MOTIONLESS IN WHITE

Met ‘Decades’, het zevende studioalbum van Motionless In White, viert de band de twee decennia van haar bestaan. Decennia waarin de groep rond frontman Chris Motionless sneller dan verwacht zich naar de hogere populariteitsregionen van de metalscene katapulteerde en een ontzettend trouwe groep fans opbouwde. Pakt de band dan ook nog extra uit op dit schijfje om die 20 jaar te vieren? Nee, eigenlijk niet, hoewel fans boven op de twaalf tracks nog wel getrakteerd worden op twee bonusnummers. Maar eerlijk is eerlijk; het blijken niet voor niets bonustracks te zijn, want vooral ‘Hollywood’ is een snel te vergeten niemendalletje geworden. De band heeft inmiddels een best wel kenmerkend geluid opgebouwd, dat een mix omvat van moderne metalcore, nu-metal, gothic, new wave en pop uit de jaren tachtig. Maar het blijft te allen tijde onmiskenbaar Motionless In White. Dankzij die veelzijdigheid, kan de band bijvoorbeeld in ‘Blood Rave’ moeiteloos een rave starten, zonder dat het geforceerd aanvoelt. Het begin van ‘Playing God’ geeft een aardig Slipknot-gevoel, wat niet gek blijkt te zijn wanneer enkele tellen later Corey Taylor van de band uit Iowa daadwerkelijk opduikt. Dit is verder zo’n typische Motionless In White-track, bestaande uit heavy coupletten, een melodieus refrein en een breakdown waarin Chris Motionless iedereen eens even goed de waarheid vertelt. Het ontbreekt enkel nog aan een harde ‘BLEGH!’, want ook dat is in de loop der jaren een handelsmerk van de band geworden. Die ‘BLEGHs’ vliegen je dan wel om de oren in ‘log_in//crash_out’, dat met zijn koortjes bovendien doet denken aan Marilyn Mansons ‘mOBSCENE’. ‘Fight Like Hell’ leunt dan weer sterker op nu-metal, inclusief raps, en doet bij vlagen zelfs aan Korn denken, terwijl in ‘Love At First Bite’ opeens zo’n typische jaren tachtig solo opduikt. En over de jaren tachtig gesproken: het schijfje bevat in de vorm van ‘Sunglasses At Night’ ook nog een eighties popcover, naar het origineel van Corey Hart uit 1983. Dansbaar wordt het bovendien in het aanstekelijke ‘Count Back From Zero’ en dan heb je inderdaad eigenlijk wel een samenvatting gehad van 20 jaar Motionless In White. Maar dat niet alleen; met deze stijlenmix is het eigenlijk ook een samenvatting van ruim twee decennia aan rock en metal. Is ‘Decades’ een goede plaat? Zeker wel, al speelt Motionless In White gedurende het volledige album behoorlijk op safe. Vier jaar na het ijzersterke ‘Scoring The End Of The World’ (2022) had ik persoonlijk gehoopt dat de band net die volgende stap zou zetten, om daarmee juist richting te geven aan de decennia die komen gaan. Dat laat de band afweten, waardoor het album uiteindelijk uitstekend materiaal bevat, maar tegelijkertijd zijn voorganger niet voorbij streeft.