AIRBOURNE

Na zeven jaar stilte klinkt Airbourne niet als een groep die haar verleden probeert te herhalen, maar als een band die haar eigen geschiedenis eindelijk volledig omarmd heeft. En precies dát maakt deze titelloze plaat misschien wel de meest overtuigende uit hun carrière: dit is geen ‘Boneshaker’‑vervolg, maar de ‘best of Airbourne’ die nooit eerder bestond. Van opener ‘Gutsy’ – een riff als een stoomhamer en een refrein dat gemaakt lijkt voor festivalweides – tot de emotionele afsluiter ‘Send Me To Rock ’n Roll Heaven’ ademt elk nummer die typische, niet‑zeuren‑gewoon‑gaan‑attitude van de O’Keeffe‑broers. Maar waar de band vroeger vooral compromisloos vooruitstormde, hoor je hier voor het eerst hoe ze bewust stilstaan bij hun eigen erfenis. Sonisch is ‘Airbourne’ een kleine triomf. De combinatie van de Neve‑tafel uit Alberts Studio One met Malcolm Youngs eigen console levert een gitaar‑ en drumsound op die tegelijk rauw en immens breed klinkt. Producer Brian Howes en engineer Mike Fraser halen uit die analoge basis het maximum aan energie, terwijl mixer Zac Servini het geheel naar het heden katapulteert: de plaat voelt als een klassiek hardrockalbum dat gerust naast de hedendaagse metalproducties mag staan zonder één seconde aan geloofwaardigheid in te boeten. De grootste verrassing schuilt in het hart van de tracklist, waar ‘Alive After Death’ zich ontpopt tot de emotionele spil van het album. De song vertrekt vanuit een eenvoudige vaststelling: elke keer dat iemand Motörhead draait, wordt die muziek opnieuw tot leven gewekt. Het is een liefdesbrief aan een muziekstijl die volgens velen al tientallen keren doodverklaard werd, maar telkens weer recht krabbelt, en is tegelijk een persoonlijk ‘dank je wel’ aan de man die Airbourne ooit onder zijn vleugels nam. Ook elders schiet de plaat raak. ‘Bogotá’ kanaliseert de energie van een Zuid‑Amerikaanse tour, compleet met feestende Zona Rosa en hyperpassionele rockfans, terwijl ‘Christmas Bonus’ dan weer op typisch Airbourne‑wijze een kerstnummer brengt dat eerder aan The Razors Edge en Die Hard doet denken dan aan brave openhaardgezelligheid. Alles wordt vakkundig dichtgesmeed door nieuwkomer (sinds 2023) Brett Tyrrell die duidelijk extra vonkjes in de studio heeft gecreëerd. De grootste kracht van ‘Airbourne’ is evenwel dat het viertal eindelijk ten volle beseft dat eerbetoon en vooruitgang perfect hand in hand kunnen gaan.