘Vide’, had letterlijk niets meer te maken met de death- en black metal van de vroegere platen en leek haast een op zichzelf staand iets te zijn dat enkel en alleen gemaakt was om verwarring, onbehagen en nachtmerries te brengen. Nog dieper in de zwarte pek afdalen leek ons quasi onmogelijk te zijn en dus waren we behoorlijk benieuwd naar de volgende zet van het illustere viertal. Welnu, op ‘Nowhere Speaks’ lijken de heren enkele stappen terug te zetten en is er zowaar weer plaats voor zware gitaren en ‘metal’ in het algemeen. Verwacht echter geen death/black zoals albums als ‘Oblivion’ en ‘Error’ lieten horen, maar eerder de creepy, psychedelische en blackened post punk van het alom geprezen ‘Nothing But The Whole’. Leuk detail is dat de laatste track van deze laatstgenoemde plaat, ondertussen alweer twaalf jaar oud, naadloos overvloeit in de opener van de nieuweling, niet geheel toevallig ‘Nothing But The Whole Part II’ geheten. Het duistere, onhebbelijke sfeertje is ook nog steeds alomtegenwoordig, net als de spookachtige, bijna ziekelijk klinkende fluistergrunts van zanger/bassist Jérémie Bezier, al wordt het nooit meer zo onbehagelijk en verontrustend als op ‘Vide’. Vergis je echter niet, want nummers als ‘Darkness Commands’, ‘Words To Wind’ en de van flinke blastbeats voorziene afsluiter ‘All For Nothing’ zijn nog steeds brokken zwarte graniet die rechtstreeks uit de hel lijken te komen en meerdere luisterbeurten nodig hebben om volledig door te dringen. ‘Nowhere Speaks’ is dus nog steeds geen plaatje dat je zomaar eventjes als achtergrondmuziek oplegt, maar de terugkeer naar metal zal er wellicht wel voor zorgen dat mensen die ‘Vide’ misschien net dat stapje te ver vonden opnieuw over de schreef getrokken worden. Intenser en donkerder zal het voorlopig niet worden!